Gdzie jest Było?

małe nadzieje, ręce szarpiące guziki

wszystkie dalsze podróże oznaczają teraz

wywoływanie zgasłych iskier i świetlików

lub zmywanie talerzy po zmarłych krewniakach,

lizanie ran zbyt krótkim językiem nim wchłonie

mnie odcień porcelany wtopionej w omszały

piaskowiec. podtekst prawie seksualny (pociąg

wtoczy się w tunel, koła poturkocą, mosty

wygną się rzekom – zabawnie, na przekór),

który nadaje jeździe kierunek do ciebie.

wszystkie dalsze podróże oznaczają tylko

gorycz utraty złudzeń, że jest jakaś wiosna,

co pomieści adresy (tam kiedyś trafiały

małe nadzieje, ręce szarpiące guziki

twoich bluzek i haftki staników) wpisane

w ciasne wnętrza notesów, wilgotne od śmiechu

(takiego z przygryzioną wargą, kiedy głowę

odrzucałaś do tyłu, by mnie nie poparzyć

oddechem). został okład z plasterka cytryny.

Who's got the match?

Fahrenheit radośnie

Las był punktem zapłonu. Migotały słońca.

Niżej wschodziła ziemia pełna szorstkiej trawy.

Kładliśmy się w milczeniu, wstawaliśmy z krzykiem.

Wiódł nas zapach i smak, ciała rozgrzewała

energia nieznana współczesnym badaczom.

W skupieniu ćwiczyliśmy martwe słowo zgorzeć,

wyrwane przemocą z kontekstu słownikom

-  bez początku, końca. A w głowach utkwiła

modlitwa o śmierć lżejszą nawet od dotyku.

Zrastała się z nami mocno - jak struna z melodią.   

Prosiłaś o oddech, chwytałaś za słowa,

jedno nie przestawaj otwierało nowe

miejsca, stare blizny. Sięgaliśmy głębiej,

poszukując pestki, a pod pestką drzewa,

na którym zawiśnie gniazdo wypełnione

brzękiem os. Jedyny bagaż  z tej podróży.     

A wszystkie podróże były...wymyślone

nieodwrót

śmierć nie jest wcale niczym ostatecznym

pomimo wszystkich mord jakie jej dorabiamy

ogonów doczepianych pinezkami do osłów

nic nie znaczy, bo sam koniec nie niesie znaczenia

winien jest początek, a koniec i tak będzie marny

śmierć jest plikiem zerowym, pustym bitem,

sygnałem, że taszczymy ze sobą bagaże,

których nikt nie odbierze, gdy zaśniemy

z naręczem niepotrzebnych rzeczy

zostaną tylko kwitki: odbierz, zapłać, zapłacz

umrzesz, dopiero się zacznie

Subiektywna Lista Przebojów Poezji Współczesnej nr 24

N---1---1. Robert Miniak „oparzelisko” (202)
1---2---4. Krzysztof Marcyjaniak „Rozmowy przy paleniu ubrań” (178)
N---3---1. Wisława Szymborska „Zamachowcy” (149)
3---4---2. Andrzej Sosnowski „Spacer przed siebie” (138)
2---5---4. Sławomir Elsner „pochodzę z dna” (120)
4---6---4. Marcin Orliński „Pierwsza śmierć” (110)
N---7---1. Maciej Robert „Niedziela w kościele parafialnym” (100)
5---8---2. Konrad Ciok „Sirenia” (96)
9---9---5. Karol Maliszewski „Starzy mężczyźni prowadzą rowery” (87)
6--10---2. Ewa Włodarska-Lorek „Pogranicza” (83)

Nadlecimy od strony słońca. A potem puścimy muzykę

huey story

gdzie dom liter, dokąd prowadzą

schody przestępne i niezałatwione sprawy?
czy obudzimy się ostudzeni potem jak w nocy, 

kiedy nadleciał wszechmogący

i zaszczepił nas przeciw grozie, obcinając ręce?

uliczny gang jest wciąż zaginiony

w bezsensownej akcji. przeszukujemy miejsca

pełne spokoju, zdarte okolice planet

przesiąknięte lizolem i palmityną. 

uczymy się chemii z wypalonych ciał.

matka gęś idzie z nami, a w koszyku niesie

garść złotych zębów i motek z ludzkiego

włosia. nazbyt wiele, by wypełnić bajki.

drut jest kolczasty, łatwo kaleczymy palce.

szklane trumny na szczytach śnieżą. pilot zmienia kanał.

Lot Walkirii

Subiektywna Lista Przebojów Poezji Współczesnej - Notowanie nr 23

1---1---3. Krzysztof Marcyjaniak „Rozmowy przy paleniu ubrań” (200)
3---2---3. Sławomir Elsner „pochodzę z dna” (156)
N---3---1. Andrzej Sosnowski „Spacer przed siebie” (138)
8---4---3. Marcin Orliński „Pierwsza śmierć” (121)
N---5---1. Konrad Ciok „Sirenia” (116)
N---6---1. Ewa Włodarska-Lorek „Pogranicza” (116)
2---7---2. Robert Rutkowski „telefon do przyjaciela” (106)
5---8---4. Karol Maliszewski „Starzy mężczyźni prowadzą rowery” (103)
4---9---3. Jakub Sajkowski „The glass bottle trick” (88)
10-10---4. Antoni Pawlak „Spójrz w słońce bez obaw” (86)

Zostać tam, gdzie możesz tylko bywać

M. Street II

Anno

Nasze pokoje, bielone wapnem jak zbiorowe groby,

trzymają na uwięzi, to wszystko, co gnije

pomiędzy jednym a drugim posiłkiem i chce tańczyć,

brać lekkie słowa z zaskoczenia, przechodzić nieustannie

z ręki do ręki.

Miłość to tylko kaftan, wiąże supły na plecach,

kradnie imiona, znaki drogowe i sprawia,

że z dnia na dzień tracimy więcej niż wiarę,

a potem nie wiemy, w jaki sposób być sobą

i nie być pięknym. 

Rozdwajają się włosy i języki. Wersy rosną.

Ich wnętrze nas pochłania, a kiedy nabierzemy sensu,

zapominamy o zdziwieniu, dniach bez krzyku

i nieuchronnych zakończeniach.

Przecież to takie proste: 

najpierw włącz radio,

potem przekręć kluczyk.