Północ jest w zasadzie do niczego

Ten wiersz jest stary, ma z 7 lat (ukazał się w "Aubade"), ale dziś brzmi dla mnie jak dezyderata, plan gry.

zawsze na południe

A teraz szybko na południe,

zwłaszcza gdy północ wyczerpała

już wszystkie zimne możliwości.

W kubku za wiele nie zostało

po słabym kwiatku z tamtej wiosny.

Żal jak paznokieć szybko schodzi

pod ziemię, w ciemność. Samo życie.

Na darowanie win skruszonych

w cierpkie drobinki - cały styczeń

(ułoży, jakoś się ułoży).

Ci , co zostali, mają trudniej

- do opróżnienia cała pamięć,

szafy z osieroconych ubrań.

Rozdam, co jeszcze nierozdane.

A potem szybko na południe.

A w mojej głowie słońc milionami karuzela nocy lśni na niej jesteśmy sami. Ja i ty...

Jądro miałkości

Czarne mleko poranku pijemy cię nocą

Pijemy w południe o świcie pijemy cię wieczór

Pijemy pijemy

Paul Celan Fuga śmierci

mielemy kości trzeci dzień i już niewiele pozostało,

ot, na języku gorzki smak, mało znaczący biały nalot,

a nasze usta są jak młyn, a w nich nienawiść – młyński kamień,

który rozetrze wszystko w pył, nie zostawiając śladu prawie

po tym, co wpadło nam do ust, przez zaklejone woskiem uszy,

przemyślnie omijając mózg i naciskając niefortunnie,

na wzdęty balon, gdzie krew z krwi co chwila się z podłością brata,

słowem za słowo, bluzgiem w bluzg, przekleństwem za przekleństwo płacąc.

te boże młyny naszych warg, podniebień świństwem rozszczepionych

pracują skrzętnie dzień po dniu, gasząc nadziei słaby płomień,

że może jeszcze miejsce jest , gdzie można przed tym szybko uciec

zanim wzniesiemy chiński mur z wyspowiadanych gładko sumień,

który odgrodzi nas od nas w daremnej próbie oddalenia

momentu, kiedy pusty wrzask nasiąknie bielą i czerwienią

na widok rozdziawionych gąb i oczu przesłoniętych złością,     

bo zrozumiemy – cały czas mełliśmy nasze własne kości.

----------------------------

Derby kraju, derby co dzień, gdzie czerń w tęczę, a tęcza w czerń

Część głowy 4 

A kiedy noc się nie pamięta, wcale, to jej nie było,

nie ma co wspominać, więc nagie ciało staje się banalne

jak pusty eter, a w nim zbędne fale i jakieś stań się,

albo i się nie stań, zostań, wygaśnij w późnym logowaniu

z za prostym hasłem, w którym resztki światła zduszono siłą

na samiutkim wstępie księgi ludzkich o-błędów.

A kiedy noc się nie pamięta, palec zbliżony z palcem,

niewidoczna iskra, co nie oznacza już nawet początku

stworzenia życia, ani końca końców i banalnieje śmierć,

bo nie ma po co sobieumierać, nie ma i dla kogo  

z drobnego ściegu łapek, pogawronich fontów wyczytać

złej ewangelii spisanej na śniegu tuż przed odwilżą.

A kiedy noc się nie pamięta, dalej nie wiemy

czy wiosna się przyda jeszcze do czegoś, a może i komu,

kiedy w piosence brzmi nierozgarnięte

szkoda, że cię tu nie ma, które wredny tłumacz

wciąż mi zamienia na chciałbym byś była.

Takie zapomnienie jest gorsze od czegoś – brakuje mi słów.

A kiedy się nie pamięta? Utrata to rzeka,

co mi zabierze wszystko, nawet małe ja.

-------------------------

Jak mnie najgłupiej splagiatowano...

Wczoraj spotkał mnie najgłupszy plagiat świata. Odkryli go Mirek Nowicki i Paweł Biliński.
Dlaczego najgłupszy? Bo mój wiersz Aubade triste splagiatowała jakaś kretynka i umieściła ze zmienionym tytułem na portalu, gdzie param się krytyką i dokopywaniem grafomanii.
Mirek - dzięki za screena. Pod screenem umieszczam wiersz, chyba najważniejszy dla mnie.
Sorry Mamo za  kretynkę Lilith :(

Aubade triste

Byłaś dziś rano mała, więc cię pokołyszę

w myślach, w mowie, w uczynkach i bez zaniedbania

za dni pachnące ciastem, przyszyte guziki,

za plastry przyklejane na zbitych kolanach.

Byłaś dziś rano lekka, więc mi uleciałaś

w przeszłość, w bajki, dzieciństwo i rozlałaś ciszę 

na dni, które nadejdą. Zamiast pożegnania.

Tyle mam w sobie krzyku, lecz nie mogę krzyczeć.

Byłaś dziś rano krucha, więc się rozsypałem,

na drobniutkie kawałki nie do poskładania.

Bez ciebie nie zapłaczę. Nie próbuję. Wcale.     

Smutek rozstań jest suchy. Ja zostałem. Mamo.

 

Mamie +5.01.2009

Trapped in myself body my holding cell

Tyle zaległych wierszy jeszcze :(

Część głowy 3

to trzecia naga zima. z tym krajem mnie łączy

tyle co los angeles z mroźnym archangielskiem

- pusta skorupa słowa, zbiór ledwie widocznych 

żyłek pod twoją skórą w odserdecznej ręce

i jeszcze nagły przestrach, że tracę uczucia,

które mi pozwalają powstać, więc zdrętwiały leżę

w szarym, brudnym poranku, a kołdra jak furtka

zamyka moje usta. tak, jest takie wnętrze

bez prawa opuszczenia, wyjścia na ulicę

(i może nawet lepiej, i rozsądniej, milczeć).

jest trzecia naga zima, chłodna jak twe usta

gdy wracasz ze spaceru, a na końcu smyczy

pomyka mały piesek, zamiast centaura,  

a ja uciekam z głowy w sposób niemożliwy,

bo każdy dźwięk się zbliża tuż przy końcu zdania

do progu zapomnienia, sam się wysłuchuje

nie mając nawet sensu. wolność pamiętana  

to jedynie złudzenie, elektryczny strumień

w podstarzałych komórkach – jedna wielka chwila,

niesprzeczny oksymoron ( tak jak ciepła zima).

taka jest trzecia podroż – do prawego brzegu

rzeki z pomostem wbitym wprost w bok mojej głowy,

gdzie pokój bezokienny, a w nim szybki wieczór

niedający się zgubić, bo nazbyt gwałtowny

epizod przypomina, że jeszcze są frazy, 

błagające o bliskość z niepodległym ciałem,

które nas ukrzyżują, przyszpilą bezradnych

do mapy z cudzej wojny od dawna przegranej 

bez jednego wystrzału. pozostanie tylko

miejsce w klatce po dzwonie, co sam ogłuchł bijąc

patos na miałki proszek. po stronie ujemnej

wpisuję jako ditto: dobrze, że beze mnie.     

Helikopter na dzień dziecka, to broń groźna i skuteczna!

9 wierszy na dzień pierwszy ;)

TU KILKNIJ  http://opt-art.net/helikopter/pawel-podlipniak-dziewiec-wierszy/ 

The unread book and painful look the tv's on, the sound is down

Wszystko na sprzedaż

Dzień znowu się zaczyna – będzie tylko szarzej,

a chciałbym dziś napisać piękny wiersz o tobie

i wszystkich jasnych miejscach, które w głębi nosisz,

lecz to dopiero styczeń i niebo mętnieje  

jak słoik pełen dymu po zgaszonej świecy.

Nie wiem, kto ją zapalił i nie wiem dla kogo,

choć czuję, że nas mija ciekawa historia

opowiadana szeptem w pomroczniałych kątach,

gdzie brak światła ułatwiać ma bliskie spotkania

z naszym gorzkim bagażem – czterdziestką na karku.

To jest w trailerze filmu lub może koszmaru,

kiedy wszystko ucieka blisko coraz bliżej

oddalając nas złudnie i wtedy się budzę

ciągle śniąc o podróży, a z paska plecaka 

zwisa poobijany metalowy kubek,

i zrywam się do biegu na pustym peronie,

i skaczę prosto pomiędzy płynące wagony.