ty znasz jedynie stos pokruszonych obrazów, i słońce tam pali...

Kevin Carter po raz ostatni pakuje walizki

modlitwa przed posiłkiem, rozłożenie skrzydeł,
kilka rubasznie niezgrabnych podskoków
w takt starej piosenki tłoczonej z ipoda
i kiedy trzask migawki deformuje refren,
to słyszę su-ssusudan zamiast su-sussudio
- a na zaschniętym błocie skwar podaje obiad.
 
jestem drapieżnym ptakiem i tym, na co patrzę,  
walizki mam spakowane na wszelki przypadek.
zanim wypełznie ze mnie świadek ostatniej wieczerzy,
wyskoczę szybko z zapomnianych wojen,
nie będąc dotkniętym bardziej niż wypada
- to cudze ręce rozdają nagrody.  
 
patrzenie nie jest złe, a dar obserwacji
chwytania chwil, gdy bóg zapada
w zabójczy letarg i pozory prawdy
sączą się w nasze usta z połamanych słomek,
to samooczyszczenie związkiem węgla z tlenem,
akt desperacji, kiedy zgrzeszy oko
 
- wydłub je  

Kto dziś płacze po Hemingwayu

Kto dziś płacze po Hemingwayu

włóż sobie w usta lufę i naciśnij spust

wyssij od razu to co tak w nas wchodzi

z każdym otwarciem oczu niedzielnego ranka

w mieście na które szkoda nawet małej bomby

kryzys kubański mamy już za sobą

w żyłach brązowy cukier i gorzkie kakao

zlepki gorących zapewnień że tylko

w zimnych silosach kostnieją zmarznięte rakiety

na zawsze dobrze wychodzi na zdjęciach

i wyprzedażach kiedy można poczuć

więcej niż haczyk wbity w górną wargę 

nim z resztek sensu okradną nas słowa

Subiektywna Lista Przebojów Poezji Współczesnej - Notowanie nr 37

N---1---1. Patryk Chrzan „Wyprawa na Północ” (155)
1---2---3. Wojciech Brzoska „Na granicy światów wyrastają włosy” (134)
3---3---2. Ivan Blatny „Wariacje” (129)
5---4---8. Anna Tomaszewska „Zima w M.” (122)
6---5---2. Czesław Markiewicz „mam czas” (121)
N---6---1. Elżbieta Lipińska „Nasi dobrzy Niemcy” (114)
2---7---5. Wisława Szymborska „Identyfikacja” (113)
8---8---2. Mariusz Grzebalski „Legenda” (110)
N---9---1. Joanna Dziwak „Skurcze” (106)
10-10---2. Alicja Wilczyńska „kibelek i gruszka” (99)

Nie wiem i nie będę wiedział, to zdanie mnie zdradza

prima luce

rankiem gołębie turkocą jak koła

wózków ciągniętych przez psotne kucyki

płosząc skupionych zamiataczy ulic

w nich senne miasto ma rachunek sumień

saldo przed pierwszym podniesieniem rolet

i jest nabożnie kiedy tak turkocą

drepcąc gorliwie iskają chodniki

z wilgotnych kruszyn wczorajszego słońca

nim je poderwie zgrzyt pękniętej bramy

z której powietrze zdarło rdzawą skórę

na wieży fary przysiadły odblaski

po nich się wspina wskazówka godzinna

w starych zaułkach chłodem pachną mury

jutrznię wybija zabłąkana cisza

gołębie tropią nasze nieme ślady

nie opiszesz go, ani ty ani ja, chyba że, kochanie, za opis weźmiemy brak

herein , herein

rzeczy nas posiadły, rzeczy pospolite,

niewarte funta. i krzywo się śmieje   

angielski bibliotekarz. gasząc

ostatnie lampy przy pustych pulpitach

mówi: dziś tematem lektury niech będzie

przestrach, jaki wzbudza dawno zapowiedziane

nadejście zbawiciela tłumów

(w gazetach krótka notka o pogrzebie,

tuż obok anonsu o przyjeździe cyrku).

wraz z szefem przybędą klauni, a w cukrowych  

głowach przydźwigają probierze

win i grzechów, najszczerszych przekonań.   

każdy z nas dostanie strzemienną nagrodę

w kształcie gwoździa i łapkę na gawrony.

ze snów niewysłuchanych garncarz

ulepi pole wypełnione srebrem.

tam zostaniemy

a jej błogosławiony sens przecieka

d-day

Entia non sunt multiplicanda

zapomnijmy o plażach pełnych zwiędłych ptaków

przyklejonych do piasku smugami mazutu,

wzlotach lub zwiastowaniach, za którymi oko

nie nadąża i rośnie skrzywione pod  lekkim

naciskiem brzytwy. jakiej odwagi wymaga

takie spojrzenie, które nam odświeży strach

przed podróżą z kamieniem w ustach, posagiem

z jednej przygarści ziemi. wyszliśmy ze słonych

jezior, kalecząc wodę na  milion sposobów.

teraz zabliźni rany po najeździe - między

wierszami.    

nie byliśmy sobą w żadnej znanej tonacji

iskrzy bliżej skóry

burza za oknem jak kot elektryczny drapie

lśniącym pazurem brzuchy deszczowych waleni.

trwa wielkie, nieuchwytne wymieranie godzin,

całych gatunków rzeczy niezbędnych do zejścia

z gałęzi i nie wiemy, kto podniesie owoc

bliższy skórze, a potem wygładzi ostatnie

zmarszczki pościeli. ranek to lek pierworodny

na ostatnie wieczerze i pierwsze śniadania.

budzą się wtedy wszyscy święci od kuchennych

stołów i parzą wrzątkiem gorzkie ziarna, sprawnie

łowiąc ostatnie iskry z szorstkiej kociej sierści.

a potem będą dzielić, co jeszcze zostało:      

ciało moje i twoje, okruch rogalika.