Lustro po niewłaściwej stronie Alicji

Lustro po niewłaściwej stronie Alicji

W zderzeniu ze słowem poety życie podkula ogon

I wycofuje się, wstydliwie, w mrok,

 żeby w nim grzęzły dzieci, kobiety i zwierzęta.

Julia Fiedorczuk Proszę powtarzać za mną

lustro jest mniegłodne – cieszy się Alicja

– a kiedy przykładam dłoń do jego twarzy,

marszczy się jak starzec w bezzębnym uśmiechu

prosząc o dokładkę, bo z wierzchu mam lukier,

pod spodem marcepan i dopiero w głębi

czai się to gorzkie o smaku migdałów,

które przeprowadza na jutrzejszą stronę.

tam jestem znajoma, choć ciemność ugniata

mnie jak plastikową butelkę po coli

(w tle wysokie szklanki o wysmukłych szyjach

poddają się żywcem pod pieszczotę piany),

a później porzuca – pewnie taki rodzaj

poranka przeznaczył ojciec dla wątpiących

dzieci i przechodniów (gloria, gloria, gloria). 

lustro milczy, odkąd rozgryzłam znaczenia

własnego odbicia, potem całą prawdę  

o moim imieniu (nie, ono jest prawdą),

chyba już przeczuwa każdą cząstką krzemu,

jak boli rozstanie, więc zlizuje lukier,

by dotrzeć do trutki z końcowym napisem:

śnij mnie, śpij mnie, wypij. 

Komnen: English is spoken here

Kurt has gone mad

I have a newspaper photograph stuck to the fridge
 - two fingers pressed against the spot where the temple

brushes wit, and the thumb for the hammer of a gun,
and a tiny blotch which signals the next move.

Although a smile’s breaking through the stubble,
fear’s filling the eyes (surfacing)
and all those apologies; sure.

He already knows that one can drink half a glass

and feel emptiness instead of satiation.
Kurt has gone mad, only he doesn’t know it.
I honestly envy him this ignorance.

fabergé

The word fragility makes me anxious. This deceitful

weakness besets everything slowly, persistently.
One can’t escape it. It reveals itself.
I’m clenching my fists hard, watching it lurk.

When I suddenly notice the lightness of my mother, the bird-like
structure of her bones, I feel she’s going to fly away soon

and take the best part of me. She’s practicing
her last role (now she’s going to toss and turn in bed).

I notice her flaccid senile skin, scantily filled

with breath, and a cobweb of thin blue lines 
underneath. Fragility - a bitter prediction
of loss and grief. All the rest is just a shell.

and now I lay me down to sleep

(a Victorian postmortem gallery)

our eyes are open, but we can’t see
deeper than the length of a fingernail. but they can see

the illusive signs of the dusk. the smiles,
full of confusion, when we slide on the surface
of life, like silent mercury setting on slabs of glass.
in the morning we’ll take our own fingerprints.

the only thing that separates us from Sunday walks together
is a lens and a glimmer of magnesium in a narrow gap,
the rustle of dead lace, a metal stand.
the rest will be extinguished by stiff silence. we’ll lose it irretrievably
as soon as we open our mouths. a keyhole or a slot.

the picture is clear, it says: death is a place, not a moment in time

         

 translated from Polish by Jarosław Fejdych and Maciej Froński

I spacer w przeciwnym kierunku, wprost przez drzwi wejściowe

Mruczanka Pana Bleaneya

jeśli uda się przeżyć jeszcze jeden kwiecień

i trzymać psa z daleka (choć tak kocha ludzi)

gdy telewizor przyśnie w leniwym przysiadzie

pomiędzy szczuciem matki a widokiem ciała

wyciąganego z wraku samochodu wtedy 

czas niezwykle okrutny co nic nie otwiera

jak słodki pocałunek z drutu kolczastego

dawno oddana książka wytarta inskrypcja

weźmie nas pieszczotliwie w nawias tuż nad ranem 

kiedy rozum na chwilę zamknie oczy może

jeśli uda się przeżyć jeszcze jeden kwiecień

wyrośnie z niego szybko twardy dźwięk kamieni

wyrzuconych na pryzmę tak by ukrywały

wstyd zagłębiony w ziemi spod którego skoczy

w górę bez zamykając nam drogę odwrotu

I on - dotknięty czymś w rodzaju ciemnego błysku…

Dżizas 2 [okruchy]

w oku masz okruch boga, więc nerwowo mrugasz,

próbując go wydłubać, a wtedy na wersie

siada coś na kształt ptaka i zaczyna dziobać

twoją głowę jak ziarno rzucane na chodnik

przez zgarbioną staruszkę w przyciasnym berecie.

czemu tak bardzo milczy to ciasne pośrodku,

skoro utkwiło w drewnie mocniej od hufnala

tuż po przebiciu ciała? czy przyczyną ciszy

jest zwykłe pustosłowie, zły blef na riverze

– może łatwopalenie świeczek w internecie?

okruch wciąż nam nie daje dojrzeć, bo widzenie

wrasta niby cierń w płaskie czoła opryskane

śliną, a wtedy z wersu zrywa się spłoszone

widmo wolności, które przeprowadza stado

statystów przez kolejne bramki powtarzając:

jezus niósł metaforę lecz nie uniósł puenty.

This is how we'd go about it to make our heads explode

Sonet
dla cynamonowej dziewczyny

turn the body inside out

into that central universe where a shout

is enough to bring on rain, or sun, or night

George Szirtes Sonnet: So he lay naked…

cy-

namonowa dziewczyna, czuła jak piorunian,

wybuchała mi w dłoniach, urywając palce.

sejsmografy kreśliły wściekłe amplitudy,

kołysząc pisakami do ostatnich granic.  

noc rwała się jak okrzyk i kończyła deszczem

perseidów zwabionych zwilgotniałą glebą,

gdy łączyliśmy ciała tuż przed opadnięciem   

w niższe rejestry dźwięku ­do suchego szeptu.     

cy-

namon był zapalnikiem, który mógł odmienić

znany porządek świata, cieplarniany układ,

gdzie paznokciami nowe wyznaczała cele  

wybuchowa dziewczyna, czuła jak piorunian.

zdetonował nas sierpień zaszyty pod skórą.

inni nie mieli szczęścia – umierali długo.   

 


PIOSENKA
Heads explode

O Captain my Captain!

Immigrant song

Moje ciało jest jak obcy kraj,

w którym utknąłem bez paszportu.

Najgorsza część to głowa

– mam w niej naprawdę brzydko urządzone.

Kto mnie pozna tak dokładnie? Kto znajdzie

właściwe znaki, by opisać stare miejsca?

Jakie „zna” przyniesie odpowiedź,

po której zniknę spokojnie do wewnątrz?

Oglądam stare filmy, śmiejąc się do siebie,

i szukam ucieczki z matni kipiącej za oknem.

Zgiełk miesza w niej brudnym paluchem,

a potem wypisuje sprośne słowa na ścianie.

Czasami nie czuję się dobrze u siebie.    

Czarna dziura

HOWRU [List prokonsula]

oprócz tego, że mieszkam w Polsce – czuję się dobrze.

postanowiłem nie otwierać okien i oczu,

zaszyć pod skórą tani psi czip,

mniej pić i zjadać więcej warzyw,

płacić abonament, uwierzyć w reklamy

– to nie wymaga ani odwagi, ani pogardy.

postanowiłem na razie nie odcinać uszu,

bo i tak powiedzą, że małpuję mistrza z Arles.

a szkoda – cisza uczyniłaby to miejsce

o wiele znośniejszym, zwłaszcza w sytuacji,

gdy każdy obywatel ma jedyną rację.

będę udawał zainteresowanie ich historią,

złożoną głównie z przegranych wojen,

pełną cierpienia za grzechy rozsądniejszych nacji.

zachwycę się budową wspólnego domu na fundamencie

z drewna, na którym kiedyś zawisł człowiek.     

postanowiłem jednak podawać rękę na powitanie,

choć wciąż obawiam się, by jej nie odgryźli.

gdy wymawiają moje imię, szybko spuszczam oczy

i biję brawo – najgłośniej jak umiem.

postanowiłem więcej nie wychodzić z domu,

jutro poczytam Tacyta.

z tym krajem łączy mnie już tylko grawitacja

oraz powietrze zbyt rzadkie, by napełnić balon.