A dzieci jak zwierzęta krzyczą nieśmiertelnie

Znów pokonkursowo jeden z nowszych

Allahu Akbar

A dzieci jak zwierzęta krzyczą nieśmiertelnie,

zdzierają boskie gardła, te jedwabne krtanie

by już za chwilę wiedzieć to na pewno,

to jedno, że zakopią i dzieci ich dzieci.

Anna Piwkowska Zakopią nas, zakopią, proch rozsypią

jak wysadzić niemowlę zanim się zakrzyczy

tak na śmierć nieprzytomnie dla cudzej rozrywki

niby bomba pułapka na świat przywabiona

przez nierozsądek matki i nagłe zderzenia

wprost na spotkanie z bogiem o tysiącu twarzy

który nas zakopuje na skraju pustyni

usypanej z milionów literowych ziaren

samych niedobrych nowin wprost z czary goryczy

nawet jeśli od smaku cierpną suche usta

nie mogąc nawet szepnąć zabierz ojcze  zabierz

bo przecież nikt nie słucha kiedy płacz się zmienia

w zagłuszany wybuchem lub wystrzałem skowyt

jedno jest nieśmiertelne strach w dziecięcym oku

bezrozumny w obliczu próby generalnej

mass mordu lub innego rodzaju endlösung

więc nic z nas nie zostanie po tym ramadanie

najwyżej garść odpadków zmiecionych pod dywan

Someday I hope to find you

Dla odmiany znów jeden z nowszych

Dziecinada

kiepsko się sypia, śni się niewyraźnie,

nie wiedzieć czemu tęskni nierozsądnie,

choć to dziecinne (przecież wczoraj właśnie

tak powiedziałaś), więc znów jestem chłopcem  

i w ręku ściskam przybrudzony sznurek,

(na jego końcu szarpie się latawiec,

jak rozwścieczony zimnym wiatrem kundel)

a niebo sunie poza własną krawędź

nie zabierając żadnych pasażerów,

bo jest donikąd i purenonsensownie

pobłękitniałe od brzegu do brzegu,

dwa razy dziennie bawi się w dwa ognie

z jedynym słońcem, taka zaś wyłączność

jest zbyt jaskrawa i wpada w przesadę

całkiem dziecinną, mocno niewygodną.       

niedobrze śni się, sypia niedokładnie.

--------------------------------------




-------------

Simon Dupree & The Big Sound
Kites

I will fly a yellow paper sun in your sky
When the wind is high, when the wind is high
I will float a silken silver moon near your window
If your night is dark, if your night is dark

In letters of gold on a snow white kite 
I will write "I love you"
And send it soaring high above you 
For all to read

I will scatter rice paper stars in your heaven
If there are no stars, if there are no stars
All of these and seven wonders more will I find
When the wind is high, when the wind is high

In letters of gold on a snow white kite 
I will write "I love you"
And send it soaring high above you 
For all to read

Kraina ostów - wiersz dla skacowanych powyborczo

 Jeden z nowszych (dla odmiany).

Kraina ostów [Requiem dla Pana Cogito]

Cogito dawno umarł, może nigdy nie żył,

bo w tej ziemi osobnik o mądrym obliczu

nieodmiennie wygląda jak niesmaczny dowcip

lub pawie pióro wpięte w berecik z antenką.

Nigdy nie żył, dlatego lokalni Chińczycy

w swoich klitkach z betonu trzymają się mocno

wszystkiego co najbardziej, najzwyczajniej spsiałe,

wybierając nad wolność krany z ciepłą wodą.

Cogito by nie przeżył ani pół minuty,

w swojskiej krainie ostów: ene due rabe,

gdzie kwestię smaku grzebie łaciński przecinek

wpychany między słowa jak skarpeta w sandał.

Nawet kredowe koło na startym chodniku

to szubieniczna pętla, w której by zawisnął

grając w te same klasy i bezradnie płacząc  

nad śmiercią filozofa przy zgaszonej lampie,

więc nigdy go nie było – z naciskiem na ergo.  

A wedding dress or something white

kolejny, kolejny, kolejny

Pieśń o rymach najprostszych [a a a]

przez T. Nowaka

we śnie otwiera mi się sad

a za nim jesień cała

którą bym łyżką chętnie jadł

prosto z  twojego ciała

a twoje ciało jest jak śnieg

topnieje pośród nocy

ściekając z mroku poprzez biel

prosto w głąb mojej głowy

a tam otwiera mi się sad

i ty otwierasz cała

pełna jesiennie ciepłych barw

prosto ze skórki jabłka

a nie zasłania mi cię nic

nic mi się nie ukrywa

gdy się w ciemności snują sny

proste jak naga trzcina 

otwiera mi się gorzki lęk

że mi stopniejesz cała

zanim cię twardą łyżką zjem

prostą z mojego ciała

i wszystko strasznie proste jest

ciało i rym co kończy pieśń

A hand-me-down dress from who knows where to all tomorrow's parties

Kolejny zagubiony w czasie wiersz

Pierwsze czytanie z Pawła [zaimię 3]

skóra niech będzie twoim alfabetem

pod moją dłonią zmieści się opowieść

że tu byliśmy do każdego końca

mocno i jasno bez żadnej przenośni

choć ze mnie ślepiec na krawędzi światła

jak opowiedzieć taką małą podróż

po twoim brzuchu w górę aż do sutków

lub w dół do delty kiedy ciemność parzy

się z marzeniami wciąż nie chcąc rozmnożyć

ust ani palców bym mógł czytać więcej

a może droga w miejsce tuż za uchem

dla ust spierzchniętych będzie tą ostatnią

wędrówką z iskrą z damasceńskim żarem

przed szczytowaniem zanim język zbudzi

głoski pierwotne ślady alfabetu  

nim spłyną słowa naszej opowieści

Moje kolejne wiersze na pisarze.pl - sporo tekstu

TU KLIKAĆ PISARZE.PL

Jestem dzisiaj dzikie zwierzę - latam se w helikopterze!

Trochę wierszy nowych i najnowszych w kolejnym numerze "Helikoptera"

TU KLIKAĆ !!!