Fall is the falling season

Dziś bez mojego wiersza. Publikuję za to jeden z najgenialniejszych muzycznych obrazków o miłości.
Ladies and Gentelmen - The fabolous Tom Waits. Na samym dole fanclip z tekstem.

Well I hope that I don't fall in love with you
'Cause falling in love just makes me blue,
Well the music plays and you display
Your heart for me to see,
I had a beer and now I hear you
Calling out for me
And I hope that I don't fall in love with you.

Well the room is crowded, people everywhere
And I wonder, should I offer you a chair?
Well if you sit down with this old clown,
Take that frown and break it,
Before the evening's gone away,
I think that we could make it, 
And I hope that I don't fall in love with you.

Well the night does funny things inside a man
These old tom-cat feelings you don't understand,
Well I turn around to look at you,
You light a cigarette,
I wish I had the guts to bum one,
But we've never met, 
And I hope that I don't fall in love with you.

I can see that you are lonesome just like me,
And it being late, you'd like some some company,
Well I turn around to look at you,
And you look back at me,
The guy you're with has up and split,
The chair next to you's free, 
And I hope that you don't fall in love with me.

Now it's closing time, the music's fading out
Last call for drinks, I'll have another stout.
Well I turn around to look at you,
You're nowhere to be found,
I search the place for your lost face,
Guess I'll have another round
And I think that I just fell in love with you.

Cry like a child, though these years make me older

Pogrzeb z Kalibanem


Jackowi Dehnelowi


Lew mojego słońca powoli umiera
– tak właśnie chciałem rozpocząć spóźniony nekrolog,
w którym brakuje przede wszystkim ciała
ofiary zabitej przez świeże powietrze
i nie ma Mediolanu.

Nie istnieję Prosperze. To samo staranie,
co ciebie wyniosło w górę, mnie zepchnęło z drogi
i brokat odpadł, i miłość zepsiała
na każdej z sześciu desek.
Nie ma Mediolanu?

Zjada mnie sama konieczność pytania
o  miejsce miejsc czy imię imion
ważniejsze przecież od ciepłego łóżka
czy szeptu zaszytego w wietrze:
nie ma Mediolanu.

Jest miejsce – pamięć i nazwa jak słońce,
pod nimi moje rozpalone czoło,
pod czołem szrama po kaprysie losu,
a niżej paszcza ryczy na Berdyczów,
ciemny i głuchy po wejściu jesieni,
o niemym Mediolanie,
mojej  bezimiennej.
Potem śmierć wchodzi poprawiając szarfy
na plastikowych wieńcach
z lwem wplątanym w banał.

----------------------------------

Procession moves on, the shouting is over 
Praise to the glory of loved ones now gone 
Talking aloud as they sit round their tables 
Scattering flowers washed down by the rain 
[...]
Played by the gate at the foot of the garden 
My view stretches out from the fence to the wall 
No words could explain, no actions determine 
Just watching the trees and the leaves as they fall

Ernest Bryll o konkursie w Rypinie i moim wierszu też - video.

Omówienie VIII edycji „Rypińskiego Albumu Poetyckiego” dokonane przez Ernesta Brylla. O moim wierszu -"ajka" jest od 13 minuty.

Tu wyniki ze strony organizatora.
LINK http://www.ziemiadobrzynska.pl/art/1316/wyniki-viii-edycji-ogolnopolskiego-konkursu-rypinski-album-poetycki.html


 

 A na koniec jeszcze raz w/w wiersz

-ajka

Król i królowa, nadzy, nie przy stole,

a jej gronostaj łysy jak jasna polana,

a jego berło miękkie niby zgasła kość.

Poodkładali na bok sporne terytoria

i poszli do pościeli wyławiać narybek,

i dotarli gładko na skraj nocnych koszul.

Król i królowa, zmarzli, nie przy winie,

a jej się marzy łóżko ciepłe jak Maroko,

a jemu śnią się grzechy pełne młodych ciał.   

Poukładani, cisi, na osobnych brzegach,

bez wspólnych czułych pragnień, zapatrzeni w lata

bezczelne, leniwe, pełne gier i kłamstw.    

Tak umieramy z wolna, gdy kończy się bajka

i  morał nas dopada tuż za okładkami.

Wszyscy się o mało nie posrali...

Wszyscy się o mało nie posrali...
W mediach raban i labidzenie, bo umarł  Tadeusz Mazowiecki. A mnie to wisi, dla mnie to żadna strata. Podobnie jak nie obchodzi mnie, który kolejny polityk odejdzie w mniejszym lub większym niespokoju.
Oni wszyscy są mierzwą, brudną pianą na mojej rzeczywistości. Niech będzie, że jestem złym człowiekiem :). Fula mi to.

Tymczasem tuż obok odszedł jeden z wielkich - Lou Reed. Jego zniknięcie jest dla mnie stratą, podobnie jak zniknięcie Joey'a Ramone, Joe Strummera, Jamesa Gandolfiniego. I jeszcze kilku innych.

Mazowieccy tego świata nic mi nie dali, ale Velveci czy "Songs for Drella" tak.
Więc żegnam Lou wierszem. Mazowieckim politykom mówię: spadajcie w spokoju. Po was żałoby nie będę nosił.
Niżej zdjęcie Trójcy Nieświętej. Jeszcze w komplecie.


    

Najdziksze strony [o nas-nas]

hey babe, take a walk on the wild side
And the coloured girls go, doo doo doo

Lou Reed Walk On The Wilde Side

Lou Reedowi

najbardziej nas nienawidzą powszedni bogowie,

których mamy wszczepionych już od urodzenia,

lecz ponoć jest tak łatwo pokochać ułomnych,

jak psy zaczipowane przez zapobiegliwe

władze miast powiatowych z wysokim wskaźnikiem

bezrobocia i innych strukturalnych bzdetów.

spacerujemy  razem po najdzikszej stronie

i nic nas nie obchodzi na czym jadą goście.

może brązowy cukier z miedzianej łyżeczki

albo inny probiotyk napędza ich stany

zjednoczone nie bardziej aniżeli niebo

z głową czarnej dziewczyny przy małym doo doo doo.

teraz w kwestii wszczepienia: mój słodki czajniczku

zawieszony w kosmosie na stałej orbicie,

jeśli trafiasz do księgi, to przygodny cytat 

wywołuje nienawiść, więc wciągajmy resztki

sangrii w śródmiejskim parku, a  sam bertrand russel     

podrapie nas po grzbietach przy szybkim doo doo doo    

- powszednim i zwyczajnym niby boskie ciało.

------------------------------------
Uwielbiam ten anglosaski rodzaj poczucia humoru u Lou:

Candy came from out on the island,
In the backroom she was everybody's darling,
But she never lost her head
Even when she was given head

I am the man from the planet Marzipan

Kolejny wiersz "uwolniony" pokonkursowo. Ty razem przez Ernesta Brylla :).

-ajka

Król i królowa, nadzy, nie przy stole,

a jej gronostaj łysy jak jasna polana,

a jego berło miękkie niby zgasła kość.

Poodkładali na bok sporne terytoria

i poszli do pościeli wyławiać narybek,

i dotarli gładko na skraj nocnych koszul.

Król i królowa, zmarzli, nie przy winie,

a jej się marzy łóżko ciepłe jak Maroko,

a jemu śnią się grzechy pełne młodych ciał.   

Poukładani, cisi, na osobnych brzegach,

bez wspólnych czułych pragnień, zapatrzeni w lata

bezczelne, leniwe, pełne gier i kłamstw.    

Tak umieramy z wolna, gdy kończy się bajka

i  morał nas dopada tuż za okładkami. 

I don't know just where I'm going but I'm gonna try for the kingdom, if I can

Oremus

o panny galerianki, o błogosławione,

które posiądą ziemię wraz z całym bogactwem

usług wpisanych w pakiet sieci komórkowych,

i będą lizać rany po ostatnich ucztach,

a cień będzie im  świecić jak cynowa misa.

o panny galerianki, o panny łaskawe,

co połykają noce nabrzmiałe od chęci

lub choćby wyobrażeń na temat znaczenia

usług wpisanych w pakiet sieci komórkowych,

bo z nimi jest bogactwo i mosiądz w bilonie.  

o panny galerianki, o ptaki na drutach

ciągnące wprost z pakietu sieci komórkowych

- niech nie odwraca twarzy władca dobrych taryf,

szybkiego wybierania i łatwych numerów,

kiedy panny uklękną do nowej modlitwy

za wszystkie grzechy świata, niedomyte winy.  

Hey you, standing in the aisles with itchy feet and fading smiles

Tren XVII i pół

Pańska ręka mię dotknęła,

Wszytkę mi radość odjęła

Jan Kochanowski Tren XVII

Pan dotknął mnie swą ręką, odbierając radość.

Osobno odszedł ojciec i samotnie matka.

Jestem jak pusty peron rozjaśniany słabo

przez kilka brudnych lampek w tandetnych oprawach.

Skąd ten mrok się wylewa, czemu go nabieram

więcej z każdym oddechem i czemu tak łatwo

światło oddaje pole, a cała energia

uchodzi bezpowrotnie, opuszczając ciało?

Jeśli to Pańska ręka, dlaczego tak ciężka

i mało sprawiedliwa? Przecież nie chcę więcej

niż potrafię pomieścić w dziurawych kieszeniach

albo może udźwignąć ogrzane powietrze.

A może sprawiedliwość tylko nieco ślepa,

bo zestarzał się Pasterz i kij, który trzyma,

to jedyny argument, więc na moich plecach

używa go do woli, ucząc dyscypliny.

Jeżeli Pan mnie dotknął, odbierając radość,

mianował nowym Hiobem, to nie chcę się zbudzić

wcale ze snu wiecznego, bo może zbyt mało

wie o tym, jak samotny jest bez bliskich smutek.