chciałem ją zanurzyć w gorącej porcelanie

chciałem ją zanurzyć
w gorącej porcelanie

Karol Samsel  Meredith

Alicja już tu nie mieszka

Dokłada nowy kamień do stosu kamieni,

nachyla się w upale, sięga między grządki,

mamrocze, zrzędzi, gleba wciąż wypycha na wierzch,

pod rękę, niepotrzebne skrawki i kawałki,

które lśnią w słońcu słabo (jak oczy tej małej).

Zaciska ciasno dłonie, chwyta jakiś korzeń,

który wrósł nieporządnie między linie dyni,

pełznąc jak cienka linka od krzaku jałowca

przez klomb kwiatów niebieskich (jak oczy tej małej),

i czuje mdlący odór. Jakiś ptak tam leży,

co spadł, chyba przedwcześnie, nad dziobem dwa szkiełka

ciemne i zmatowiałe (jak oczy tej małej).

Pójdzie potem do ziemi, ona przyjmie chętnie.

Mimowolnie, na samo wspomnienie, spogląda

w kąt ogrodu, gdzie kopczyk kamieni ukrywa

(oczy tej małej) więcej. Potem mocno szarpie  

bladoostre łodyżki i wyrywa chwasty

- też chciały zdusić życie. Gumy rękawiczek

nic nie przetnie, a wtedy pewnie złapie wszystko,

co krzykiem może zburzyć harmonię ogrodu.

Rozgniata gniewnie w palcach jakiegoś owada.

Zostaje tylko smuga, czerwona, okruchy

chityny słabo błyszczą (jak oczy tej małej).

Lekko naciśniesz - trzaśnie, odejdzie, nie wróci,

a  kołysanka, skalny okruch, rośnie w ciszy.

Gasi melodię w głowie (jak oczy tej małej),

wstaje, prostuje plecy, a potem dokłada

- do stosu kamieni jeszcze jeden kamień.

Ja pokażę ci coś, co różni się tak samo od twego cienia

Dekalog z króliczej nory

unikaj krecich ścieżek sennych zapowiedzi

nocy stłuczonych odbić w szybach pustych domów

zamszu unikaj wściekłych marzeń i czerwieni

wilczej sierści i tego co zaciera tropy

w rybich głowach unikaj gniewnych spojrzeń kiedy

szepczesz do siebie w rękaw potłuczonych stopni

przebiśniegów i małych dorosłych unikaj

unikaj śpiewu wrzącej wody w tanich gwizdkach

świateł w lodówkach grzybów i grających kartek

kołder unikaj kwiatów dźwięków które słychać

przez papierowe ściany bierz mnie szybko wal mnie

i rżnij mocno unikaj piany co ubita

z solą dosypią zapach chleby już nie takie

świeże jak dawniej i wszelkich unikań unikaj

Nobody's diary

If I wait for just a second more,
I know I'll forget what I came here for,
My head was so full of things to say,
But as I open my lips all my words slip away

Alicja w zimie

Ten pies się nie domyka, cały biały, w śniegu,

trzykropki małych plamek na nim, jak zwietrzała ospa,

odpadną, gdy ukradniesz wilgoć, poszarzeją,

skurczą się i pies zniknie. Cisza jest bezbronna,

gdy ten krzyk, rozpostarty na moich ramionach,

tak faluje (przebiegam po zatartych śladach

wstecz głowy, gdzie tak łatwo w głosy się zaplątać).

Kto pan jest? W jakim celu? Tu się łatwo wpada,

trudniej wyjść tak do końca, do samego siebie.

Oni widzą i słyszą, wszystko, bez różnicy,

przez telefon i radio, nawet kaloryfer.  

W satynowych kagańcach przyjdą po mnie wilki.

Pisk opon przed blokiem,

wycie, będzie jazda.  

Nobody's Diary

Ptaki, zwierzaki pod drzwiami stały, jak do nich strzelano, to umierały

kroniki marsjańskie

in vino veritas i dlatego płynie z każdego nacięcia

żelazisty strumień – nuci Alicja – bo tak uciekają

nędzne psy i poeci wraz z ostatnim skurtzem

dla nich jest czarne mleko w obtłuczonych miskach

i słomki przewiązane cienkim złotym włosiem

trafiają prosto w usta rozbryzgując myśli 

na ścianie za pospiesznie przewróconym krzesłem

życie to tylko pralnia niepotrzebnych złudzeń

kiedy mówię do ostrza wcale nie chce słuchać

o tym i mnóstwie innych poważniejszych rzeczy

cień wchodzi między kafelki jak zszarzała

fuga  sypie popiół na łyse głowy kobiet

za drutami wpychając do oczu obrazek

znaleziony w sieci – dym z komina nad brzozą

nie mogę uciec z głowy więc staję się lotna

niby gaz co rozpiera ściany balonika

przez szybkę wizjera widzę twarze obcych

– zasnęli z nadzieją bo gdzieś jest nadzieja

nieodebrana z pralni zapomniana paczka

z wypisanym numerem matka pod poduszką

trzyma wciąż zdjęcie dziecka w wełnianej czapeczce

Musisz wiedzieć: inni bogowie nadali imię wszystkiemu

Alicja się rozrasta  

- dziś kolejny z cyklu, za jakiś czas wkleję całość tego, co się zalicjowało do tej pory...

   

   

Ciało nosi nas za nic

Alicja leży w łóżku i czeka na przyjście

czarnego psa – zbawiciela o nadżartej lufie,

który wypełni usta metalicznym smakiem

magnum. przed snem zamiast baranów

liczy głośno: trzy, pięć, siedem, ognia

– sztuka tracenia staje się nawykiem.

po Kurcie został przester i wymowna cisza

w osiemdziesiątej drugiej minucie płyty.

od tej pory Alicja celebruje wszystkie pożegnania,

a po nich moment, w którym kamień przesłoni otwór

w skale. ten czarny pies zna miejsca, gdzie szybko

dojrzewam – myśli Alicja dotykając piersi – a wszystko kusi:

wypij, zjedz mnie. przecież przyjdzie czas na łaskę

i wielkie ważenie: nabój jest parę gramów lżejszy

od rzekomej duszy. trzy, pięć, siedem, ognia.

    

przyłapujemy się w windach, szpitalach, lustrach

gra występna 

ojciec Alicji był kotem, miał jedynie uśmiech.

znikał najbardziej wtedy, kiedy był potrzebny.

matka utknęła w ciemnym pasażu karmiąc szczury

i gołębie. żal to tylko gra wstępna – mówiła

– gdy jest szczery. po nim każdy dzień przypomina

pocałunek przed odjazdem w nieznane.

ojciec Alicji był okiem, kropką na końcu lunety.

pod futrem miał las, który zmieniał ludzi

w mięso wtłoczone między strzępy blachy.

matka tańczyła swoje faux pas na brzegu talerza,

grając na tamburynie dla spóźnionych gości.

piosenka wrzała w niej jak liść herbaty.

ojciec Alicji był szczery, lubił krew baranka,

wypijaną chyłkiem w dworcowych zaułkach.

matka znosiła wszystko, nawet kiedy prosił

o ocet i przebicie dłoni. brakowało jej siły,

by odmówić nad nim parę zaklęć, gdy ciało

zdradzało ją z kolejnym przechodniem.

północ nigdy nie ulega łatwo – myśli Alicja

burząc dom z kostek domina – ostrzy nas na zapas.

ojcze zabierz ode mnie swój gorzki pazur

sine są niebiosa, obietnice królestw

Oto już jesień i pora umierać

William Shakespeare - Sonet 71

oto już jesień i pora umierać - szepcze Alicja, córka diabła

(ma zsiniałe usta, jakby trzymała w nich wodną farbę,

którą zacierała miejsca, gdzie ptaki modliły się w lecie).

jestem zmierzchem, wiernym cytatem ojca

tkwiącego pod ziemią w labiryncie kretowisk. mieszkam w górze,

a ogrody wciąż do dachów przywiązane dymem.

zapach wędrownych ognisk kłuje ryby tuż nad linią żeber.

za ten tatuaż zapłacę resztkami bajek i kryształem

lapis lazuli. porcja goryczy spływa na mnie każdego ranka

z ramion zbitych na krzyż belek. sine są niebiosa

i puste jak obietnice królestw, a mgła pachnie szlamem,

stertami śliskich liści w parkowych zaroślach.

oto już jesień i pora osłuchiwania pustych ściernisk.

po mojej stronie bije serce uśpionego jeża,

stroszą się łodygi ostów i pordzewiałe kolce

cmentarnych ogrodzeń. za nimi leży coś złudnie ciepłego,

więc rozgrzewam usta szeptem

– ojcze zabierz ode mnie swój gorzki pazur.