Kraina ostów - wiersz dla skacowanych powyborczo

 Jeden z nowszych (dla odmiany).

Kraina ostów [Requiem dla Pana Cogito]

Cogito dawno umarł, może nigdy nie żył,

bo w tej ziemi osobnik o mądrym obliczu

nieodmiennie wygląda jak niesmaczny dowcip

lub pawie pióro wpięte w berecik z antenką.

Nigdy nie żył, dlatego lokalni Chińczycy

w swoich klitkach z betonu trzymają się mocno

wszystkiego co najbardziej, najzwyczajniej spsiałe,

wybierając nad wolność krany z ciepłą wodą.

Cogito by nie przeżył ani pół minuty,

w swojskiej krainie ostów: ene due rabe,

gdzie kwestię smaku grzebie łaciński przecinek

wpychany między słowa jak skarpeta w sandał.

Nawet kredowe koło na startym chodniku

to szubieniczna pętla, w której by zawisnął

grając w te same klasy i bezradnie płacząc  

nad śmiercią filozofa przy zgaszonej lampie,

więc nigdy go nie było – z naciskiem na ergo.  

A wedding dress or something white

kolejny, kolejny, kolejny

Pieśń o rymach najprostszych [a a a]

przez T. Nowaka

we śnie otwiera mi się sad

a za nim jesień cała

którą bym łyżką chętnie jadł

prosto z  twojego ciała

a twoje ciało jest jak śnieg

topnieje pośród nocy

ściekając z mroku poprzez biel

prosto w głąb mojej głowy

a tam otwiera mi się sad

i ty otwierasz cała

pełna jesiennie ciepłych barw

prosto ze skórki jabłka

a nie zasłania mi cię nic

nic mi się nie ukrywa

gdy się w ciemności snują sny

proste jak naga trzcina 

otwiera mi się gorzki lęk

że mi stopniejesz cała

zanim cię twardą łyżką zjem

prostą z mojego ciała

i wszystko strasznie proste jest

ciało i rym co kończy pieśń

A hand-me-down dress from who knows where to all tomorrow's parties

Kolejny zagubiony w czasie wiersz

Pierwsze czytanie z Pawła [zaimię 3]

skóra niech będzie twoim alfabetem

pod moją dłonią zmieści się opowieść

że tu byliśmy do każdego końca

mocno i jasno bez żadnej przenośni

choć ze mnie ślepiec na krawędzi światła

jak opowiedzieć taką małą podróż

po twoim brzuchu w górę aż do sutków

lub w dół do delty kiedy ciemność parzy

się z marzeniami wciąż nie chcąc rozmnożyć

ust ani palców bym mógł czytać więcej

a może droga w miejsce tuż za uchem

dla ust spierzchniętych będzie tą ostatnią

wędrówką z iskrą z damasceńskim żarem

przed szczytowaniem zanim język zbudzi

głoski pierwotne ślady alfabetu  

nim spłyną słowa naszej opowieści

Moje kolejne wiersze na pisarze.pl - sporo tekstu

TU KLIKAĆ PISARZE.PL

Jestem dzisiaj dzikie zwierzę - latam se w helikopterze!

Trochę wierszy nowych i najnowszych w kolejnym numerze "Helikoptera"

TU KLIKAĆ !!!

Just So You Know

 Kolejny remanencik

all it was was something beautiful

when tides and dreams dont seem so tall at all

Największy, chłodny sklep [superlativus]

Larkinowi

przed burzą niebo dymi poparzone czernią

a ja się wtedy boję że już nie poczuję 

niczego oprócz chłodu w wypasionym sklepie

z pełną klimatyzacją w najlepszej galerii

handlowej w centrum miasta gdzie tłum tak pulsuje

w sobotnie popołudnie jakby koniec świata

miał nadejść z wyprzedaży w dajwersie haemie

lub innej tajemniczej marce odzieżowej 

z tysiąca jednej nocy z milionem drobiazgów 

tuż obok kawy lodów do taktu muzaka

gdy w górze dymi niebo i pnie się nad dachem

spłaszczonym od popytu w mariażu z podażą

a ja się ciągle boję że zaginę w chłodzie

i już mnie nie odszukasz zabiorą mnie schody

niebezpiecznie ruchome przebiegłe granice  

pomiędzy naszym życiem i tym co je kończy

wtedy nagle przystaję bo śmierć z wyprzedaży

przywodzi na myśl szorstki powszedni materiał

-----------------

The number of the beast? 777

Kolejny zapóźniony, zapomniany, zaczekany wiersz.

Syndrom sztokholmski [z krótszego]

oto cis, oto łaska nawiedzenia duszy

– domu bez drzwi i okien, a księżyc, jak drzazga,

utkwił, wbity pomiędzy wygięte gałęzie,

i coś się sączy ponad dachami miasteczka

przy szosie ekspresowej z nadmiarem siódemek,

a przecież to na szczęście, dobry znak i omen.

powyżej cisu  niebo i zachłanna wieczność

– w niej szeroko zamknięte, gorejące oko

z odklejoną siatkówką, co schwytała grzechy

rzekome i prawdziwe, gdyż musi utrzymać

sztokholmskich niewolników w dzbanie zbyt pojemnym,

by z dna mogli dosięgnąć do zbawczego brzegu,

zanim ich nie przybiją rachunki sumienia,

do powszedniego krzyża – jedno ramię śmierci,

a drugie ramię seksu, reszta się przyklei

samą wiarą w nadejście jakichś lepszych czasów,

kiedy na numer konta, podany w rubryce,

wpłynie choć mały procent z rozliczeniem rocznym.

  

jest jedna najpewniejsza droga ocalenia:

zamknąć drzwi, kupić bilet i nigdy nie wracać,

nawet dobrą pamięcią, bo tu na rogatkach

diabeł otwiera wrota smutnego miasteczka

z nadzieją, że przyjedziesz mocować się z bogiem,

który codziennie wlewa między uda matek

kielich pełen goryczy.