Tym zaś, którzy tęsknią, niechaj czas się zwinie

Utomlonnyje sołncem IV [Adźńa]

Tym zaś, którzy tęsknią, niechaj czas się zwinie

W kłębek, orzeszek, łupinkę, najwątlejszą

Łódkę, która fantazyjnie przemyci wzruszenie,

W tylnym lusterku eleganckie chmury.

Julia Fiedorczuk Tym zaś, którzy tęsknią

upał stopił jaskółki, więc odpadły z nieba

- szarawe grudy żużlu, resztki perseidów.

kiedy je zgniataliśmy, wewnątrz błyszczał diament

rozcinający słońce nabrzmiałe od żaru.

stara melodia lśniła jak japoński nożyk

do ryb. w refrenie było coś tam o niedzieli

i rozstaniu – wytarty winyl mocno szarpał

igłą, cofając słowa, których nie chcieliśmy.  

pobrązowiała skóra kruszyła się w palcach

niby liść tytoniowy, potem czas nas zwinął

i wypalił, a resztki popiołu wtarliśmy

między oczy, by ujrzeć, że lato przesiewa

twarde jaskółcze grudy przez rozgrzane sito.

sZAFa pełna Podlipniaka (product placement once again)

Jako podsumowanie udanego poetycko czerwca - 3 weekendy i nagrody w 4 konkursach poetyckich - 43 numer sZAFy a w nim 3 razy coś ze mną 


1. oczywiście wiersze
WIERSZE


2. recenzja "Aubade triste"
RECENZJA


3. mój mini-eseik  
ESEIK


a na okrasę felieton zamieszczony na Salonie Literackim pt. "Pułapki netpoezji"
Pół-łapki :)

Burn Baby Burn

Niebo przecina się z wroną  [w oku]

to przypomina film rydwany ognia:

jest bieg i ziemia, aż po skraj widoku,

gdzie niebo chętnie przecina się z wroną. 

topole w żółci, strach na polu w oku

ma strach, że nigdy nie będzie zielono.

nigdy odpływa i zlewa się w chwile,

a potem chwile zlewają się w teraz.

tych kilka śladów w poprzek polnej bruzdy

- to my, jak wrony, wczepieni w ten pejzaż.

a jesień? biegnie na skraj powidoku.

pod zaciśniętą powieką ma ogień,

bieżnię i metę (za nią tylko spokój,

który wraz z garścią chrustu się spopieli).

spod łachów stracha przebija się zieleń.

z lekka odkurzony sprzed kilku lat

Przeczuwamy jak to będzie, gdy wszechświat się rozejdzie w szwach...

Anizotropia

gdy dziewczyna vermeera gubi w łóżku perłę,

cały świat się zaciska jak jej mleczne uda,

chyba z żalu, że taka uroczysta chwila

przytrafia się raz w życiu. potem tylko proza

i sól życia sypana na weselny obrus

- ślad po nieznanych gościach bełkoczących gorzko.

holenderskie koronki, które na niej porwał,

włoskie lody, francuska miłość, to ostatnie

ślady po wielkim świecie. resztę zgubi w drodze

na lotnisko - z tarasu coraz starsi chłopcy

machają chusteczkami, a pasy startowe

puchną od dżambo dżetów wpiętych w chętny beton.

pozostaje nadzieja, że kolejny vermeer  

rozwiesi dla niej płótno i może uwieczni

moment, kiedy bezwstydna jędrność ud

uwalnia nową perłę. będzie prawie czarna

na tle cyfrowych matryc, jak kropla szaleństwa,

która przydaje blasku nawet zgasłym świecom.     

Jeśli kiedyś spotkam jedno z moich wcieleń, czy nadal będę rzucał cień?

Litania do wielkości urojonej

Nie ma snów śnionych wspólnie

Stanisław Lem

Alicjo,

wieżo z kości skroniowej rozszczepionej strzałem

na drzazgi, które wpełzną pod brudne paznokcie

wyciągając najbardziej intymne zwierzenia
z oddechu zdradzonego o świcie przez głupich.

Alicjo,

panno łaskawsza zimą dla ziaren gorczycy  

szeleszczących w poduszkach ludzi bez sztywnego

kręgosłupa z głowami pustymi od trawy

wypalanej na wietrze skostniałym jak skowyt.

Alicjo,

matko pory deszczowej i śliskich kamieni,

ryb rysowanych gładko przez wiernych na maskach

samochodów płonących od rzutu butelką

pełną bliskiego wschodu albo złych skłonności.  

Módl się za nami, kiedy suchy opis

zabije czułość skrytą w zagłębieniu dłoni

i pozostanie tylko senne miejsce

po lewej stronie grzyba, które może zmniejszyć

świat do rozmiaru doskonałej próżni.

      

Jestem morzem. Wyrzucam was na brzeg.

Mon Ami [Maladie de Bell]

moją biografię napiszą kolonizatorzy

mnożąc cytaty jak kultury bakterii

po sześciu dniach granice ułożą się wygodnie

na kartkach atlasów

będzie im brakowało dotyku ręki

a mi pięknych trzęsień ziemi u twojego boku

patagonię dzieli od patogenu tuzin linijek

między nimi skrada się coś miękkiego

wybijając z rytmu kontynenty

nazwałbym to belle maladie bo każda inwersja

prowadzi mnie nieuchronnie do utraty twarzy

i może jej zabraknąć kiedy wreszcie cię spotkam

Słowo na miłość, habib, jest pisane od prawej do lewej

Pora sucha

  

Poszłam też odwiedzić swoją głowę!

Sylvia Plath Listy do domu

jesteśmy wypaleni jak domy po powstaniu

albo innych grach ulicznych gdy niebo się zmienia

w tani kalejdoskop – wewnątrz kawałki plastiku

udają ważne rzeczy – a rano szept radia drażni stare rany:

patrz była piosenka tu mnie całowałeś

przy trzepaku a potem w tysiącu stu miejscach

od kiedy zaczęliśmy umierać na pamięć

znamy tylko adresy w których sterty listów

zmieniają barwy jesienią a jeśli zejdziemy

w cień jaki rzuca rzeka tuż przy samym brzegu

nieubłaganie zagarnia nas w siebie chłód

nocy spędzonych w rozsuniętych łóżkach