Państwo penisogłowych - czyli jeden obraz wart tysiąca słów

z najnowszego tomiku "Herzlich Endlösen"

Idy wrześniowe [dulce dulce dulce]

Korczakowi

państwo penisogłowych, ziemia obiecana

– tam modlą się do siebie ludzie wielkiej wiagry

(stoi im przed oczyma widmo pięknych bitew,

w których umierać będzie zapomniany frajer,

co nie zdążył na peron w nowych zaleszczykach

na moment przed zamknięciem ostatecznych granic)

pod zielonym sztandarem z bicepsem na sztorc.

nawiasu nie rozszerzy zabawna dygresja

o tym, że dziś nienawiść obraca się w nawias,

a ja widzę w tym tylko jedwabne kajdany

i lateksowy knebel wpakowany w usta

przypadkowych kochanków – ona była drobna,

wręcz krucha w swej małości, on nucił jej w ucho

wers wojenko wojenko, zanim piach ich pokrył.  

nie wiem, co tu się dzieje, chyba nie chcę wiedzieć,

czemu niebo jest puste od kiedyś do zawsze

i dokąd poszedł gwizdać ten smutny flecista

z czeredą martwych dzieci, kiedy znikły w gazie,

a lato było piękne, zwłaszcza tego roku,

dla wszystkich co czwórkami radośnie zmierzali

do wielkiej niewiadomej, a pochód prowadził

mały, łysy facecik w śmiesznych okularach. 

08.1944 (4) - Canto o płomieniu

Canto o płomieniu [idy sierpniowe]

Enola Gay
Is mother proud of little boy today
OMD Enola Gay

I

włosy matki enoli są w kolorze ziemi

ognistej niby tyczka, po której się wspina

popiół ze ślubnej sukni, a idy sierpniowe

nie mają w sobie krztyny krwawej zawartości

– na wysokości chwała i rozbicie cząstki!

goście weselni jadą w cztery konie, z błyskiem,

lśni aluminium w słońcu jaśniej niżby tysiąc

gwiazd co prowadzą mędrców do szpetnych stajenek,

slumsów stawianych w mroku przez nienakarmionych 

– na wysokości chwała i rozbicie cząstki!

tam na granicy chłodu, gdzie tlen zbyt leniwy,

by płynąć w ludzkich żyłach wraz z krzepnącą cieczą,

tkwi w luku zgniły owoc z drzewa wiadomości

dla małych chłopców, którzy uwierzyli w rozum 

– na wysokości chwała i rozbicie cząstki!

zrzuca się nam sumienie, jak wężowa skóra,

zbyt łatwo i swobodnie, byśmy doczekali

optymistycznej puenty o matce enoli

czekającej na rozkaz powrotu do bazy

– więc niech się chwali cząstka rozbita na cząstki.

II

widziałem zdjęcia miasta startego na miazgę,

widziałem inne miasto zepchnięte w kanały

pełne tłustych fekaliów i much tnących fetor

ciężki niczym zasłona wieszana w świątyni

na moment przed rozdarciem, w dzień zbawiennej kaźni.

nie słyszałem wystrzałów gasnących w ruinach,

ani dziarskich piosenek śpiewanych po latach

zbyt łatwo, patetycznie, o tym, że umierać

est dulce et decorum, choć bywali wiedzą,

jak słodko śmierdzą płytko wykopane groby.

i nie ma już znaczenia, co w komorze niesie

srebrny ptak z aluminium, i na czyje głowy

spłynie jasność jasności, która wciąż się staje

dokładnym zaprzeczeniem pierwotnej intencji,

skoro ręka bez grzechu i tak rzuci kamień,

nie pytając o winę (albo o brak winy).

III

półnagi król jaszczur, stroszy bujne loki

i wzywa jeźdźców burzy na słomianych koniach,

do chatynki w Betlejem, gdzie był urodzony,

a w ręku ma dymiący od głosu mikrofon.

śpiewa o ukochanej, co zapali płomień

unoszący się górę jak słoneczna kula,

zabójcach ukrytych na rozstajnych drogach

o krok od zrozumienia, że jest tylko koniec

niesiony niby dziecko przez oblubienicę,

pannę młodą w welonie utkanym z popiołu

tuż po sierpniowych idach, weselach żałobnych

rozszczepionych na cząstki niewarte złączenia

- nasze cienie na ścianach roztopionych domów

08.1944 (3) - poległym poetom

4.08/16.08

Dla G. i B.

okno, kula i oko - najwierniejsza linia,

która prowadzi chłopców bolskich w sierpniowe noce ku wieczności

przepowiedzianej im przez matki w wiecznej żałobie narodowej,

a dalej płynie tylko wisła  i szemrzą dziady, towiańszczyzna,

zły miód się leje wprost na rany szyte grubymi nićmi z lnu.

ten, kto przystanie na tej linii przez chwilę dłuższą od oddechu

strzelca na krótko przed wystrzałem, kiedy na spuście kładzie palec,

sam się przekreśli płaską linią, sam się ułoży w nowy wzór.

patos i wieczność nakładają solidny knebel, potem diament

upada prosto do studzienki kowanej ostro, prosto w ścieki,

którymi miasto sobie gada  z prawdziwym światem poprzez wodę.


zamykam okno, gaszę oko, wyjmuję kulę, stawiam mur. 

08.1944 (2) - Psalm tunelowy

Psalm tunelowy [widzenie]

nad liter bruzdą - widzisz jeszcze
mój obraz: idę przez powietrze,
a za mną miasto moje idzie.   

Tadeusz Gajcy Do potomnego

miejskie chodniki zawieszone

nad popiołami strzegą pilnie

byś się nie zapadł w wąskie bruzdy

którymi sunie w dal niepamięć

każda litera to jest rana

rozdrapywana przez dzisiejszych

i tych co jeszcze nie zginęli

kradnąc umarłym dni zaduszne

kiedy w tunelu metra wagon

jak kret przepycha się przez ciemność

wciąż słychać szept przydrożnych chłopców

i dziewcząt  zamienionych w kamień

a w górze miasto zawisając

niby koliber wciąż się żywi

różową kreską którą niebo

wypuszcza rankiem ponad dachy

w powietrze ciężkie

od niczego

08.1944 (1) - Wiersz, który nie rapuje się z niczym

Wiersz, który nie rapuje się z niczym

Kolejny dzień jak palę ogniem wilczura pysk

Lao Che Barykada

Słońce jest w znaku lwa, więc ognista grzywa

podpala wszystko – już płonie i Wola,

pałacyk Michlera, pamiątki rodzinne,

a złoty kurz się sypie na pola pszenicy

z dala od tego miasta. Tabliczka na szorstkim

murze kamienicy, to ślad, że stąd wyszli

i już nie wrócili. Ktoś może powiedzieć:

śmierć jak dwa miesiące wakacji pod ogniem,

plus szybkie miłości, śluby i rozwody,

chrzty z krwi, a nie z wody, piekielna Hurghada,

w niej toczą się czaszki, gada zburzone miasto,

zaś kneble barykad duszą oddech w ulicach,

nie słychać nic innego – papieros papieros

skanduje tłum pod sceną i to ślad kolejny,

po tych, co odeszli, ale nie zginęli.

Wiersz o POPiSolandii - z najnowszego tomiku "Herzlich Endlösen"

Z najnowszego tomiku Herzlich Endlösen

Miedź [1 Kor 13 apokryf]

tanie cymbały bez miłości

harcują wokół nagiej brzozy,

a tu się nie da żyć po prostu,

a tu się nie da w ciszy dożyć

i nie pomoże żaden język

anielski czy naiwność dziecka, 

przywoływanie wszystkich świętych,

skoro rozsądek nam ucieka

z bagażem winy do zaleszczyk

po stosach trupów stratowanych

w rytm nienawiści, lecz wciąż brzęczy

miedź wyjebane, wyjebane.

"Herzlich" w Gdańsku - promocja mojego nowego tomiku

ZAPRASZAM !