Kolejny lot Helikopterem. Sporo wierszy na pokładzie!

HELIKOPTER 2/2017 TU KLIKAĆ

Somewhere between the sacred silence and sleep

Poratoniowy, do nowego tomiku.

Widokówka z gorszego świata

Barańczakowi. Post mortem

dobrze, że cię tu nie ma. jesteś teraz w punkcie,

z którego masz codziennie najlepsze widoki.

tu świat gorszego sortu – chociaż można uciec

po zatrzaśnięciu oczu daleko w głąb głowy.

reszta? milcząca próżnia, rozdęte coś w górze,

głuche na rozpaczliwe prośby i modlitwy,

co ma nas w trzech literach, bo stworzone cudnie

przez zachłannych pasterzy tępej jagnięciny.

dobrze, że cię już nie ma. zawierasz się w słowach,

pomiędzy okładkami, wśród spróchniałych półek,

i nie wiesz, jak to boli, kiedy nie rozmowa,

ale pięść jest środkiem do zgłębiania sumień

- wraz z nią perfidne kłamstwo, obrzucanie błotem

w imię najwyższych racji, absolutnej władzy

nad zwykłym strzępem sukna, wstydliwe czerwonym,

dla żartu rozpostartym pomiędzy rzekami.

dobrze, że cię tu nie ma. to rodzaj dystansu

wciąż niedostępny dla mnie. puenta to granica

za jaką jest marzenie o byciu wygnańcem

w ciepłym zakątku świata, skąd można by wysłać 

widokówkę bezsłowną, zamiast komentarza

pełną jasnej przestrzeni, gdzie nikt nie zatrzaśnie

moich ust ani oczu dłonią, co zamarzła

przy lepieniu bałwanów z politycznej baśni,

co zasnęły wraz z zimą w biegnących szeregach
po mruczance chochoła. dobrze, że cię nie ma.

Kolejna zimna rocznica

Aubade triste

Byłaś dziś rano mała, więc cię pokołyszę

w myślach, w mowie, w uczynkach i bez zaniedbania

za dni pachnące ciastem, przyszyte guziki,

za plastry przyklejane na zbitych kolanach.

Byłaś dziś rano lekka, więc mi uleciałaś

w przeszłość, w bajki, dzieciństwo i rozlałaś ciszę 

na dni, które nadejdą. Zamiast pożegnania.

Tyle mam w sobie krzyku, lecz nie mogę krzyczeć.

Byłaś dziś rano krucha, więc się rozsypałem,

na drobniutkie kawałki nie do poskładania.

Bez ciebie nie zapłaczę. Nie próbuję. Wcale.     

Smutek rozstań jest suchy. Ja zostałem. Mamo.

Mamie +5.01.2009

Nadchodzi "Herzlich Endlösen"

Wygrałem Ratonia więc będzie w nowym roku nowy , czwarty już, tomik.
Kolejny wiersz do niego.

Trąd

miasto się nie domyka, jak pies w innym wierszu,

i zaczyna roztapiać. wszędzie widać słońce

podgryzające zieleń, tak naiwnie młodą,

więc tylko rejestruję – blask i zimną ciszę

po pierwszym wybuchu, a może ostatnim,

bo często nie odróżniam końca od początku.

rosną plamy na słońcu, słońce niby plama

rozpływa się w kolorze niezapominajek,

a to świetnie oddaje stan, gdy nie pamiętam

po co właściwie jestem (albo lepiej: bywam)

we wnętrzu mego życia, banalnie zgubiony

bibelot pełen wspomnień o wczorajszej tobie.

pies szarpie się na wersie zbyt luźno puszczonym,

a jasny mrok wypełnia nagrzane ulice

poplamione czymś lepkim, ponocnie wstydliwym.

po cichu, bez eksplozji rośnie liczba ofiar

niewywołanej wojny różnopłciowych cieni

i kwitną tkanki serca w upuszczonej hostii.

------------------

Moje wiersze w najnowszym "Toposie"

My cup runneth over like blood from a stone

Kolejny zaległy po konkursie im. Bąka

Więc [ocalony]

R.

mam czterdzieści kilka lat ocalałem prowadzony na Rzecz

pospolitą więc całkiem bezsensu jest mówić o występku

czy przyzwoitości pachnie to demagogią albo bardziej wonną

odmianą poloświństwa więc mam już czterdzieści kilka lat

ocalałem prowadzony rzecz bóg wie czego lenistwa

bezmyślności moja wielka wina beż żadnej różnicy

różewicy czy innej popularnej bzdury w rodzaju prawdy

smętnie objawionej tak ludzko brzydkiej więc żyję kaleko

daleko i dalej ocalony ze strachem że mi zwrócą wzrok

-----------------

Jesień - to boli !

Au rebours

Wnoszą piasek na butach, śmiech i tulipany.
Swoje cyrkle, liczydła, komputery. Z giełdy
papiery wartościowe. Mapy, tajne plany
Anna Piwkowska Co przynoszą mężczyźni?

mężczyźni nic nie wnoszą i są do przeżycia

- najłatwiej i najprościej, nie karmi ich ziemia,

oni ją sycą ciałem, kiedy braknie ducha

i nie ma gdzie uciekać, bo świat tak osacza,

że niemożliwa żadna daleka wyprawa,

a zardzewiałe doki są jak łona matek,

co nie spuszczają dzieci poza zasięg oka,

więc tylko śnią o łodziach ze smoczymi łbami

i smołowanych deskach, na których się sypia

z kłębkiem płaszcza pod głową w nadziei na łupy,

a potem strach ich goni wprost po młodsze ciała,

nim pokruszone światło w proch ich nie obróci,

w przygarść mdławej przyprawy, za którą kobiety

nawet się nie obejrzą na skraju zakupów,

prań, prasowań, pakowań przed wyjazdem dzieci

na dalekie wycieczki, a potem już cisza

tnie ich, niby golarka posiwiały zarost,

i usadza w fotelach, w bezpiecznym półmroku.

nawet w znajomych lustrach nie ma na co patrzeć,

więc lepiej się pochować, gdy się nie dopełni

żadna męska herezja w świecie damskich pragnień.