You taught me language, and my profit on't Is, I know how to curse

Lupara [a tergo lupi]

Chcę wydrzeć z siebie wilka, bo zostawia wszędzie

 fragmenty szorstkiej sierści i krople posoki,

 kładzie pod twoim oknem, rozpoczyna koncert,

 a niebo śni się łatwo, jak przetarty worek,

 z którego cieknie ziarno, spadając na drogę. 

 Chcę wydrzeć z siebie wilka, co nie jada z ręki

 i nie szykuje mrozom powitania solą,

 chleb zachowując skrzętnie dla spóźnionych gości

 - kiedy wreszcie nadejdą, zima cicho pęknie,

 spocznie pomiędzy krami do kolejnej bieli.

 Chcę wydrzeć z siebie wilka, żeby padł od razu,

 zamiast męczyć się długo i brudzić skowytem

 jasny kawałek nici, spinającej brzegi

 oczu zaszytych w lesie, gdzie mogę bezkarnie

 zginąć z własnego życia. Być bez odpowiedzi.

  

Gdańsk na dwa takty

Ucz się ze swoich snów, czego ci brakuje

Kaliban [milczenie to dojrzałość]

Jeżeli cię zapłodnię, to urodzisz dziecko

o popielatej skórze i z dwoma głowami,

szczekające wyłącznie w wymarłych językach,

niby nic i o niczym mówiące zwierciadło.

Trzeba je będzie uśpić, zanim nas przetrawi,

wydłubie sobie z uszu niby woskowinę.

Może nas nie rozerwie od razu na strzępy,

w końcu jesteśmy chyba z tej samej materii,

jednego ciała, które przekazuje dalej

zło dokładnie schowane między helisami.

To ciemne nas obwącha, w nozdrzach pozostanie

odrobina popiołu gorzkiego jak skowyt.

Dwie głowy, jedno ciało - jeżeli urodzisz,

to trzeba będzie zabić, zanim wzejdzie wilkiem

przed pierwszą pełnią, kiedy zapali się w szklankach

księżyc lub morze wyschnie bez żadnego żalu

zapylone przez piasek. Na nim postawimy

ostatnie chwiejne kroki wracając do miejsca,

gdzie nasze dni się kończą, a zaczyna cisza.

Pan mnie wyłowił z sieci i obdarzył hasłem

RAI(D)

pan mnie wyłowił z sieci i obdarzył hasłem,

którego nie używam – nie dorosłem jeszcze

do słów niosących światło lub przynajmniej iskry.

jestem ssaczem. nie sieję i nie orzę w nodach, 

gdy śpią w bramach ognistych znudzeni strażnicy, 

a bit się niesie cicho w dwójkowej przestrzeni

i sypią bazy danych, ciemnieje materia

jak zapomniany placek w boskim piekarniku.

pan mnie obdarzył ciągiem alfanumerycznym,

nic nieznaczącą zbitką skrzywionych robali

– może kiedyś zasłużę na oryginalniejsze.

omega jest dla ślepców. dla otagowanych

pozostaje hosanna u pańskiego boku

i karuzela madonn rozproszonych składnie

w nadmiarowej macierzy niezależnych dysków

z krótkim czasem dostępu do zgubionych danych.

pan mnie obdarzy łaską, bym zyskał odporność

niezbędną do zapisu bez błędów lub grzechu,

i będę się radował kiedy na mnie ześle

swój boski emotikon z pionowym bananem.  

   

Następny etap - "Madafakafares"

Tak sobie projektuję w głowie kolejny tomik. Mam już nawet dwie wstępne wersje okładki, które prezentuję poniżej, Najbardziej jednak rozbawił mnie komentarz tzw. przypadkowego przechodnia - ówże zerknąwszy na nie rzekł:  "Pesymistyczne jakieś takieś, coś się tam przewala."
Wymiękłem.

Głodne, ruchliwe oko przebiega od pozy do pozy

Walijskie wieloryby [wiersz podróżny]

wydłubię z ciebie pestkę, a w to miejsce włożę

coś bezwstydnie miękkiego, żebyś mogła poczuć,

że trzęsie się i kołysze w hipnotycznym rytmie,

otwiera i zamyka – tak jak knebel usta

wydłubię z ciebie kolec, a w to miejsce wsadzę

coś niezwykle ciepłego, byś mogła zapomnieć

chłodne dworce i stukot pociągów co jadą

w miejsca zakażone przez ludzi bez dźwięku

wydłubię z ciebie drzazgę, żebyś mogła zlizać

kroplę, która popłynie po opuszkach palców

– między wargami utknie słony posmak nasion

z drzew złych wiadomości bezbrzemiennych w skutki

gdy wydłubię cię całą, jak śliwkę z polewy,

to będę patrzył cicho na śmierć w zawieszeniu

pomiędzy śpiącym ciałem a kolejnym krzykiem

na francuską nutę z mokrą magdalenką  

bezsensowną niby życie

i tytuł nad wierszem

Karmageddon na Pradze

Zapraszam 

dziś

18 października 2012 r. o godzinie 18.00  

do Centrum Promocji Kultury Praga-Południe 

przy ul. Podskarbińskiej 2

w Warszawie

na mój wieczór autorski/ promocję tomiku "Karmageddon"