Czy jest życie na Marsie?

Life on Mars

And lady stardust sang his songs

Of darkness and disgrace

David Bowie Lady Stardust

Annie Piwkowskiej

Nie zabił jej pająk przypięty do szpitalnego łóżka,

ani różnica ciśnień, kiedy zanurzała twarz w dłoniach,

nucąc czy jest życie na Marsie?. Wrzesień się otwierał

jak butelka wina jabłkowego - z lekkim szelestem

pokruszonych liści.

Przypomniało jej to letni ogród, starego mężczyznę

stojącego w oknie domu, który oplatała czule winorośl.

Gdy ćwiczyła forhendy pies gonił za każdą piłką

znikającą w trawie, a winyl lekko trzeszczał

przy frazie z refrenu  czy jest życie na Marsie?.

Wtedy też pakowała tylko jedną torbę z błękitną

sukienką i rakietą (w pełnej gotowości do startu).

Wakacje na obcej planecie, ślady jagód, które seter,

rudy jak piaski, zmywał szorstkim językiem,

były pożegnaniem przed ostatecznym zniknięciem.

Został po niej Ziggi na starym plakacie

z ledwo widocznym napisem: czy jest życie na Marsie?.

I'd feel tragic like I was Marlon Brando

Maj [gitar hiroł]

Pop before the war

lunch before the score

Iggy Pop Blah-Blah-Blah

Mój pasażer wysiada na czwartym przystanku,

gdzie brud się przylepia do nieba jak towot.

Przechodnie uciekają, kiedy spływa na dół

hałas z głośników ustawionych w oknach kamienicy.

Jest w tym i rdza, i przester, jakby fusy z kawy

osiadły na strunach, potem salwa z bębnów.

Kamienica drży cała, drży wraz nią pasażer,

a spłoszona ziemia zrywa się do ucieczki.

Zachrypnięty głos przecina obnażoną skórę,

gdy Chinka syczy w ucho zamknij się kochanie,

weź mnie z łyżeczki, a potem zostań moim psem.

Pasażer wyciąga wtyczkę i próbuje śpiewać.

W ustach mu zostaje samotna sylaba la.       

I'd feel tragic like I was Marlon Brando - muzyka

Pielgrzymka do kraju głupoty cz. I

Czajniczek Russela

Dziś niepoetycko, ale z mediów wylewa się taka ilość głupoty, że aż  kusi opublikować coś, co odnowi nieco oblicze ziemi , tej ziemi.
Jeśli będziemy uznawać księży-teologów za naukowców i odnosić ich publiczne elukubracje do spraw praktycznych, to daleko nie zajedziemy. Niedawno jeden taki ksiądz-teolog wsparł publicznie idiotę z Ameryki głoszącego "poglund", że zgwałcona kobieta jest w stanie zablokować owulację i nie zajść w ciążę w wyniku gwałtu, teraz kolejny teolog-egzorcysta-demonolog  w "Rzeczpospolitej" twierdzi, że trzeba zwalczać reklamy napoju energetyzującego "Demon", bo to realne zapraszanie demonów.
Jeśli demonolgię i teologię będziemy uważać za rzeczywiste nauki, to cofamy się  w zabobon. Bo racjonalizm, wbrew temu co uważa ksiądz-ezgorcysta, nie polega na stawianiu na równi przyciągania ziemskiego z demonami.
Wiara i wiedza to odmienne kategorie. Lepiej ich nie mylić.


Bertrand Russel napisał w 1952 r.:

„Gdybym stwierdził,że gdzieś tam, pomiędzy Ziemią a Marsem, krąży wokół Słońca po eliptycznej orbicie porcelanowy czajniczek, nikt nie byłby w stanie zakwestionować prawdziwości tego twierdzenia (oczywiście, musiałbym być wystarczająco przewidujący, by dodać, że czajniczek jest zbyt mały, by dało się go dostrzec nawet za pomocą najpotężniejszych teleskopów). Gdybym jednak obwieścił, że skoro moich poglądów nie można zakwestionować, to przejawem absurdalnych i nieracjonalnych uprzedzeń jest odrzucanie ich przez innych ludzi, uznano by – skądinąd słusznie – że prawię nonsensy. Jednakże jeśliby istnienie czajniczka potwierdzały starożytne księgi, które jako uświęconą prawdę odczytywano by nam co niedziela i których treść wkładano by w dziecięce główki w każdej szkole, odmowa wiary w istnienie czajniczka uznana zostałaby za przejaw podejrzanej ekscentryczności, osobnika weń wątpiącego wysłano by zaś do psychiatry w czasach bardziej oświeconych, a oddano inkwizycji w epokach wcześniejszych”.

Jestem występnym chłopcem, chodzę wzdłuż pylonów, Mój grymas jest granicą, oczy mkną za tobą,

Kolumbiada [Jasna macierz]

Tam, za morzami, nie będzie zapewne wcale tak straszne

To że się nie jest już nikim

W.H.Auden Morze i zwierciadło

Stąd trzeba uciekać, bo rześkie powietrze przegryza

nawet stal i kamień. Trucizna jest wszędzie, 

gdzie stopę postawiła nasza jasna macierz

z ryjem pociętym w paski przez niegrzecznych chłopców.

Trzeba. Jednak boję się wyjechać w jakieś lepsze miejsce.

Wciąż mam przeczucie, że za późno, gdyż noszę w żyłach

zarazek, jad, który zabiorę aż na koniec świata,

gdzie jasna macierz wije gniazda dla swych chromych dzieci.

Może jest sposób, żeby mnie odkazić, zabić nie całkiem,

a potem poskładać w nowy kształt i nadać kierunek,

zanim utknę na brzegu, zanim jasna macierz uśpi fale.

Po drodze zgubię resztki bieli i czerwieni.

W przerwie pomiędzy okiem a kartką

M.Street III

Anno,

nasze domy składają się przeważnie z wody.

wspierają je kości, nietrwałe jak słowa.

gdy domy się zestarzeją, odchodzimy śmiało

w ciemność jaśniejszą od nagiego światła.  

z tyłu jest miałka przeszłość pełzająca w kojcu.

spójrz – trzyma w buzi zaśliniony paluch

i szepcze possij mi, possij zanim spadnie cena

na rynku wtórnym mieszkań przy ulicy łaski.

były i inne miejsca, przy innych ulicach,

pełne nasion roślin o dziwnych imionach,

sami przestawiliśmy znaki, żeby tam nie wrócić,

bo w mroku nie ma czasu na czułe powtórki.

ktoś wtedy wypłacze oczy zerkając ukradkiem

na fotografię nasączoną odcieniem szarości,

który jak atropina poszerza widzenie,

gdy grozi nam wyblaknięcie z nadmiaru jasnego.   

 

Dobre słowo o "Karmageddonie" w radomskim dodatku GW

Link: Recenzja "Karmageddonu" w lokalnym dodatku GW

A tu fragment na zachętę :

"Karmageddon" to w moim odczuciu skazanie na "tumoral blues" (tytuł wiersza zamykającego tom). Wyrok, z którym się rodzimy: będziecie cierpieć, tęsknić aż do zaniku. Taka karma, karma przynosząca każdemu z nas prywatne katastrofy, osobisty armageddon.

"Karmageddon" to nie jest lektura niezobowiązująca. Jeśli po niego sięgniemy, musimy liczyć się z tym, że coś urośnie nam pod żebrami, zakłuje w sercu, podejdzie do gardła. I najpewniej wypłynie okiem." 

Każda jasna gwiazda podróżuje z tego ciemnego miejsca do tamtego

Krajobraz z Turnerem

because here, Bullet,

here is where the world ends, every time

Brian Turner Here, Bullet

Tadeuszowi Nowakowi

W tej okolicy jest zbyt oczywiście.

Worki z ciałami na poboczu drogi,

wrak samochodu, który ciężkie czołgi

stłamsiły łatwo jak zwitek papieru,

a wysypane z bagażnika wiśnie

splamiły asfalt – cierpko i bez celu.

Ile to razy słodki smak herbaty

opuszczał usta i kto w nie wpakował

ładunek prochu staranniej niż słowa

żegnaj czy witaj, zanim tuż przed świtem 

lont się wypalił albo pocisk zawył

strażom nad uchem w powietrznej kursywie.          

Wieczorem wrony zerwą się do lotu,

śmigłowce zdmuchną śmieci z autostrady,

ktoś zamyślony szepnie cicho habib,

w języku, który wyrósł prosto z piachu.

Głos z minaretu niesie złudny spokój

powolnej śmierci skrytej w ziarnach maku.