Komnen pod Grunwaldem !!!

Najdziwniejsza rzecz jaka się mi przydarzyła ostatnio, to odkrycie, że znalazłem się w dziele " BIBLIOGRAFIA GRUNWALDZKA za lata 1990-2010"  pod numerami pozycji 240 i 241.
Jest tam też oczywiście kol. Henryk Sienkiewicz ;)

LINK
http://www.wbp.olsztyn.pl/publikacje/978-83-924572-8-2.pdf


 Na poniższym obrazku jestem nieco w cieniu - wraz ze szwagrem odkręcamy alufelgi od  BMW Wielkiego Mistrza.

Nu pogodi...Wołodia

Ballada z Wysocka (wersja 2011)

Płyniemy przez życie jak okręty

wcale się wstecz nie oglądamy

chociaż jak fala rzuca zdrajca los

kierunek rejsu obojętny

sygnały przeczuć pomijalne

nie kusi żaden nas zaciszny port

Kompasu nie ma, steru nie ma

i żagle wiatr już dawno zerwał

kotwicę zżarła wredna suka rdza

ze śmiercią nam nie do twarzy

z miłością nam nie pod rękę

a niech to wszystko jasny trafi szlag!

ze śmiercią nam nie do twarzy

z miłością nam nie pod rękę

a niech to wszystko jasny trafi szlag!

Człowieka odróżnia od anioła

wcale nie durnych brak skrzydełek

ale dwadzieścia tylko duszy gram

gdy zbrudzisz duszę nieśmiertelną 

umyć ją w alkoholu można

kłopotów worek przez to jest bez dna

Spiritus flat ubi vult panowie    

szklanice wznieśmy w górę prędko

zanim stoczymy się w delirium szał

z miłością nam nie do twarzy

ze śmiercią nam nie pod rękę

a niech to wszystko jasny trafi szlag!

z miłością nam nie do twarzy

ze śmiercią nam nie pod rękę

a niech to wszystko jasny trafi szlag!

Bo taki jest nasz zew odwieczny

by zmywać to co zmyć się nie da

na przykład cały pierworodny grzech

Sumienie, pamięć, ból, marzenia

wszystko co nas przy ziemi trzyma

znajdziemy zawsze na kieliszka dnie

Każdy z nas widzi w wódki lustrze,

kim był, kim jest i kim nie będzie

- prawdziwą z najprawdziwszych twarz

ze sobą nam nie po drodze

ze światem nam nie pod rękę

śmierć wybawieniem pewnym, niech to szlag!

ze światem nam nie po drodze

ze sobą nam nie pod rękę

śmierć jedna wybawieniem, niech to szlag!

(poprawki do wersji z 2007 r.)

I zasypiają z mordą na piersi w strasznych mieszkaniach straszni mieszczanie...

Mieszczanin z New Jersey szczuje poetę policją

[New Jersey Homeowner Calls Cops on Bob Dylan]

Oh, where have you been, my blue-eyed son?

Oh, where have you been, my darling young one?

Bob Dylan A hard rain's a gonna fall

stary bob dylan błądzi ulicami

miasteczka w new jersey, budzi niepokój

statecznych mieszkańców,

bo wraz z nim wkrada się lęk, że przyszłość

ma zwiotczałą skórę zamiast maski z botoksu.

jest jak wstydliwy artefakt minionej epoki,

grat nie do naprawienia, który głośno skrzypi,

a wtedy budzą się zmory i szurają nocą

pod progiem wiecznie młodych mieszczan

z zadupia w new jersey.

czego się boi głupiec z pośledniego stanu,

co go wybudza z drzemki w przerwach na reklamy?

może ma strach w błękitnych oczach,

kiedy widzi chmury niosące ponad miastem

deszcz ciężki jak ołów?

a  może wraz z tysiącem mamrocze modlitwy,

których nikt nie wysłucha i dlatego chętnie

wyszczuje z pipidówy starego poetę

 z jego niechciana pieśnią.

Artykuł o incydencie w New Jersey

Policzę do stu. Może gdzieś tam zastanę siebie…

No-One Art

The art of losing isn't hard to master;

so many things seem filled with the intent

to be lost that their loss is no disaster

Elizabeth Bishop One Art

ćwiczenie samotności wcale nie jest trudne.

najpierw zamykam drzwi (a potem siebie),

wyrzucam klucze zaczynając zapominać

twarze najdroższych w moim życiu osób.   

giną mi wszystkie bezsensowne święta,

rocznice osobistych klęsk i listy życzeń.

samotność to nie żadna katastrofa, strata

sensu istnienia czy stan świadomości.

jest tylko puste miejsce na grudniowej plaży

niedawno zmyte zimną, gorzką wodą,

napis wyryty na parkowej ławce,

nagle zwolnione łóżko w obskurnym szpitalu.

ćwiczy się doskonale sama, bez udziału   

osób i znanych miejsc, najszczerszych chęci.

każdy brukuje piekło według własnych potrzeb.

można zapomnieć o tym, lecz na pewno

poczuję wszystko w świąteczny poranek.

jak świeżo boli pustka – nawet gdy nią piszę.    

   

      

         

Martwi poeci to samo zdrowie

Czy mnie też wstawią na na taką półkę?

whenever wherever

Grudzień

z moich dłoni nic nie wynika

Ingeborg Bachman Malina

nic ze mnie nie wynika, nawet koniec świata.

nie znajduję dziś żadnej rzeczy, która trzyma

przy życiu. opowiadam o tym tylko,

aby walczyć ze wstydem. inni mają gorzej.     

nie mam poczucia miejsca i poczucia czasu.

jestem rozbieżny. torby z papieru wypełnione

powietrzem mieszczą cały mój oddech – zapowiedź

samotnych świąt i stołu suto zastawionego

pustymi nakryciami. sztuka tracenia

osób, kierunków, znaków nie jest wcale trudna.  

a jeśli śni się zima i pędzący szereg,

to za zakrętem czeka prosty komunikat:

historie są prawdziwe jak złudzenie puenty.

The only way to fix it is to flush it all away...

Mirra, kadzidło i ałun

wśród nocnej ciszy bóg się rozchodzi niby fale sejsmiczne

jedyny raz w roku – podśpiewuje Alicja – wtedy szczerze

wracam do zimy tam pod wartkim śniegiem biegnę

wtłoczona między pasażerów podmiejskich pociągów

a na peronie koczują królowie wioząc w walizkach

mirrę kadzidło i ałun by zatamować wyciek dobrych nowin

z jezusa który utknął po niewłaściwej stronie lustra

jak świerkowa igła wdeptana w dywan utkany z wełny

może ktoś zrobi zbawcy pożegnalny tatuaż z niskim numerem

zanim gorycz wytrawi ścieżki w skalistej wyżynie

lecz teraz po torach znów płynie do mnie światło  

gwiazdy z podkulonym ogonem canes venatici