Karmageddon w 4 Pokojach - fotorelacja

28.09.2012

I powiesz oku tej obcej: bądź wodą!

Seine

możesz napisać głośno, że to już nie boli,

wsiąść w rzekę gdzieś pod mostem i popłynąć w zimno,

bo jutro się nie zdarzy, a noc nie powtórzy

pohukiwania liter w parkowych zaroślach.   

możesz napisać prędko, gdyż pośpiech nadaje

posmak ważności sprawom, które z lękiem mijasz

– przed ciemną jutrznią będzie krótka lekcja wiary,

zanim pogaszą świece, zanim wzejdą sowy.

możesz napisać wierniej i bezradnie patrzeć,

jak uwolnione wersy pękają z hałasem,

pozbawiając cię strachu przed kolejną zimą.

przecież tak krótko bywasz – nic się nie wypełni.

możesz napisać celniej, lecz przecież celujesz

we własną głowę z broni marnego rażenia.

przypadkowe trafienie w źródło cichej wody

zaleje chłodem usta – idź i nie wrzeszcz więcej.

Przed wieczorem autorskim - ćwiczenia poligonowe

20 września w radomskim klubie "Łaźnia" ćwiczyłem kondycję przed wieczorem autorskim zaplanowanym na 28 września w Warszawie. Przeczytałem jeden wiersz z "Aubade triste" , kilka z "Karmageddonu" i parę nowych "nietomikowych". Było miło, aczkolwiek moje wiersze na tle wierszy niektórych innych autorów wypadły z lekka hardkorowo.  

Adrianowi dziekuję za zaproszenie do udziału. 

LINK: Relacja z wieczoru w "Echu Dnia" 

Więcej zdjęć z wieczoru na stronie Kochanowskiego

4 pokoje, 4 pokoje, pokażę wszystko wam póki jeszcze prosto stoję

Chciałbym z powrotem usłyszeć w słowach imiona rzeczy

Tenebrārum

Robi się późno w moim życiu, i to nazbyt wcześnie

Paul Celan w liście do Ilany Shmueli,

módl się do nas panie, bo jesteśmy głośno

i w twoje słodkie ciało wjedziemy na brzytwach.

cokolwiek zamiast amen zasłania nam usta

a kropka dusi zdanie bez ważnego końca.

módl się do nas panie, bo jesteśmy dawno,

i w twoje jasne progi pukamy jak w pudło

instrumentu, któremu złodziej ukradł serce.

teraz ta pustka czyha na przyjazne dźwięki.  

módl się do nas panie, bo jesteśmy późno

i ostrze nie domyka nam żadnej godziny,

wskazówki wciąż chybiają, głuchy dzwon nie bije

po stronie, gdzie portfele cierpią na anemię.

módl się do nas panie, bo jesteśmy jeszcze,

a kiedy nas zabraknie, ty przestaniesz także

oddychać w swoim niebie bez żadnego celu

i ogarnie cię smutek, że nikt nie usłyszy,

 

jak wymawiasz imiona swoich marnych dzieci

I powiesz tej obcej: Patrz, przy nich spałem!

Margaretki i sulamitki [permafrost]

Blisko jesteśmy, Panie,

blisko i pod ręką.

Schwytani już, Panie,

sczepieni ze sobą

Paul Celan Tenebrae

ile można zapomnieć zanim obraz zblednie

ile można pochować jak najgłębiej w sobie

może to chwila znika a następna czeka

w kolejce do odprawy przed odlotem w przeszłość

tam w górze kopią groby dla pragnień zgubionych

przez nieostrożnych gości ostatniej wieczerzy

nikt o nich nie opowie zalegli w pamięci

nietrwałej jak wydmuszka teraz syci milczą

domagają się mleka czarnego od świtu

i skrzyń dębowych pełnych saskiej porcelany

od niemieckich nadmajstrów z rąbkiem błyskawicy

rosnącym na kołnierzu jak cierń ostrokrzewu

wypytują tych mistrzów od utylizacji

złotych zębów i sukni szwajcarskich zegarków

czy dużo włosów trzeba by napełnić siennik

i kto się na nim wyśpi zanim wybrzmi fuga

dźwięk może zabrać w przeszłość jeśli trafi celnie

w sam środek obrazu wtedy biesiadnicy

zaokrągleni gładko przez najlepsze zdania

nadadzą nazwy miejscom gdzie pobłądziliśmy      

MUZYKA

Starczy spojrzeć im w oczy – i widać, że stoją na samym brzegu żartu

-obieg

śmierć jest bezradna, kiedy biorę cię za rękę,

ale tylko przez jedną chwilę, potem znowu

przyspiesza kroku, czeka aż się oddalimy

poza zasięg oddechu i cienia na skórze.

idzie w butach z wężowej skóry, niosąc w ustach

kamyk na znak milczącej zgody. kiedy wchodzi  

w wodę, rzeka rozchyla uda. akt jest szybki,

nasycony napięciem i brzemienny w skutki.

a jeśli mnie zabierze w podroż, to powrócę

w lodowate dzieciństwo i z początkiem wiosny

jakiś staw się napełni resztką mego gniewu,

bo przecież co wylane spłynie do koryta.

boję się tylko tego, że odda mnie w części

zbyt małej byś dostrzegła istotną różnicę,

puste miejsce po lewej stronie łóżka, zbity

kubek z nagle bezpańskim imieniem świętego.    

na dnie zostaną resztki fusów, może mleka.

ktoś z nich wywróży nowe upadki i wzloty.

to, co przyspiesza kroku, mamy przecież we krwi.

teraz potrzeba ciepła ręki, by oddalić

nadejście zimy.