Hello, hello, hello, how low?

Kurt nam odjechał

Fotografię na lodówce mam z jakiejś gazety

- dwa palce razem , kciuk udaje kurek,

w miejscu, gdzie skroń przylega lekko do dowcipu,

plamka, jako zapowiedź kolejnego ruchu.

Choć spod zarostu przebija się uśmiech,

strach wypełnia oczy (wypływa na wierzch)

i wszystkie tamte przeprosiny. Jasne.

Wie już, że można wypić szklankę do połowy

i poczuć pustkę zamiast nasycenia.

Kurt nam odjechał, tylko o tym nie wie.

Tej nieuwagi szczerze mu zazdroszczę.

Z(a)baw nas 

 Jest w głosach mężczyzn lęk z ciemnej otchłani

gdzie się w mgle lepkiej mroczne pyski krzywią

Małgorzata Gołąbek Kurt Cobain śpiewa

Riff jeszcze dźwięczy w uszach metaliczną barwą,

osiada na nas lekko (niby lepka sadza)

- tu, przy zgaszonym świetle, o nirwanę łatwo

kiedy miesza się w tłumie zbawienie/zabawa

ciemność też nie jest wcale bardziej nam przyjazna

i nie mniej niebezpieczna, w wypełnionej sali

rytm nas podrzuca w górę, decybeli ściana

puszcza z dymem zbawienie i resztki zabawy

na razie broń jest zbędna,w mroku widzisz tylko

wir (a przyjaciół swoich odnajdujesz w głowie),

co samotność zamienia w rezygnację zwykłą,

zwłaszcza, gdy wszystko wokół głupie i skażone

                                                                             xx
w pustce mieszkania głos nachalny wyjście podpowiada

- zgaś światło,

zbaw nas,

zabaw,

weź pistolet,

zagraj

http://www.youtube.com/watch?v=zYxkezUr8MQ 

Gdy wieczór ku niebu pręży się i zwija

Odlot córek. Cynamon

Tak. Ptasia perspektywa narasta jesiennie,

w lotną perzynę pierza obracając wszystko.

Jako zbędny rekwizyt lata zostawi nam  

skrawki brązowej skóry, twoje drobne stopy

w paski - od tych sandałów przywiezionych z Grecji

(Korynt? Korfu? Kawala?). Negatyw tamtego

słońca - i tyle. Chłodne ranki, świerszcze, rosa.

Schnie jeszcze wszystko. Sierpień wchodzi gładko

w ogień, w łodygi rabarbaru, knedle ze śliwkami.

Potem ucieka między szklane słoje pełne

ogórków. Moje włosy  znowu pojaśniały

cynamonowo - mówisz. Kasja - odpowiadam.

Prawie jak ulubione imię, smak i zapach

ryżu z jabłkami, cisza. Możesz już szkicować

węglem i kredą. Stoję obok, a żurawie

zbierają się leniwie na kartce brystolu.

Modlitwa za zalogowanych

e-Litania

serdeczna panno, kontrolerko simów,

wieżo ze zmiennoprzecinkowych kości,

gwiazdo wycięta z mlecznych płatków krzemu,

błogosławieni logos twój i login

wielordzeniowa arko przeklej swoich

wierniejszych w światy równoległe święte,

odlane z miedzi i binarnych kodów,

i nie zacieraj drukowanych ścieżek

otwórz swe haby na modlitwy botów,

łaskawa matko zagubionych domen,

prowadź w cyfrowe doliny dotkomu,

zanim zgaśniemy ze skrinem game over

Subiektywna Lista Przebojów Poezji Współczesnej. Notowanie 18.

1. Marcin Świetlicki „Olifant” (146) 1--->1 2t.
2. Piotr Gajda „Światłoczułość” (116) N--->2 1t.
3. Mariusz Grzebalski „Jan Kaczmarek idzie do piachu” (114) N--->3 1t.
4. Roman Honet „Alicja po drugiej stronie” (106) N--->4 1t.
5. Sławomir Płatek „bez uprzedzeń” (104) 3--->5 5t.
6. Bogdan Prejs „sympathy for joseph” (103) 2--->6 6t.
7. Andrzej Sosnowski „Honi Suit” (93) 5--->7 3t.
8. Krzysztof Jeleń „Apel Ciemnodoliński” (77) 8--->8 2t.
9. Maciej Woźniak „Leonard Cohen śpiewa o nocy w hotelu Chelsea” (72) 7--->9 13t.
10. Agnieszka Gałązka „bo w życiu musi być słłłitaśnie” (66) N--->10 1t.
-------------------------------------------------------------
11. Piotr Kuśmirek „Wrocław-Kraków” (65)
12. Marta Podgórnik „Przegląd snów w grupie” (54)
13. Bożena Barda „Czy ktoś już dla ciebie tak umierał?” (43)
14. Janusz Błaszczyk „Konwój” (38)
15. Agnieszka Wolny-Hamkało „Wychodziny” (35)
16. Aleksandra Kocur „Okrągłe” (22)

2 x Alicja i okolice (2007-2011)

Jutro nigdy nie nadejdzie

„Czy mógłbyś mi łaskawie powiedzieć, w którą stronę mam pójść?

- Zależy to w dużym stopniu od tego, w którą stronę zechcesz pójść - powiedział Kot

- Nie zależy mi na tym w którą... - powiedziała Alicja

- Więc nie ma znaczenia, w którą stronę pójdziesz - powiedział Kot”

Znów nie przypomnę sobie wcale

Co przyszły tydzień mi przyniesie

I nie pamiętam smaku dżemu

Z jabłek co zrodzi nowa jesień

Nie poznam też teraźniejszości

Bo w przeszłość ciągle się odsuwa

Głowa bez ciała nie istnieje

Ciało bez głowy – żadna zguba

Jutro więc nigdy nie nadejdzie

Chociaż nadchodzi tu na pewno

Czy jest, czy było, czy też będzie?

Może to przemijania sedno?

Jeśli pomyślę – cofam w przeszłość

Nie poznam jeśli nie zobaczę

Nie ujrzę wspak płynącej rzeki

Miejsca gdzie Twoje brzmi inaczej

I w ile niemożliwych rzeczy

Mogę uwierzyć przed śniadaniem

Jeżeli szybko zamknę oczy

a tylko uśmiech mój zostanie

Białych królików kręte drogi

Wiodą mnie przez logiki prawa

Lecz tylko jedno mam życzenie

Być tym, czym sam chcę się wydawać

Niepamięć

Jeśli się rozsypiesz, nazwij to lodem.

Zima jest tkanką, a po drugiej stronie

czeka Alicja, córka diabła. W jej snach

jesteśmy najprawdziwiej żywi.

Nazwij to snem i narysuj mnóstwo,

zanim nas nie przerwie śmierć

- nieistotny odnośnik do wszystkiego

co ważne (postaw krzyżyk, cyfrę, gwiazdkę).

Lepiej nazwij to czasem, a pod powiekami

zatrzymaj lepki łubin, dojrzewanie,

łatwopalny fragment wspólnej drogi,

bo nie trafimy po raz drugi w to samo miejsce.

Czasem nazwij mnie. Może moje imię

z łaskawych krain o łagodnych zimach

ułoży się do snu. Diabeł tkwi w szczegółach.

Alicja zna je do głębi. Dobrze o nich milczy.

Moje spotkanie autorskie

Popioły, woda, rtęć zapadła w ustach

Popioły, woda, rtęć zapadła w ustach

Here lies one whose name was writ in water.

- napis na grobie Johna Keatsa

Oto jest głowa. Czytaj: to jest miejsce głowy.

Próżnia, która wyrasta z czułych miejsc języka.

Nie zna morusu, zmierzchu, przywiązuje wagę

do bezsensownych gestów. Łupina maskuje

zgorzel. Słowa, zamknięte zamiast piasku w workach

z juty, tworzą bariery, sączą się po pierwszym

śmiertelnym strzale. W miejscu skąd wyruszyliśmy,

wyrasta napis „koniec”. Za nim przemykają

czujne zwierzęta, białe od tynku zranionych

domów. Nieostre światło wydobywa na wierzch

splatane ścięgna torów, a przy nich poduszki

mokre od tramwajowej żółci, nieustającej

przemocy w każdym swojskim zakątku. Na takie

narzędzia przystaliśmy, napełniając dłonie

ogniem, usta popiołem, wypisując nasze

imiona w płytkiej wodzie. Bez żadnego wsparcia. 

Oto jest głowa. Czytaj: Nie ma na nią miejsca.