Jak upolować Pamuka :) - targi, targi i po targach

"Pierwszą nauką, jaką dała mi szkoła, było to, że niektórzy są głupi. Drugą - że inni mogą być znacznie głupsi."  Orhan Pamuk. Stambuł. Wspomnienia i miasto.

O wierszach z "Herzlich Endlösen" - recenzja foniczna

TU KLIKAJ - LINK

A ci, co nieśli gwoździe, spóźnili się trochę

lubię ten mój wiersz  :) wielkanocny

A ci, co nieśli gwoździe, spóźnili się trochę

I

A ci, co nieśli gwoździe, spóźnili się trochę.

Tłum zgęstniał napowietrznie, straże dzielą ścieżki,

spychając ciała gapiów przesiąknięte potem

(patrz: zaraz tutaj przyjdzie, potem będą nieśli

stipes, bo dla skazańca jest trochę przyciężki),

przekupnie przekrzykują gwar „tu słodkie figi,

winogrona, daktyle, siekane orzeszki”

obok znowu dzieciarnia raźno kręci frygi,

podpłomyki się pieką, palenisko dymi,

kot przemyka w cień chłodny posuwistym krokiem,

skwar, handlarz drobiu pluje pestką z dyni

w koguta, który w klatce dopadł właśnie kwokę

(„jajek z tego nie będzie, nie na harce pora”),

w słońcu mętnieją łuski ryb prosto z jeziora.

II

W słońcu mętnieją łuski ryb prosto z jeziora,

karpie, wyborne sumy i świeżutkie brzany,

szarpie ostro postronkiem wychudzona koza

– „weź to bydlę, bo zaraz przewróci stragany”

krzyczy handlarz, za chwilę lecą z trzaskiem dzbany

i kosze pełne ozdób, tkanin zwiewnych bele,

rzemyki od sandałów i perskie dywany

– towar za tysiąc szekli na ziemi się ściele,

już złapali za kije, krew się w żyłach grzeje

krzyk w gardłach rośnie dźwiękiem lekko przykurzonym,

padły pierwsze przekleństwa, rzucono kamienie,

gdy miedzianym jękiem wszystko przytłoczyły trąby.

Tłum na kordon napiera, trzeszczą w ścisku żebra

skazaniec wraz z asystą w podróż się wybiera.

III

Skazaniec wraz z asystą w podróż się wybiera

(czy jest chociaż przystojny, powiedz, czy go widzisz

– ciekawska z tyłu tłumu głośno się wydziera),

wszyscy chcą bliżej, tłoczniej, nikt już się nie wstydzi,

pchają, jęczą i suną, jakby wzięci w tryby

zapachu krwi, amoku, niewzruszony wcale

odbija ludzką falę straży kordon sztywny,

konwój w ostatnią drogę przesuwa się dalej.

Już ci o słabszych łokciach gdzieś z tyłu zostali,

złodzieje umykają, niosąc pełne mieszki

w zupełnym rozgardiaszu sprawnie urzezane,

pobity handlarz zbiera z ziemi garnków resztki

(zgięty za brzuch się trzyma, zanosząc się szlochem).

A ci, co nieśli gwoździe, spóźnili się trochę.

Oj nie wierzę, oj nie wierzę - latam se w "Helikopterze" (kilka wierszy)

 TU KLIKNIJ !!!!

Gojenie, gnojenie, Bolska

Napisany prawie 8 miesięcy temu - zanim szambo wybiło, zanim znów w Przedmurzu zagrały chochoły.

Polowanie na zęby [Goya się budzi mieście R.]

Baronowi ad vocem

za bardzo rozdrapałem zwiędłą rzeczywistość

i wiersz nie chce się goić, sączy niczym rana

ropiejąca od smutku – spod spodu wyłazi

zabrudzona podszewka, a na niej odciski

butów ludzi, co przeszli w kojącą niepamięć.

wiersz nie chce się goić, a w domu głuchego

na próżno szukać dźwięków – to czysty realizm

zakuwany o świcie w dozę pesymizmu  

od kiedy rządzi tutaj,  na mocy kaprysów,

karzełek w oślej skórze jadący na kocie.

wiersz znów nie chce się goić. wiersz wciąż szuka żyda

na każdej stronie świata, gdzie podłość i zawiść

wydrapuje stalówką zakażone blizny

– więc już tylko zaciskam pościerane zęby

z nadzieją, że nie stracę ich po celnym ciosie

na rogu mej ulicy w dniu wielkiego święta,

gdy głupota z głupotą wymienią poglądy.

czerwiec 2017

Literacka Polska: O "Herzlich Endlösen" i nie tylko - wywiad, recenzja , wiersze.

Maliszewski przemaglował i zrecenzował, Honet wybrał wiersze

Na Literackiej Polsce - tu klikaj!

Taka karma i Szymborska

Nie mogłem się powstrzymać i zrobiłem