Jeno wyjmij mi z tych oczu szkło bolesne

Campus di Fiori

Płomień zza muru przeskoczył do gapiów.

Zanim ich skurczył do rozmiaru pięści,

zerwał z łańcuchów lotne foteliki.

Przez chwilę zabrzmiał śpiew w ognistym gąszczu,

że jeszcze coś tam nie zginęło, potem

sukienki poszły prosto za chłopcami

poprzez studzienki kopane głęboko.

I może jeszcze ktoś obliże palce

z cukrowej waty, czekając na morał,

na słowo, które wznieci iskrę buntu.

Kalifornijski kampus wchłonie każdą

bzdurę. Pięć minut - to trwanie nagłówka.

Dość by zapomnieć, dość by się przeżegnać.

Podlipniak po angielsku

Podlipniak w OFF_ Press

O siódmej rano, w tak piękny poranek, zanim przechyli się nad krawędzią i spadnie

Hindenburg i dalej

It is a pleasure to burn. It is special to see things eaten,

to see things blackened and changed.

Ray Bradbury Fahrenheit 451

nad głowami sterowce pękają jak wiśnie.

wrze w nich soczyście wodór i zamienia żebra

z metalu w kruche tiule, a ogień wytrawia

nowe ściegi wśród nitów. atlantyk to mrzonka

wzdymająca się w obłok przesiąknięty sadzą.

cienie podróżnych więdną z każdą falą ciepła 

oczyszczane przez światło, które wydobywa

spomiędzy rzędów krzeseł nowe porcje złota.

ważny jest tylko dystans, może kilka newsów

wyczytanych w broszurze (o topnieniu słońca).   

jesteśmy papierowi i wzrok nam odbiera

przemożna chęć odlotu ponad granicami.  

gorący sok wiśniowy z poparzonych palców

zliżemy po cichutku, bo słodycz jest bólem.

milczy zlepiona z ciałem, szukając przestrzeni.    

Karmageddon, Here We Come

Z dużą przyjemnością i z niewielkim  opóźnieniem oznajmiam, że nakładem Salonu Literackiego ukazał się mój drugi tomik "Karmageddon. Zapraszam do nabywania i lektury.

Pod obrazkiem wiersz, z którego pochodzi tytuł całego tomiku. 

Bierzmowanie. Cabo Canaveral

Wielki jest płacz dziecka unoszący się nad snem

Radosław Wiśniewski Chrzest. Przylądek Esperanza

Wystrzelamy w niebo, burząc nadzieję na sen,

który nie skończy się płaczem. Ścina nas wiara

w kolejny dzień i szczęśliwe zakończenie

marnie oswojonego dzieciństwa. Karmageddon.

I co z tego, że mozolnie stajemy na puentach,

by dotknąć i zatrzymać? W dolinie płynie

żywa ochra i barwi nam twarze słonecznym

widzimisię. Potem odbiera wszystko.

Orbita stygnie z godziny na godzinę. Spadamy

z niej wprost we włosy roześmianych kobiet.

Mam coraz większą chęć, by napełnić usta ziemią,

a potem zaszyć. Zanim wzejdzie wrzask jak kłącze,

mój cyklament.

Pozwalam wam układać pleśniejące wzgórza z książek opodal miejsc, które znałem

Poalicja

Alicja pełna piasku kołysze się wolno

jak czapla purpurowa nad brzegiem bagniska.

Deszcz ją przesiewa między korzeniami roślin,

wyczesując paliczki i większe fragmenty.

Każdy z nich opowiada osobną historię:

o zebrach skrytych między rzędami jabłoni,  

czy brudnych fotografiach, które pastor robił   

trzem dziewczynkom na łódce przy Szalonym Moście,   

lustrzanej pannie z nożem oraz komu pięknie

szumi kot zakopany pod krzakiem jaśminu.

A gdy skończy bajdurzyć, zanurza się w mroku

i nie wychodzi stamtąd do nadejścia zbawcy.

Alicja się kołysze i szeleści sucho,

jak łamigłówka z maku. Nawet mały fragment

może skaleczyć do krwi. Zanim ją ułożysz 

do snu wietrznego, ziemia zgasi wzrok i oddech.

Trzeba uważać - źle słychać krzyki, kiedy jest się pod wodą.

Roundup

Wszystkim mniejszym, domowym bogom

zbierze się na płacz

W.H. Auden Atlantyda

gdy moja piękna głowa potoczy się nisko

(poszukując korzenia, który wbił się w zimę

jak brudny śnieg w pobocze zapomnianej drogi),

to nawet na sekundę nie zadrży jej warga,

bo po co płakać, kiedy pozostanie tylko

grudka soli czy zaciek na szorstkim policzku.

i potoczy się nisko, i potoczy pięknie

z otwartymi oczami, wypatrując cienia,

który zaciera nasze kontury na mokrym

asfalcie albo wrzuca w rzekę coś ulotnie

zgrabnego i odbiera słowom pożegnania

resztki sensu, a nawet zdawkowego ciepła.

Moje wiersze na pisarze.pl

LINK