I po 12. Rilkem - moje wiersze w "Toposie" 1/2020

Na czwartek - jak zwykle w ten dzień każdego roku

Czwartek z popielnika [M.I.A]

Because I do not hope to turn again

Because I do not hope

Because I do not hope to turn

T.S. Eliot Ash Wednesday

I

ponieważ nie mam zamiaru powracać

ponieważ nie wracam

ponieważ nie powrócę w sposób zamierzony

nie w moich rękach łaska

nie w moich nadzieja

kto inny trzyma klucze i pogasi światła

odmówi pacierz za nieobudzonych

na czas zbyt krótki by przesiąkli nudą

ponieważ nie chcę wiedzieć

i nawet nie szukam

odpowiedzi na żadne z niezadanych pytań

ponieważ nie wiem czego właśnie nie wiem

to tylko ufam że się mijam z celem

i jakiś miałem na samym początku

kiedy zerwany ze snu lądowałem z krzykiem

na suchym brzegu poza moją matką 

i jeśli głos mam czasem zadziornie za głośny

ze strachu że się zdarzę jeden raz za dużo

to będę milczał aby nie pamiętać

by się nie przejąć wyciekaniem życia

z każdym oddechem świtem czy godziną

bo po nich sąd się zbierze i srogo ukarze

za niedotarcie we właściwe miejsce  

na pusty peron zapomnianej stacji

i niech się nikt nie modli za mnie teraz i w godzinę

i niech się nie nikt modli za nie swoje grzechy

II

trzy czwarte życia – jak wzór na posadzce

w białe lamparty – lekko już wyblakły

a każdy fragment układanki błaga

o renowację albo choćby dotyk

włosia już dawno wyliniałej szczotki

w paninej ręce bo przecież dziewicza 

czystość gwarantem źle przespanych nocy

w których ożywa jeden fragment z kości

a w myślach mowie ale bez uczynku

przecudna krzyczy daj mi daj mi jeszcze

donner und blitzen fik miś fik miś fik miś

w białej sukience na weselnych stołach

pomiędzy tortem i pierwszym rosołem

wszystko na opak lecz z przewrotnym sensem

a potem panna och dziewica matka    

puchnie przez dziewięć przez dziewięć się mnoży

a gdy nadejdzie ostatnia godzina

raz pierwszy w ciszy – po wiatyku – tyje

i tylko czuje gorzki strach nad ranem

że to co wyda będzie roztrwonione

a pierworodny każe nazywać się zbawcą

III

widok ze schodów jest jak wywyższenie

tania parodia wniebowzięcia pełna

obaw o puentę bo zamiast paruzji

na śliskich stopniach czai się upadek

którego nie złagodzi nawet rym z rekinem

i ciemnością w języku szoła á szekspira

czy zgrabna zmiana rytmu która łatwo zmyli

mniej wprawne ucho widza nieboskich komedii

sensem jest rozpacz

ona bierze wszystko atu i blotkę

wysoką czy niską bez licytacji

bo nie ma przetargu

na nowe przyjście

sensem jest nadzieja

która nas okrada z resztek rozumu

dając głupie rady zamiast rozwiązań

i każe powtarzać bezduszne mantry

nie jestem godzien

nie jestem godzien

                     ale powiedz tylko słowo

                     nim padnie nam zasięg

IV

baranek zaległ znowu na szerokiej drodze

z pękiem fiołków w pysku na trzy dni nie więcej

pod czujnym okiem kamer które od zła strzegą 

zjadaczy chleba z masłem wierzących w znaczenie

oglądalności boskiej i ludzkich sondaży

umiera wtedy kiedy nikt nie patrzy

nikt nie kupuje prochów na potencję

biegunkę kaca i kremów na zmarszczki

umiera kiedy nie oglądasz świata

jaki ci wciska spec od marketingu

a jego imię nosi każdy pocisk

i palec którym zręcznie zmieniasz kanał 

błogosławieni którzy nie widzieli

 i nie nabyli

oni z nim ułożą

ramówkę pełną samych dobrych nowin 

V

nic nie zmieni świata nawet jeśli wróci

nawet jeśli zmieni swoje pierwsze słowo

bo już utraciło sens pierwotną siłę

możemy więc powtarzać załamując ręce

panie nasz panie cóżeś nam uczynił

panie nasz panie co ci zrobiliśmy

a w odpowiedzi wraca tylko fraza

sovegna vos gdy rozum zawodzi

i nic nie widać w mroku gdzie rodzi się piekło

ponieważ nie mam zamiaru powracać

ponieważ nie wracam

ponieważ nie powrócę w sposób zamierzony

ponieważ nie będzie już do czego wracać

pomiędzy zyskiem nadzieją i stratą

i jeśli głos mam czasem zadziornie za głośny

to nie od krzyku bo ostatnie słowo

ma tylko cisza która następuje 

jak słoń na grzbiety dźwiękom

gnając je na koniec

szczelnej komory wypełnionej gazem 

a teraz słowo niech wraca skąd przyszło

z niewielką adnotacją adresat nieznany  


z tomiku: Madafakafares (GSW BWA Olkusz 2014)

Video killed the radio star (czyli Podlipniak w radio)

Audycja radiowa

Corocznik, wigilijnik

Opowieść wigilijna [z opuszczonym rymem]

przy moim stole same wolne miejsca,

puste nakrycia, które nie czekają

na postny pieróg czy na łyżkę barszczu,

a między nimi snuje się kolęda,

nader szczęśliwa – tak jak łuska karpia

wsunięta niegdyś w przegródkę portfela

ta noc jest głucha i od dawnych inna,

wprost spod ogona sfałszowanej gwiazdy.

uparcie milczy, choć powinna znaczyć

więcej niż prezent czy dobra nowina,

zdjęcia schowane na półkach pawlaczy

lub zapomniana od dawna choinka.

nic się nie rodzi i nic nie truchleje,

kevin wprost z domu jedzie do betlejem.

Każdy świr ma swój kraj

Weselność [dmowszczyzna]

( …) ale Świętości nie szargać,
bo trza żeby święte były

Stanisław Wyspiański Wesele Akt II Sc. 7 

do pewnych wersów trza dorosnąć

jak do najgorszych obowiązków

i dżizas kurwa ja pierdolę

brzmi jak litania bo tu polska

i nic innego już nie będzie

nic nie wyrośnie na ugorze

tak doskonale powtarzalnym

i byle by nie było gorzej

więc módlmy się o łaskę trwania

o szczyptę komy znieczulenia

dopóki nosi nas ta ziemia

najczulej całowana w płytę

lotniska w zaoranym mieście

co zdechło zaraz po proteście

i nie wydało z siebie krzyku

bo krzyczy się przy narodzinach

kogoś wielkiego gdzieś w stajence

w zupełnie innej okolicy

a tu się doskonale milczy

zwłaszcza na okoliczność ciszy

bo tylko ona tu nie kłamie

nie raniąc przy tym i rozsądku

tak nie do taktu nie po polsku

Zanim skończy się jesień

Wspomnieniowo

Sine są niebiosa, obietnice królestw

Oto już jesień i pora umierać

William Shakespeare – Sonet 71

oto już jesień i pora umierać – szepcze Alicja, córka diabła

(ma zsiniałe usta, jakby trzymała w nich wodną farbę,

którą zacierała miejsca, gdzie ptaki modliły się w lecie).

jestem zmierzchem, wiernym cytatem ojca

tkwiącego pod ziemią w labiryncie kretowisk. mieszkam w górze,

a ogrody wciąż do dachów przywiązane dymem.

zapach wędrownych ognisk kłuje ryby tuż nad linią żeber.

za ten tatuaż zapłacę resztkami bajek i kryształem

lapis lazuli. porcja goryczy spływa na mnie każdego ranka

z ramion zbitych na krzyż belek. sine są niebiosa

i puste jak obietnice królestw, a mgła pachnie szlamem,

stertami śliskich liści w parkowych zaroślach.

oto już jesień i pora osłuchiwania pustych ściernisk.

po mojej stronie bije serce uśpionego jeża,

stroszą się łodygi ostów i pordzewiałe kolce

cmentarnych ogrodzeń. za nimi leży coś złudnie ciepłego,

więc rozgrzewam usta szeptem

– ojcze zabierz ode mnie swój gorzki pazur. 

z tomiku Madafakafares (2014)

Nowe wiersze, całkiem świeże - Black Friday w "Helikopterze"(12/2019)

TU KILKNIJ --- Wiersze "Helikopter" (12/2019)