Burn Baby Burn

Niebo przecina się z wroną  [w oku]

to przypomina film rydwany ognia:

jest bieg i ziemia, aż po skraj widoku,

gdzie niebo chętnie przecina się z wroną. 

topole w żółci, strach na polu w oku

ma strach, że nigdy nie będzie zielono.

nigdy odpływa i zlewa się w chwile,

a potem chwile zlewają się w teraz.

tych kilka śladów w poprzek polnej bruzdy

- to my, jak wrony, wczepieni w ten pejzaż.

a jesień? biegnie na skraj powidoku.

pod zaciśniętą powieką ma ogień,

bieżnię i metę (za nią tylko spokój,

który wraz z garścią chrustu się spopieli).

spod łachów stracha przebija się zieleń.

z lekka odkurzony sprzed kilku lat

Przeczuwamy jak to będzie, gdy wszechświat się rozejdzie w szwach...

Anizotropia

gdy dziewczyna vermeera gubi w łóżku perłę,

cały świat się zaciska jak jej mleczne uda,

chyba z żalu, że taka uroczysta chwila

przytrafia się raz w życiu. potem tylko proza

i sól życia sypana na weselny obrus

- ślad po nieznanych gościach bełkoczących gorzko.

holenderskie koronki, które na niej porwał,

włoskie lody, francuska miłość, to ostatnie

ślady po wielkim świecie. resztę zgubi w drodze

na lotnisko - z tarasu coraz starsi chłopcy

machają chusteczkami, a pasy startowe

puchną od dżambo dżetów wpiętych w chętny beton.

pozostaje nadzieja, że kolejny vermeer  

rozwiesi dla niej płótno i może uwieczni

moment, kiedy bezwstydna jędrność ud

uwalnia nową perłę. będzie prawie czarna

na tle cyfrowych matryc, jak kropla szaleństwa,

która przydaje blasku nawet zgasłym świecom.     

Jeśli kiedyś spotkam jedno z moich wcieleń, czy nadal będę rzucał cień?

Litania do wielkości urojonej

Nie ma snów śnionych wspólnie

Stanisław Lem

Alicjo,

wieżo z kości skroniowej rozszczepionej strzałem

na drzazgi, które wpełzną pod brudne paznokcie

wyciągając najbardziej intymne zwierzenia
z oddechu zdradzonego o świcie przez głupich.

Alicjo,

panno łaskawsza zimą dla ziaren gorczycy  

szeleszczących w poduszkach ludzi bez sztywnego

kręgosłupa z głowami pustymi od trawy

wypalanej na wietrze skostniałym jak skowyt.

Alicjo,

matko pory deszczowej i śliskich kamieni,

ryb rysowanych gładko przez wiernych na maskach

samochodów płonących od rzutu butelką

pełną bliskiego wschodu albo złych skłonności.  

Módl się za nami, kiedy suchy opis

zabije czułość skrytą w zagłębieniu dłoni

i pozostanie tylko senne miejsce

po lewej stronie grzyba, które może zmniejszyć

świat do rozmiaru doskonałej próżni.

      

Jestem morzem. Wyrzucam was na brzeg.

Mon Ami [Maladie de Bell]

moją biografię napiszą kolonizatorzy

mnożąc cytaty jak kultury bakterii

po sześciu dniach granice ułożą się wygodnie

na kartkach atlasów

będzie im brakowało dotyku ręki

a mi pięknych trzęsień ziemi u twojego boku

patagonię dzieli od patogenu tuzin linijek

między nimi skrada się coś miękkiego

wybijając z rytmu kontynenty

nazwałbym to belle maladie bo każda inwersja

prowadzi mnie nieuchronnie do utraty twarzy

i może jej zabraknąć kiedy wreszcie cię spotkam

Słowo na miłość, habib, jest pisane od prawej do lewej

Pora sucha

  

Poszłam też odwiedzić swoją głowę!

Sylvia Plath Listy do domu

jesteśmy wypaleni jak domy po powstaniu

albo innych grach ulicznych gdy niebo się zmienia

w tani kalejdoskop – wewnątrz kawałki plastiku

udają ważne rzeczy – a rano szept radia drażni stare rany:

patrz była piosenka tu mnie całowałeś

przy trzepaku a potem w tysiącu stu miejscach

od kiedy zaczęliśmy umierać na pamięć

znamy tylko adresy w których sterty listów

zmieniają barwy jesienią a jeśli zejdziemy

w cień jaki rzuca rzeka tuż przy samym brzegu

nieubłaganie zagarnia nas w siebie chłód

nocy spędzonych w rozsuniętych łóżkach

Come leave your tears: a brief farewell. The beast with many heads butts me away.

Coriolanus [Big Bang]

zamieszkał we mnie człowiek o jasnych tęczówkach

– narzeka teraz głośno, że jest mu za ciasno

i może go uwolnić tylko wielki wybuch,

kiedy w zamkniętym vanie eksploduje nawóz,

a stłuczone szkło wzleci tuż pod chmurę dymu,

mieszając ludzkie resztki ze strzępami ubrań.

nie wiem,od czyjej głowy zepsuje się ryba

lub jaki wiatr w jęczmieniu ponapręża skale

przemocy i cierpienia, skoro wszystkie drogi

prowadzą mnie do miejsca, gdzie żelazne racje

wydziela skąpy kucharz, a nad nim wciąż krąży

rój much – świadkom zabawy żółć do ust napływa.

to gorzkie, ciemne serce, do którego zmierzam,

zagłębiając się w nowe warstwy wiadomości,

ma kształt nordyckiej czaszki porośniętej sierścią  

wypłowiałą od słońca, a w jej wnętrzu rośnie

twardy okruch szaleństwa, dalej senne niebo,

fiordy, nad wodą krzyczy sczerwieniała mewa.

Lustro po niewłaściwej stronie Alicji

Lustro po niewłaściwej stronie Alicji

W zderzeniu ze słowem poety życie podkula ogon

I wycofuje się, wstydliwie, w mrok,

 żeby w nim grzęzły dzieci, kobiety i zwierzęta.

Julia Fiedorczuk Proszę powtarzać za mną

lustro jest mniegłodne – cieszy się Alicja

– a kiedy przykładam dłoń do jego twarzy,

marszczy się jak starzec w bezzębnym uśmiechu

prosząc o dokładkę, bo z wierzchu mam lukier,

pod spodem marcepan i dopiero w głębi

czai się to gorzkie o smaku migdałów,

które przeprowadza na jutrzejszą stronę.

tam jestem znajoma, choć ciemność ugniata

mnie jak plastikową butelkę po coli

(w tle wysokie szklanki o wysmukłych szyjach

poddają się żywcem pod pieszczotę piany),

a później porzuca – pewnie taki rodzaj

poranka przeznaczył ojciec dla wątpiących

dzieci i przechodniów (gloria, gloria, gloria). 

lustro milczy, odkąd rozgryzłam znaczenia

własnego odbicia, potem całą prawdę  

o moim imieniu (nie, ono jest prawdą),

chyba już przeczuwa każdą cząstką krzemu,

jak boli rozstanie, więc zlizuje lukier,

by dotrzeć do trutki z końcowym napisem:

śnij mnie, śpij mnie, wypij.