Tell me, are you locked in the punch

Sonet dla Andy’ego Kaufmana

If you believe  They put a man on the moon

If you believe There's nothing up this sleeve

Then nothing is cool

REM Man on The Moon

Tam nie ma nic śmiesznego, tylko naga skała.

Elvis nie dotarł nawet do granicy stanu

nieważkości, bo w Memphis prawa przyciągania

testują azjatyckie świry z cyfrówkami.

Tracimy kontakt z ziemią (i nic w tym dziwnego),

absurd nas zamknął w ringu wraz z hordami kobiet.

Już przed ostatnią puentą doskonale wiemy, 

że opór beznadziejny – walki ustawione.

 

Nie wierzę też, mój Andy, że puste rękawy

ma już niebiański magik, bo białe króliki

wypuścił na żądanie pobożnych nudziarzy.

Zbyt lubi niespodzianki, śmieszne grepsy, mity.       

Na Księżycu nic nie ma, bo księżyc jest skeczem

wymyślonym naprędce. Z dołu widać lepiej. 

PIOSENKA

EEELVIS !!!!! :):)

Psie głosy...

Pies z gramofonem [hmv]

Kiedy miałem dziewięć lat, usłyszałem, że Bóg

nadaje imiona swoim wiernym psom.

Odtąd, z poczucia obowiązku, szczekałem,

wyłem  do księżyca i regularnie iskałem się

z grzechów. Pan mnie nagradzał manną z mlekiem.

Potem wyrosły mi kły – bez mlecznych kontekstów

– i pazury. Księżyc był tylko sygnałem mgielnym

wskazującym drogę powrotu z sekretnych wypraw

lub żarliwych rui. I coraz częściej podnosiłem nogę,

by minąć skrótem wszystkie dzienne sprawy.

Pan mnie nagrodził manną z samych rozczarowań

za wierność imieniu i wewnętrznym głosom.

Za każdy skrawek wyleniałej sierści oddałem niebu

skowyt. Nie wiem, czy ktoś wysłuchał śpiewu

i czy jakiś majster znalazł dla mnie woskowy wałek.   

Drapanie [REDRUM]

Aubade triste V [Kreski]

przemawiałaś czule do nóg – nie chciały cię nosić

przemawiałaś czule do rąk – nie chciały cię słuchać

i syczałaś gniewnie ­– synku czemu mnie zabijasz

morderco w foliowych butach który przywiązujesz

dzień w dzień do poręczy łóżka przecież nie zawisnę

na jedynym skrzydle i dlaczego wbija gwoździe

w moje żyły lodziarz o suchej twarzy gdy wszystko

drewniane i każdy krzyż ma dwa twarde końce

a ty synku niesiesz truciznę jakiej nie przełknę

nawet gdybym chciała na jutro sukienkę w kwiaty

moją iskiereczkę z popielnika niech ogrzeje

pościel zimniejszą od oczu ze szklaną posypką

kiedy wewnątrz tyka zegar co nie odmierza

czasu do spotkania tam w szafie leży ubranie

na drogę pamiętaj spalisz mnie i zdjęcia mietka

w niemieckim mundurze niech zostanie garstka pierza

niesionego lekkim dmuchnięciem na lustro trzymane

przy ustach zobaczysz jeszcze powieje zamiecie   

Komnen pod Grunwaldem !!!

Najdziwniejsza rzecz jaka się mi przydarzyła ostatnio, to odkrycie, że znalazłem się w dziele " BIBLIOGRAFIA GRUNWALDZKA za lata 1990-2010"  pod numerami pozycji 240 i 241.
Jest tam też oczywiście kol. Henryk Sienkiewicz ;)

LINK
http://www.wbp.olsztyn.pl/publikacje/978-83-924572-8-2.pdf


 Na poniższym obrazku jestem nieco w cieniu - wraz ze szwagrem odkręcamy alufelgi od  BMW Wielkiego Mistrza.

Nu pogodi...Wołodia

Ballada z Wysocka (wersja 2011)

Płyniemy przez życie jak okręty

wcale się wstecz nie oglądamy

chociaż jak fala rzuca zdrajca los

kierunek rejsu obojętny

sygnały przeczuć pomijalne

nie kusi żaden nas zaciszny port

Kompasu nie ma, steru nie ma

i żagle wiatr już dawno zerwał

kotwicę zżarła wredna suka rdza

ze śmiercią nam nie do twarzy

z miłością nam nie pod rękę

a niech to wszystko jasny trafi szlag!

ze śmiercią nam nie do twarzy

z miłością nam nie pod rękę

a niech to wszystko jasny trafi szlag!

Człowieka odróżnia od anioła

wcale nie durnych brak skrzydełek

ale dwadzieścia tylko duszy gram

gdy zbrudzisz duszę nieśmiertelną 

umyć ją w alkoholu można

kłopotów worek przez to jest bez dna

Spiritus flat ubi vult panowie    

szklanice wznieśmy w górę prędko

zanim stoczymy się w delirium szał

z miłością nam nie do twarzy

ze śmiercią nam nie pod rękę

a niech to wszystko jasny trafi szlag!

z miłością nam nie do twarzy

ze śmiercią nam nie pod rękę

a niech to wszystko jasny trafi szlag!

Bo taki jest nasz zew odwieczny

by zmywać to co zmyć się nie da

na przykład cały pierworodny grzech

Sumienie, pamięć, ból, marzenia

wszystko co nas przy ziemi trzyma

znajdziemy zawsze na kieliszka dnie

Każdy z nas widzi w wódki lustrze,

kim był, kim jest i kim nie będzie

- prawdziwą z najprawdziwszych twarz

ze sobą nam nie po drodze

ze światem nam nie pod rękę

śmierć wybawieniem pewnym, niech to szlag!

ze światem nam nie po drodze

ze sobą nam nie pod rękę

śmierć jedna wybawieniem, niech to szlag!

(poprawki do wersji z 2007 r.)

I zasypiają z mordą na piersi w strasznych mieszkaniach straszni mieszczanie...

Mieszczanin z New Jersey szczuje poetę policją

[New Jersey Homeowner Calls Cops on Bob Dylan]

Oh, where have you been, my blue-eyed son?

Oh, where have you been, my darling young one?

Bob Dylan A hard rain's a gonna fall

stary bob dylan błądzi ulicami

miasteczka w new jersey, budzi niepokój

statecznych mieszkańców,

bo wraz z nim wkrada się lęk, że przyszłość

ma zwiotczałą skórę zamiast maski z botoksu.

jest jak wstydliwy artefakt minionej epoki,

grat nie do naprawienia, który głośno skrzypi,

a wtedy budzą się zmory i szurają nocą

pod progiem wiecznie młodych mieszczan

z zadupia w new jersey.

czego się boi głupiec z pośledniego stanu,

co go wybudza z drzemki w przerwach na reklamy?

może ma strach w błękitnych oczach,

kiedy widzi chmury niosące ponad miastem

deszcz ciężki jak ołów?

a  może wraz z tysiącem mamrocze modlitwy,

których nikt nie wysłucha i dlatego chętnie

wyszczuje z pipidówy starego poetę

 z jego niechciana pieśnią.

Artykuł o incydencie w New Jersey

Policzę do stu. Może gdzieś tam zastanę siebie…

No-One Art

The art of losing isn't hard to master;

so many things seem filled with the intent

to be lost that their loss is no disaster

Elizabeth Bishop One Art

ćwiczenie samotności wcale nie jest trudne.

najpierw zamykam drzwi (a potem siebie),

wyrzucam klucze zaczynając zapominać

twarze najdroższych w moim życiu osób.   

giną mi wszystkie bezsensowne święta,

rocznice osobistych klęsk i listy życzeń.

samotność to nie żadna katastrofa, strata

sensu istnienia czy stan świadomości.

jest tylko puste miejsce na grudniowej plaży

niedawno zmyte zimną, gorzką wodą,

napis wyryty na parkowej ławce,

nagle zwolnione łóżko w obskurnym szpitalu.

ćwiczy się doskonale sama, bez udziału   

osób i znanych miejsc, najszczerszych chęci.

każdy brukuje piekło według własnych potrzeb.

można zapomnieć o tym, lecz na pewno

poczuję wszystko w świąteczny poranek.

jak świeżo boli pustka – nawet gdy nią piszę.