The only way to fix it is to flush it all away...

Mirra, kadzidło i ałun

wśród nocnej ciszy bóg się rozchodzi niby fale sejsmiczne

jedyny raz w roku – podśpiewuje Alicja – wtedy szczerze

wracam do zimy tam pod wartkim śniegiem biegnę

wtłoczona między pasażerów podmiejskich pociągów

a na peronie koczują królowie wioząc w walizkach

mirrę kadzidło i ałun by zatamować wyciek dobrych nowin

z jezusa który utknął po niewłaściwej stronie lustra

jak świerkowa igła wdeptana w dywan utkany z wełny

może ktoś zrobi zbawcy pożegnalny tatuaż z niskim numerem

zanim gorycz wytrawi ścieżki w skalistej wyżynie

lecz teraz po torach znów płynie do mnie światło  

gwiazdy z podkulonym ogonem canes venatici 

...and it was a gas

Śmierć Debbie Harry

oczywiście, tobie

E.A. Poe Beczka Amontillado

Za oknem grudzień, bramy domów stoją w ogniu.

Gęsi wyrżnięte (wyrok wykonała jesień).

Na miłość boską, Montresorze, lęk się kolebie

na rozstajnych drogach. A w śmietniku leży

strzaskane pudełko płyty

– w nim fotografia blondynki o twarzy anioła.

Można mieć szklane wnętrze i wahadło zamiast uczuć,

gaz w żyłach, który nie porusza pompy.

Życie to tylko przejęzyczenie, trujący podtytuł wiersza

napisanego z okazji Bożego Narodzenia.

Odwróć z odrazą kartkę, Montresorze

- głos blondynki utkwił niżej, wśród odpadków.  

Mocna jest cisza i rozchodzi się jak pleśń.

Nasze ulice wciąż za głębokie,

nogi za krótkie - więc utoniemy osobno . 

Śmierć nie ma wzwodu, Montresorze,

kiedy zatrzaskuje drzwi do śmietnika

– a w nim resztki anioła o twarzy blondynki. 


Wersja audio - interpretacja p. Wandy Szczypiorskiej

Lulu na moście

http://salonliteracki.pl/portal/publicystyka/5-swiata-widzenie/319-most-trzecie-spotkanie-pod-trzecim-mostem

Big Big Splash

Tumoral blues /repryza/

Chciałbym być sytym pieskiem i zatapiać zęby

w soczystych słowach, które nabrzmiały od znaczeń,

a zamiast demontażu słońc, układów planet

hodować w sobie stale czułość pod dotykiem

skóry delikatniejszej i bardziej bezbronnej

niż pocałunek – pierwszy lub ostatni – dziewczyny

poznanej nad jeziorem żartu. Ot, entropia.

Chciałbym być odbiornikiem nastrojonym czulej

na mikrofale. Taka częstotliwość wprawia  

nas w drżenie i rozgrzewa ciała nawet pod śniegiem.   

Kiedyś przecież wygasną piece, telefony

stracą zasięg, a piasek rzucany na suche

deski będzie jedynie aluzją do formy

obrotu ciał niebieskich lub kruchości bycia

wiernym.    

      

Trudno powtórzyć te białe szarości. Nad ranem lepią się do niej słowa.

Warum

Emilowi Laine’owi

wróć do biegu do brzegu i potąd

 w giętki świat drukowanych metafor

 na manowce gdzie słowo za słowo

 wchodzi drzazgą wychodzi niełatwo

 razem z nerwem a na pewno z głową

 co się kryje za brzegiem za biegiem

 jaki biegun czy splot kropek kresek

 komunikat nadany pospiesznie

 i śmiech skryty w twojej prawej ręce

 nie krew woda czy papier w butelce

 ugnij nogi poczuj lot i wiersze

2x Zawiercie

Zawiercie 1

Zawiercie 2

I ty zostaniesz Indianinem /remanent/

Zawsze jeden porządek

Zostań wreszcie dzieckiem, nie zerkaj,

nie wychodź poza framugę. Tam świat

–  za nim nie ma.

Był cień. Zanikł na chwilę, kiedy zaczęliśmy wplatać

między bajki okrawki anielskiego włosia,

złotka i słomki.

I pierwsze mleczne imiona –  wypadały

najszybciej. Kruszył je szkolny ład. Strzępił

pióropusze. Łamał łuki.

Cynober spłynął łatwo. Wyjrzały spod niego

blade twarze bezradne wobec gróźb

zaczajonych za framugą.

Nazywali to życiem, a my, siedząc w kręgu,

daremnie szukaliśmy duchów i ognia

w łupinach orzechów tartych o beton.

Łuszczyliśmy się razem z nimi.  

Bardziej brązowi niż zdradzone lata,

bezwzględnie przejrzali.

Chcieliśmy zostać dziećmi, a wybrał nas galop.

I to, co podcina fale. I to, co otwiera gardła

(jak wino, jak śpiew),

a potem długo milczy.