Ege szegedre ciokolo masajo osto kudo chojo todo buroki!

Wiersz Nikodema D. [chamlet]

w tym kraju żyć nietrudno, grać na mandolinie,

zostać premierem, zbijać bąki w parlamencie,

bo po co łamać głowę – niczym powiatowy

chamlet nad zawiłością zasad ortografii.

to wcale nie wymaga krztyny charakteru.

wystarczy łapać życie za pysk, a oksfordzkie

bubki brać pod obcasy i dla paparazzich

zrobić głupawą minę biegając za piłką

albo wynaleźć brata – przaśnego bliźniaka

­– poległego na chwałę zgniłej republiki

o niepewnym numerze. potem już do woli

można używać haseł i pojęć jak cepy.

frak leży na mnie zgrabnie. to tylko kaganiec,

pod którym sprytnie skryłem buraczane ciało.

w ustach mi szybko więdnie bóghonorojczyzna

– tuż za rogiem wawelu lub innych powązek,

gdzie mnie kiedyś położą na ojczyzny łono  

samogonnego mefista w leninowskiej kurtce

  

Instead laugh

suicide, something's missing
I'm bound, in flesh, it cut once

OneSideZero Instead Laugh

Lord Łazarz [sonet zimowy]

mówię: nie masz pojęcia, jak jestem zmęczony

– od tego można zacząć i na tym zakończyć

każdy list, mejla albo wieczorną rozmowę.

cisza też nieodporna na blackout i mrozy.

język sam się odgryza przy takiej pogodzie,

serotonina spada poniżej poziomu

absolutnego zera i nic nie łagodzi

upadku w głąb posłania, gdzie tkwi niewiadome.

idioci wciąż tokują: wstań i idź łazarzu,

jakby mogła dopomóc jakaś stymulacja,

żeby poruszyć z miejsca skamieniałe ciało

– abażur z ludzkiej skóry pozbawiony światła.

moje zmęczenie żyje swoim własnym życiem

w dniach niechętnych wszystkiemu, co wstaje o świcie.

    

LINK: OneSideZero - Instead Laugh

These old tom-cat feelings you don't understand

Satellite of L. [chwilki]

Satellite's gone  up to the skies

Thing like that drive me out of my mind

I watched it for a little while

Lou Reed Satellite of Love

mgnienia, gdy niebo zasnuwa na śliwkowo

albo okruchy starych pierników pachną jazdą

w nieznane, przygodą, która nie prowadzi nas do końca,

bo przecież końca nie ma, liczy się otwarcie,

szybki początek, palce splecione w trakcie spaceru,    

molo wbite w rzekę, włosy bezładnie rozsypane

na poduszce i oddech poza kontrolą, w najwyższych

rejestrach krzyku, jakiś taniec na rynku w miasteczku   

zapomnianym przez dżipiesy, kiedy satelity celowo

nas omijały, zachwycone niezwykłością połączenia

ciał, a potem ważne fragmenty rozmów

- dzięki nim możemy dziś świecić w ciszy

i rozbrzmiewać w cieniu   

Breathe, in it, there is no need to forgive

Wiedzony [wiersz nierówny]

                                         Nickowi Cave’owi

klepsydry są zbyt proste. ludzie wypadają

z nich jak żarówki z opraw o zatartym gwincie.

brakuje tylko huku, kiedy grawitacja

otwiera szklane bańki, przezroczyste czaszki,

w których tliły się resztki stopionego światła.

oddech sam się wypuszcza w nieznanym kierunku,

nikomu nie przebacza, bo nie ma lekarstwa.

jesteśmy durną plagą i abominacją.

wypychamy słowami ramki nekrologów

i może nas powstrzymać tylko kwarantanna.

tam, za podszewką z czerni, kryje się nadzieja,

że ktoś rozpozna ciebie, powie o mnie chociaż

jedno prawdziwe zdanie (może: wiem, kim jesteś),

nim wyląduję miękko w egipskich ciemnościach 

wyciszony jak wnętrze luksusowej trumny.

Nic, które nigdzie jest - i jest bez końca

Perkolacja [Dziewiąty]

cisza mnie najedzie, jak wrogie mocarstwo

najeżdża tubylców pogrążonych w sadach,

lub niechciani krewni w drodze na cmentarze,

kiedy ich dotknie miesiąc zakażony wodą.

znicze to początek innej opowieści,

w której ogień leczy rany, a powietrze szarpie

małymi chłopcami na smyczach z latawców

- ściągają ich głosy matek przy kuchennych stołach.

zostaje piaskowiec otulony mchami.

łuski odrastają, a wyschnięte skrzela

znów wypełnia wilgoć. milczenie porzucę

dopiero nad brzegami opuszczonych sadów.

jestem tubylcem w smutku, bo to czułe miejsce

Mgła pełznie po kamieniu twardym, stale i stale

Anizotropia II. Sonet fly by wire

Kto zgubił perłę, niech ją teraz goni.

Może się toczy po mglistych lotniskach

tuż za światłami na pasach startowych,

gdy ciemność zgniata księżyc jak batyskaf.

Kto perłę zdradził, niech jej teraz szuka,

nim cło nałożą podstarzali chłopcy

i poszarzeje rozpięta na płótnach,

wbita na język z niderlandzkim ostrzem.

Kto perłę znalazł, niech jej dobrze strzeże,

bo się prześliźnie pomiędzy palcami,

a potem umknie w jakimś drimlajnerze,

gdy mgła opadnie jak mokry aksamit.

Kto jest okrutny, może własną stworzyć,

bo w każdej perle drzazga, ból i słodycz.

You taught me language, and my profit on't Is, I know how to curse

Lupara [a tergo lupi]

Chcę wydrzeć z siebie wilka, bo zostawia wszędzie

 fragmenty szorstkiej sierści i krople posoki,

 kładzie pod twoim oknem, rozpoczyna koncert,

 a niebo śni się łatwo, jak przetarty worek,

 z którego cieknie ziarno, spadając na drogę. 

 Chcę wydrzeć z siebie wilka, co nie jada z ręki

 i nie szykuje mrozom powitania solą,

 chleb zachowując skrzętnie dla spóźnionych gości

 - kiedy wreszcie nadejdą, zima cicho pęknie,

 spocznie pomiędzy krami do kolejnej bieli.

 Chcę wydrzeć z siebie wilka, żeby padł od razu,

 zamiast męczyć się długo i brudzić skowytem

 jasny kawałek nici, spinającej brzegi

 oczu zaszytych w lesie, gdzie mogę bezkarnie

 zginąć z własnego życia. Być bez odpowiedzi.