Teoria wiersza bolskiego. Andrzej Wajda R.I.P

Wiersz z tomiku "Madafakafares" - tak mi dziś pasuje do wiadomości.

Teoria wiersza bolskiego [dopuk]

wieczny chłopiec w ciemnych okularach goni pociąg

jego życie się zaczyna tam gdzie kończy koło

bo przecież żyć będziemy szybko w celuloidzie

wśród kieliszków zapalonych chyba nie dla żartu

dopóki barman trzyma w górze śnieżnobiałą szmatę

i blat jest wciąż wilgotny śliski niby peron

wieczny chłopiec sfałszowany jak każda legenda

opowiadana w ciemnej sali przyduszonym szeptem

dopókimyżyjemy nim nam rzucą ręcznik i zszyją łuki brwiowe

po ostatnim ciosie a chłopcy się oderwą od piersi czy udek

koktajli mołotowa pitych duszkiem w bramach

tuż przed pierwszą przechadzką na ten five o’clock 

wieczny chłopiec rudy kronos czy antonim

nie opoka ani bestia nie skarlały książę

z różą w zębach pełznący przez cały mokotów

vis a vis na tygrysa na jeźdźca by wyliczać smętnie

imiona zapadniętych w studzienki ściekowe

pod trawy oślich łączek upasłe na kościach

wieczny chłopiec w ciemnych okularach gubi diament

wiersz się łamie rytm ucieka prószy popiół

w cztery oczy iskiereczka jeszcze mruga

na śmietniku zagrzebana w stare łachy

a kto z nami ten nie z nami nie wypije nie pobiegnie

nie ma dokąd już foreście nie ma po co

Psalm na protest - czyli czarno to widzę

Protest. Jesień. Czarno. Trzeba uwolnić coś pokonkursowo z "Black Hole Sun" w tle.

 

Psalm 231 prim

pasterzem moim jest strach. braknie mi niczego

i dlatego niepewnie wędruję przez ciemność

napuchniętą jak język (tego, co powiesił

się na polu kupionym za skrwawiony srebrnik)

i ciemność do mnie gada, ciemność mnie pociesza,

jest ziarnem rozrzuconym w skąpych bruzdach wiersza.

pasterką moją jest śmierć. pozwala mi leżeć

pomiędzy niewiastami, namaszcza olejkiem

moją głowę zerwaną do krótkiego biegu

w środku nocy, cicho, przez nagłą bezsenność,

kiedy cię nie ma obok, kiedy przypomina

się samonienawistne przed godziną wilka.

pasterzem moim jest ja. to mroczna dolina

z przepaloną żarówką. w centrum dogorywa

zwierzę tykane palcem, przepełnione bólem

z nieznanego powodu, i samo częstuje

się gorzką niepewnością – ona mnie prowadzi

po ziemi całkiem płaskiej, bez fałszywej łaski. 

--------------

Skleroza internetu 2.0

Specjalnie odczekałem ponad miesiąc, by sprawdzić, jak pogoń za aktualnością i chwilowe zabawki przyspieszają zapominanie o ważnych osobach. Dwa lata temu, 11 sierpnia, zniknął Robin Williams.
O tym, jak genialnym aktorem-kameleonem był, świadczy  filmik z The Actors Studio, który umieszczam pod wierszem. polecam szczególnie fragment tak od 34 minuty.

Requiem dla Robina W. [kosmitą byłeś między nami]

I think you should be serious about what you do because this is it.

This is the only life you've got

Philip Seymour Hoffman

Śmiertelnie śmieszne filmy o poważnych sprawach

- to się musiało skończyć niewesoło, Robin.

I po co to zrobiłeś? Teraz  będą mówić,

że stchórzyłeś przed życiem, uciekając w miejsce,

gdzie nikt normalny nie chce trafić przed swym czasem.

Lecz jaki czas jest dobry, kiedy spędzasz życie   

na zabawianiu innych? Potem wciąż brakuje

pogody dla nas samych przy zgaszonym świetle

na pustym planie filmu „Życie jako skutek

niewybrednych dowcipów przenoszonych płciowo”.

Czy można lepiej przerwać taki senny stand-up?

Bezboleśniej i czulej? Przecież brak powietrza

nie może ograniczać nieodzownych kroków,

a stetryczały smutek spali nasze żarty,

podpowiadając widzom puenty – aż do tej ostatniej.

Zbyt dobrze cię rozumiem. Mieszkam w takim kraju,

gdzie na ołtarze pchają tromtadracki patos,

oraz ponurą dumę z własnego cierpienia

za grzechy świata tego, więc dopóki mogę,   

wchodzę na blat i milczę – żegnam się z Wietnamem

 

Północ jest w zasadzie do niczego

Ten wiersz jest stary, ma z 7 lat (ukazał się w "Aubade"), ale dziś brzmi dla mnie jak dezyderata, plan gry.

zawsze na południe

A teraz szybko na południe,

zwłaszcza gdy północ wyczerpała

już wszystkie zimne możliwości.

W kubku za wiele nie zostało

po słabym kwiatku z tamtej wiosny.

Żal jak paznokieć szybko schodzi

pod ziemię, w ciemność. Samo życie.

Na darowanie win skruszonych

w cierpkie drobinki - cały styczeń

(ułoży, jakoś się ułoży).

Ci , co zostali, mają trudniej

- do opróżnienia cała pamięć,

szafy z osieroconych ubrań.

Rozdam, co jeszcze nierozdane.

A potem szybko na południe.

A w mojej głowie słońc milionami karuzela nocy lśni na niej jesteśmy sami. Ja i ty...

Jądro miałkości

Czarne mleko poranku pijemy cię nocą

Pijemy w południe o świcie pijemy cię wieczór

Pijemy pijemy

Paul Celan Fuga śmierci

mielemy kości trzeci dzień i już niewiele pozostało,

ot, na języku gorzki smak, mało znaczący biały nalot,

a nasze usta są jak młyn, a w nich nienawiść – młyński kamień,

który rozetrze wszystko w pył, nie zostawiając śladu prawie

po tym, co wpadło nam do ust, przez zaklejone woskiem uszy,

przemyślnie omijając mózg i naciskając niefortunnie,

na wzdęty balon, gdzie krew z krwi co chwila się z podłością brata,

słowem za słowo, bluzgiem w bluzg, przekleństwem za przekleństwo płacąc.

te boże młyny naszych warg, podniebień świństwem rozszczepionych

pracują skrzętnie dzień po dniu, gasząc nadziei słaby płomień,

że może jeszcze miejsce jest , gdzie można przed tym szybko uciec

zanim wzniesiemy chiński mur z wyspowiadanych gładko sumień,

który odgrodzi nas od nas w daremnej próbie oddalenia

momentu, kiedy pusty wrzask nasiąknie bielą i czerwienią

na widok rozdziawionych gąb i oczu przesłoniętych złością,     

bo zrozumiemy – cały czas mełliśmy nasze własne kości.

----------------------------

Derby kraju, derby co dzień, gdzie czerń w tęczę, a tęcza w czerń

Część głowy 4 

A kiedy noc się nie pamięta, wcale, to jej nie było,

nie ma co wspominać, więc nagie ciało staje się banalne

jak pusty eter, a w nim zbędne fale i jakieś stań się,

albo i się nie stań, zostań, wygaśnij w późnym logowaniu

z za prostym hasłem, w którym resztki światła zduszono siłą

na samiutkim wstępie księgi ludzkich o-błędów.

A kiedy noc się nie pamięta, palec zbliżony z palcem,

niewidoczna iskra, co nie oznacza już nawet początku

stworzenia życia, ani końca końców i banalnieje śmierć,

bo nie ma po co sobieumierać, nie ma i dla kogo  

z drobnego ściegu łapek, pogawronich fontów wyczytać

złej ewangelii spisanej na śniegu tuż przed odwilżą.

A kiedy noc się nie pamięta, dalej nie wiemy

czy wiosna się przyda jeszcze do czegoś, a może i komu,

kiedy w piosence brzmi nierozgarnięte

szkoda, że cię tu nie ma, które wredny tłumacz

wciąż mi zamienia na chciałbym byś była.

Takie zapomnienie jest gorsze od czegoś – brakuje mi słów.

A kiedy się nie pamięta? Utrata to rzeka,

co mi zabierze wszystko, nawet małe ja.

-------------------------

Jak mnie najgłupiej splagiatowano...

Wczoraj spotkał mnie najgłupszy plagiat świata. Odkryli go Mirek Nowicki i Paweł Biliński.
Dlaczego najgłupszy? Bo mój wiersz Aubade triste splagiatowała jakaś kretynka i umieściła ze zmienionym tytułem na portalu, gdzie param się krytyką i dokopywaniem grafomanii.
Mirek - dzięki za screena. Pod screenem umieszczam wiersz, chyba najważniejszy dla mnie.
Sorry Mamo za  kretynkę Lilith :(

Aubade triste

Byłaś dziś rano mała, więc cię pokołyszę

w myślach, w mowie, w uczynkach i bez zaniedbania

za dni pachnące ciastem, przyszyte guziki,

za plastry przyklejane na zbitych kolanach.

Byłaś dziś rano lekka, więc mi uleciałaś

w przeszłość, w bajki, dzieciństwo i rozlałaś ciszę 

na dni, które nadejdą. Zamiast pożegnania.

Tyle mam w sobie krzyku, lecz nie mogę krzyczeć.

Byłaś dziś rano krucha, więc się rozsypałem,

na drobniutkie kawałki nie do poskładania.

Bez ciebie nie zapłaczę. Nie próbuję. Wcale.     

Smutek rozstań jest suchy. Ja zostałem. Mamo.

 

Mamie +5.01.2009