Au revoir sur Mars Ziggi!

Wiersz sprzed chyba dwóch lat. Powstał z inspiracji wierszem Anny Piwkowskiej, bo ciekawiło mnie, co się dalej działo z bohaterką wiersza, a przeczuwałem, że nie może się stać nic dobrego. W środku znalazł się wtedy nieoczekiwanie David Bowie i tak już pozostał, a życie kilka dni temu dopisało nieoczekiwaną puentę.
Wiersz już kiedyś tu publikowałem.
Dobranoc Książę! Au revoir sur Mars!

Life on Mars

And lady stardust sang his songs

Of darkness and disgrace

David Bowie Lady Stardust

Annie Piwkowskiej

Nie zabił jej pająk przypięty do szpitalnego łóżka,

ani różnica ciśnień, kiedy zanurzała twarz w dłoniach,

nucąc czy jest życie na Marsie?. Wrzesień się otwierał

jak butelka wina jabłkowego - z lekkim szelestem

pokruszonych liści.

Przypomniało jej to letni ogród, starego mężczyznę

stojącego w oknie domu, który oplatała czule winorośl.

Gdy ćwiczyła forhendy pies gonił za każdą piłką

znikającą w trawie, a winyl lekko trzeszczał

przy frazie z refrenu  czy jest życie na Marsie?.

Wtedy też pakowała tylko jedną torbę z błękitną

sukienką i rakietą (w pełnej gotowości do startu).

Wakacje na obcej planecie, ślady jagód, które seter,

rudy jak piaski, zmywał szorstkim językiem,

były pożegnaniem przed ostatecznym zniknięciem.

Został po niej Ziggi na starym plakacie

z ledwo widocznym napisem: czy jest życie na Marsie?

Darkness cover me, deny everything

Gdzieś się mi zapodział - z tego powodu otwiera  na moim blogu nowy rok.

Nie ma [ość]

Brodskiemu i ciemności

te rozbłyski smartfonów w ciemnym autobusie

jak ślady po kolizji  odległych galaktyk

wciąż docierają do nas z takim opóźnieniem

że dawno już ich nie ma nie istnieje droga

i nie ma po co wracać nie ma i do kogo

nikogo wokół nie ma gdy zapada ciemność

każdy ma własny kosmos wyrzeźbiony w krzemie

który się kurczy nagle do rozmiarów punktu

najlepiej widocznego gdzieś na końcu prostej

lecz nawet prostej nie ma kiedy mięknie droga

skrapiana rzadkim deszczem dalekim do wiosny

i dźwiękami sygnałów że ktoś ma wiadomość

osobność tej podróży w nicość i bez celu

jest okrutna jak rozbłysk na małym ekranie

a pięć cali to dystans nie do pokonania

nawet przez wiązkę światła więc nas wcale nie ma

i nie ma po co wracać nie ma i do kogo

przez wypełnioną niczym najlepszą rozdzielczość 

---------

This is how we go about it to make our heads explode

Kolejny listopadowo pokonkursowy

Canto o płomieniu [idy sierpniowe]

Enola Gay
Is mother proud of little boy today
OMD Enola Gay

I

włosy matki enoli są w kolorze ziemi

ognistej niby tyczka, po której się wspina

popiół ze ślubnej sukni, a idy sierpniowe

nie mają w sobie krztyny krwawej zawartości

– na wysokości chwała i rozbicie cząstki!

goście weselni jadą w cztery konie, z błyskiem,

lśni aluminium w słońcu jaśniej niżby tysiąc

gwiazd co prowadzą mędrców do szpetnych stajenek,

slumsów stawianych w mroku przez nienakarmionych 

– na wysokości chwała i rozbicie cząstki!

tam na granicy chłodu, gdzie tlen zbyt leniwy,

by płynąć w ludzkich żyłach wraz z krzepnącą cieczą,

tkwi w luku zgniły owoc z drzewa wiadomości

dla małych chłopców, którzy uwierzyli w rozum 

– na wysokości chwała i rozbicie cząstki!

zrzuca się nam sumienie, jak wężowa skóra,

zbyt łatwo i swobodnie, byśmy doczekali

optymistycznej puenty o matce enoli

czekającej na rozkaz powrotu do bazy

– więc niech się chwali cząstka rozbita na cząstki.

II

widziałem zdjęcia miasta startego na miazgę,

widziałem inne miasto zepchnięte w kanały

pełne tłustych fekaliów i much tnących fetor

ciężki niczym zasłona wieszana w świątyni

na moment przed rozdarciem, w dzień zbawiennej kaźni.

nie słyszałem wystrzałów gasnących w ruinach,

ani dziarskich piosenek śpiewanych po latach

zbyt łatwo, patetycznie, o tym, że umierać

est dulce et decorum, choć bywali wiedzą,

jak słodko śmierdzą płytko wykopane groby.

i nie ma już znaczenia, co w komorze niesie

srebrny ptak z aluminium, i na czyje głowy

spłynie jasność jasności, która wciąż się staje

dokładnym zaprzeczeniem pierwotnej intencji,

skoro ręka bez grzechu i tak rzuci kamień,

nie pytając o winę (albo o brak winy).

III

półnagi król jaszczur, stroszy bujne loki

i wzywa jeźdźców burzy na słomianych koniach,

do chatynki w Betlejem, gdzie był urodzony,

a w ręku ma dymiący od głosu mikrofon.

śpiewa o ukochanej, co zapali płomień

unoszący się górę jak słoneczna kula,

zabójcach ukrytych na rozstajnych drogach

o krok od zrozumienia, że jest tylko koniec

niesiony niby dziecko przez oblubienicę,

pannę młodą w welonie utkanym z popiołu

tuż po sierpniowych idach, weselach żałobnych

rozszczepionych na cząstki niewarte złączenia

- nasze cienie na ścianach roztopionych domów.

Kilka wierszy w miesięczniku

w najnowszym numerze Miesięcznika Prowincjonalnego

Prawiem jak wieszcz, prawiem jak prorok

Taki sprzed dwóch lat , hm, ponad dwóch lat. Z maluteńką aktualizacją.

Chamlet. Wiersz Nikodema D.

w tym kraju żyć nietrudno, grać na mandolinie,

być prezydentem, zbijać bąki w parlamencie,

bo po co łamać głowę – niczym powiatowy

chamlet nad zawiłością zasad ortografii.

to wcale nie wymaga krztyny charakteru.

wystarczy łapać życie za pysk, a oksfordzkie

bubki brać pod obcasy i dla paparazzich

zrobić głupawą minę biegając za piłką

albo wynaleźć brata – przaśnego bliźniaka

­– poległego na chwałę zgniłej republiki

o niepewnym numerze. potem już do woli

można używać haseł i pojęć jak cepy.

frak leży na mnie zgrabnie. to tylko kaganiec,

pod którym sprytnie skryłem buraczane ciało.

w ustach mi szybko więdnie bóghonorojczyzna

– tuż za rogiem wawelu lub innych powązek,

gdzie mnie kiedyś położą na ojczyzny łono 

samogonnego mefista w leninowskiej kurtce

  

Born to run

Pojarzynowo, jeden z nowszych. 

Born to run

Where we really wanna go

And we'll walk in the sun

But till then tramps like us

Baby we were born to run

Bruce Springsteen Born to Run

w ażurach liści galopuje światło

sącząc żółcienie, wojsko po wsiach stoi,

to już ta pora, kiedy dzień się kurczy

tuż przed ucieczką na drugi brzeg roku,

gdzie możesz ze mną kochać się najbardziej

na całym świecie na śmierć telewizji,

odkąd pod kurzem zdechł wściekły odbiornik,

a w nim gromady wędrujących ludzi,

wyborcze gęby i złe wiadomości.

przez te koronki tętni szybkie światło

o barwie miodu, po wsiach stoi wojsko

i dni się łatwo, zbyt pospiesznie sypią,

kiedy mnie bierzesz w swój wykwintny nawias

żywcem wycięty z ciepłej kamasutry

poza zasięgiem wystrzelonych rakiet,

a ja się staram, by nie padło słowo,

które odbierze pokój i niepokój,

wprost nazywając nam słoneczną porę.

i prawie słychać to siarczane drżenie,

opada ażur, stoi wojsko po wsiach,

więc zastygamy w pozach do odlotu,

a to rozstają się z nami wspomnienia

z ciepłych poranków, gorących wieczorów,

co aż się proszą, by dobrze zrymować

i zgrabnie sparzyć żeńskie razem z męskim,

zanim zaniknie nam tak nieintymnie

światło w twych włosach pod moim dotykiem.

----------------------

And the night comes on

Kolejny zaległy, pokonkursowy.

Żeglując do Celebrity Splash

Of what is past, or passing, or to come

William Butler Yeats Sailing to Byzantium

I

ten kraj jest do niczego (czytaj: dla nikogo), młodzi

żeglują w inne miejsca, starzy pozostają

w swoich kątach, czekając aż ręce załamie

nad nimi jakiś zbawca, gdzieś tam, w wielkim świecie,

mijają pory roku, a bogurodzica

brzmi lepiej po remiksach lokalnych didżejów.

II

raz uwolnione zło powraca w kolejnych odbiciach,

przewidywalne do bólu, więc ściszając fonię

w cyfrowym odbiorniku przewidzisz dokładnie

treść kolejnych bajeczek, baśni i podsłuchów,

obiecanek-cacanek, a głupim wciąż radość,

że można bezkarnie zanurzać się w błocie

jak śmiertelnie ranne zwierzęta z pętlą drutu na szyjach,

a stopy wciąż drgają o cale nad ziemią, łopoczą

w rytm mazurka, choć nikt nie pamięta

więcej niż ze dwie zwrotki z echem póki póki.

III

o gaude mater, zwana potoczyście kurwą,

odmieniana przez wszelkie możliwe przypadki,

na sto głosów i więcej,

o wielki przecinku, boski przerywniku

myśli, mowy, uczynków, nasza wielka wino,

wyrzucie pszennoburaczanych sumień,

ty jesteś nigdzie, ty jesteś prawdziwą ubulandią

– ojczyzną słusznie znarowionych koni

i jeźdźców bez głowy, którym jakiś błazen

przyszył na plecach skrzydła, dla smutnego żartu,

a potem wypuścił do szarży na wiatraki.

boże młyny mielą w tobie najmniejsze dobro

na niestrawną papkę

pod okiem obojętnych na wszystko lekarzy.                          

IV

osmolona  kolebka ciągle się kołysze,

wiatr plecie smalone duby w postarzałe uszy

i słychać w tle dźwięk skrzypiec 

(skrzypi na nich chochoł w koronie cierniowej,

co miał chronić róże przed zbytnim wychłodzeniem),

lecz jest do niczego i dla nikogo całkiem

słomiana piosenka w zapustnej krainie,

a po niej rym się wsącza skradziony przykładnie:

co nie przeminęło, nie mija, nie minie. 

 ----------------------------------