Ian Curtis 18.05 - We saw ourselves now as we never had seen

Niesamowite. W przyszłym roku skończyłby 60 lat.
Wiersz był już, ale rocznicowo powtórzymy. 

Smutnik [dekady] 

Of what is past, or passing, or to come

W.B.Yeats Sailing to Byzantium

dla I.Curtisa

Zanim się zapomina martwy pies w ogrodzie

i młodzi idą wolno do wtóru muzyki,

niosąc na barkach brzemię – puste szklane czółno,

którym upływa ciało nad ciemnym dnem rzeki

jak spopielony papier prosto w jasną noc.

I pętla się zaciska nad krzesłem, a w pętli 

zawisa haust powietrza przed ostatnim lotem

– za nim już tylko przestrzeń przystrojona w pióra,

odpustowa nagroda dla wierzących w bajki

o tym, że ludzkie ciało się przemienia w czas.

A on się nie upłynnia, choć upływa w żyłach

i sam się zapomina, zaciskając węzeł

na sznurze wyplecionym w kraju dla nikogo,

lecz martwy pies w ogrodzie będzie obszczekiwać

kolejnych młodych głupców w rytmie gdzieś ty był.

Would you lie with me and just forget the world?

Kolejny zaległy sobie.

Niewysokie okna

okna są niewysokie, lekko zbłękitniałe,

za nimi kipi przestrzeń i blask, co opada,

prosto na nasze łóżko, kiedy się kochamy

próbując zedrzeć z siebie wszystkie puste lata. 

o jeździe na bezdechu nie śniliśmy wcale

te trzydzieści lat temu, o szczęściu bez końca,

teraz bóg, grzech czy piekło, to kiepskie slogany,

jakie każdy ksiądz miele, by wiernych przekonać

do konieczności życia w nudzie czy bojaźni

zamiast poszukiwania lepszych miejsc na ziemi,

lub nagim, słonym ciele, lecz słowa nieważne

i gesty odstawione na bok w zapomnieniu,

czułym zapamiętaniu - ono razem z nami   

odbija się niewyraźnie w niewysokich oknach,

jak parafraza frazy z wiersza z dzieciakami:      

nic, które nigdzie jest – i aż do  końca.

------------------------------------------

We'll do it all
Everything
On our own

We don't need
Anything
Or anyone

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world?

I don't quite know
How to say
How I feel

Those three words
Are said too much
They're not enough

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world?

Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden
That's bursting into life

Let's waste time
Chasing cars
Around our heads

I need your grace
To remind me
To find my own

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world?

Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden
That's bursting into life

All that I am
All that I ever was
Is here in your perfect eyes
They're all I can see

I don't know where
Confused about how as well
Just know that these things
Will never change for us at all

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world?

------------------------------------------

Feeling like a freak on a leash. Feeling like I have no release

I znów remanent. Zagubił się rok temu. 

Mruczanka Pana Bleaney’a 2

He warranted no better, I don’t know

Philip Larkin Mr Bleaney

Dość pchania waty w uszy, by uciszyć jazgot

psów albo głupich ludzi, których nienawidzisz,

już za samo istnienie, nim otworzą usta

pełne wszelkiego śmiecia. Leżąc na tym łóżku,

możesz szeptać litanię: oto jest królestwo,

zapadam się w nie cały, jak Hiob albo Łazarz,

Pan moim pielęgniarzem, pasterzem, pręgierzem,

prozakiem, stertą złomu, niewysłanym listem.

Możesz też w długim płaszczu pognać poprzez pola

udając drapieżnika, co ściga ofiarę

lecz dobrze wiesz, że biegniesz w trop za własnym cieniem

lub odbiciem w kałużach zbrązowiałej wody.

I takie właśnie lustro będzie najwłaściwsze

pośród królestwa królestw, a cała nienawiść

to zaledwie namiastka doroślejszych uczuć,

wata wepchnięta w uszy, by zagłuszyć jazgot

kundla, co szarpie łańcuch w klatce z twoich żeber. 

Even the greatest stars find their face in the looking glass

I znów zaległy sprzed prawie roku.

Zaśniedziałe lustra

Lustra tracą powierzchnię, bo nie muszą widzieć,

tylko oddają spojrzenia. To, co najważniejsze,

jest wraz ze mną od dawna po zepsutej stronie,

ale ty wiesz najlepiej i patrzysz dogłębniej.

Jestem kłamstwem i duchem z innej opowieści,

jakiej by nie wymyślił nawet Szekspir w nocy

w samym środku lata, więc nie śnię o tobie,

bo sam jestem koszmarem i nie dam się przełknąć

zbyt łatwo i zwyczajnie, a kiedy rozmawiam

ze sobą, oglądając kolejny odcinek serialu

opowieści nie warte nawet grosza, gniję

pod płaszczykiem patyny całkiem bezboleśnie,

ale ty wiesz najlepiej i patrzysz dogłębniej.

-----------------------------

Topnieje. Nieba widać więcej niż zazwyczaj

remanencik z ubiegłego roku

Jedna duża litera [a tu, a tam]

To, że jesteśmy razem, jest częścią porządku –

jak rytm drzew na poboczach, regularność ulic

Jacek Dehnel Odwilż

to, że jesteśmy razem? w tym nie ma porządku,

żadnych regularności oraz złotych środków.

dwa atomy na atom? zbyt proste wiązanie,

które tłucze o brzegi, wydłubując kamień

z plaży matematyków na odległej wyspie

pod słońcem w pythagorion (w głębi drobne rybki

przemkną między palcami). skóra pobielała

od słonego nalotu przy jeździe na falach

twardszych od ulic w miastach uczepionych skały

jak leniwce gałęzi, a tam zasiedziani

potomkowie hellenów pielęgnują bycie

hellenami przy kubku zgrabnie niedopitej

kawy, mijając życie z każdym siga, siga,

a tu przeciągły upał, który nas nie zbliża

do zrozumienia razem, więc piję pospiesznie

z kubka pitagorasa – do ostatniej kreski.

-----------------

I know nobody knows where it comes and where it goes

Sponsorowany przez małe litery

nocą się nie rozmawia, nocą śni się tylko

o nierozważnych sprawach, na które zabrakło

czasu za dnia i teraz  panoszą się w głowach,

a mrok, jak wielki walec, wbija je w poduszki,

wprost dymiące od strachu, że skończymy w łóżkach.

za dnia się nie śni wcale ani nie rozmawia,

bo mówimy zbyt głośno (i naraz), więc słowa

gniją sobie po kątach, a z nimi znaczenia

podkładane ukradkiem niby kiepski dubbing

w niemieckim filmie porno z teresą orlovsky.

dialog bierze się w usta, niekoniecznie w nocy,

może w samo południe, kiedy ucho czuwa

(wewnętrznie nastroszona, czujna surykatka),

a potem wpycha w głowę, głęboko pod siebie,

by kiełkowało mocniej, zanim się rozsieje.

najlepiej niesie szeptem zamiast przekrzykiwań,

bez rymu, bez powodu, najczulej zapada

pomiędzy wargi, uda, a najbardziej leżąc

w leniwie ciepłym świetle bok w bok i bezsennnie

- jeśli zapomnę o tym, to mówi mi: alzheimer.

----------------------------------------------------------------

50 tysięcy wyświetleń strony "pękło"!

Z niemałym zdziwieniem i jeszcze większym ukontentowaniem uprzejmie donoszę, że dzisiaj rano moja strona "zaliczyła" 50-tysięczne odwiedziny.
Wiernym czytelnikom dziękuję!