Whole Lotta "Madafakafares"

Pierwszy występ z "Madafakafares" z oprawą muzyczną już za nami (14.02.). Jesteśmy z niego zadowoleni - ja, Jarek Zarychta i Paweł Matracki. Fuzja klimatów rockowych, jazzowych i miejscami nawet funkowych "zatrybiła", a sądząc po reakcji publiczności - nawet była sporym zaskoczeniem. Teraz przed nami Olkusz   - 28.02. o 17.00.

Tu przedruk szybkiej recenzji. Link do oryginału tu: LINKKKKKKK
A pod tekstem zdjęcia.

"Polityka? NIE! Poezja!
14.02.2015 doman2.0
Nie chce mi się dzisiaj pisać o polityce. Ani o kandydatce Ogórek, która na chwilę wyszła z ukrycia i znów uciekła, ani o kandydacie Dudzie, który mógłby się już schować i nie wracać. Ani o strajkujących górnikach, którym mam dopłacać do emerytur i urobku, czy o rolnikach jeżdżących z biedy na barykady ciągnikami po pół miliona. Napiszę o...

Nie wiem, jakie jest prawdopodobieństwo, że czytasz poezję. Według statystyk, raczej niewielkie. Jeszcze mniejsze, a właściwie znikome, że byłaś/ byłeś dziś wieczorem w bibliotece miejskiej w Radomiu, na wieczorze poetyckim Pawła Podlipniaka.
Tak, wiem! Nie najlepiej wam się kojarzy wieczór poetycki. Nudnawo, sztywno, pretensjonalnie. Tyle tylko, że tym razem trochę inaczej to wyglądało, niż sobie zwykle wyobrażamy.

Paweł Podlipniak, radomianin, rocznik '68 (ach! co to był za rok!) to znakomity poeta. Jeśli nie najlepszy, to jeden z czołowych poetów obecnie tworzących w Radomiu. Wydał właśnie trzeci tomik pod tytułem "Madafakafares". A w bibliotece nie był sam, był liderem tria. Recytowane przez niego wiersze ilustrowali swoimi kompozycjami Jarosław Zarychta na instrumentach klawiszowych i Paweł Matracki na gitarze elektrycznej.

Znakomita poezja, świetnie podawana przez autora (czasem miałem wrażenie, że Paweł za chwilę zacznie śpiewać!), do tego niezwykle ciekawa i subtelna, idealnie dostosowana do nastroju poszczególnych wierszy muzyka - wszyscy trzej stworzyli właściwie spektakl. Niewiele trzeba, by to mogło być prezentowane na dużej scenie. Chociaż, nie wiem, czy akurat w Radomiu...
Bo w sobotni wieczór słuchało tego ze dwadzieścia parę osób. I nie było nikogo z radomskich mediów.

Ci wszyscy, którzy nie byliście - zaprawdę powiadam wam: Macie czego żałować. A jeśli kiedyś dowiecie się, że to trio znów gdzieś występuje, to koniecznie idźcie posłuchać.

Panowie, dziękuję wam za miły wieczór."

Ekstaza św. Franciszka we wrześniu w Warszawie = wiersz okazjonalny

kolejny remanencik z tej okazji:
LINK LINK LINK

Psalm na stygmaty Franciszka 
[omne trinum perfectum]

Fra

Ślepy heliotrop spogląda ciekawie

w rozkołysanych słoneczników twarze,

a ja przyjmuję wszystko to, co dajesz,

nawet gdy boli bardziej niż śmierć, Panie.

Zdejmij się z krzyża, boś ty miłosierny

jak stygmat dany, jak znak nieproszony

zdejmij się ze mnie, o ty, który z chleba

się przeistaczasz w nikłym cieniu drewna

i jeśli coś otrzymać mam,

to niech to będzie światła łan

na jasnym polu kruków chór

i magnificat w kłosach zbóż

El

Nie masz Francuza, Greka, ani Żyda

wszyscy przyjmują jednakowy stygmat

pod zimnym niebem – każdy nosi skrzydła

ale nielicznym mogą one przydać    

siły do lotu ponad wzgórzem czaszki,

więc ją ukryłem w tle mego obrazka

jako zapowiedź jedynej ekstazy,

ostatniej iskry, którą kiedyś zgasi

ten, co nam podarował świat

z całą paletą boskich barw

i ziemię posłał nam u stóp

do najdłuższego w życiu snu

Ja

Na śmiertelnej koszuli wyszyła mi matka

wers: never mind the bollocks, chociaż bardziej chciałem

cut the crap mieć na plecach, ćwieki na nadgarstkach 

i włosy posklejane plakatową farbą.    

Kiedy się kłębiliśmy w moszpicie pod sceną,

riffy na nasze głowy sypał tani mesjasz,

krzycząc, że brak przyszłości i nie ma zbawienia,

wokół tylko Babilon, system, który pęka

pod naciskiem słów cięższych od samej miłości,

co jak krew ze stygmatów prostaczka się sączy,

bo  trudniej przyjąć brzemię, jeśli nie masz w sobie

aż tyle dobrej woli, by poznać odpowiedź

na pytanie: dlaczego ktoś wciąż na nas zsyła  

nieproszone cierpienie i życie jak stygmat.  

My Bloody Valentine's Day - Moje Krwawe Walentynki = wieczór autorski w Radomiu

ZAPRASZAM!
14.02.2015 godz. 18.00 MBP Radom

A funeral of dead memory waste

Remanentu za 2014 r. ciąg dalszy.

   

Psalm tunelowy [widzenie]

nad liter bruzdą - widzisz jeszcze
mój obraz: idę przez powietrze,
a za mną miasto moje idzie.   

Tadeusz Gajcy Do potomnego

miejskie chodniki zawieszone

nad popiołami strzegą pilnie

byś się nie zapadł w wąskie bruzdy

którymi sunie w dal niepamięć

każda litera  to jest rana

rozdrapywana przez dzisiejszych

i tych co jeszcze nie zginęli

kradnąc umarłym dni zaduszne

kiedy w tunelu metra wagon

jak kret przepycha się przez ciemność

wciąż słychać szept przydrożnych chłopców

i dziewcząt  zamienionych w kamień

a w górze miasto, zawisając

niby koliber, wciąż się żywi

różową kreską, którą niebo

wypuszcza rankiem ponad dachy

w powietrze ciężkie

od niczego

Zamykam okno, gaszę oko, wyjmuję kulę, stawiam mur

Kolejny zaległy wiersz. W tym tempie publikacji rok 2014 zakończę za rok :)

4.08/16.08

Dla G. i B.

okno, kula i oko - najwierniejsza linia,

która prowadzi chłopców bolskich w sierpniowe noce ku wieczności

przepowiedzianej im przez matki w wiecznej żałobie narodowej,

a dalej płynie tylko wisła  i szemrzą dziady, towiańszczyzna,

zły miód się leje wprost na rany szyte grubymi nićmi z lnu.

ten, kto przystanie na tej linii przez chwilę dłuższą od oddechu

strzelca na krótko przed wystrzałem, kiedy na spuście kładzie palec,

sam się przekreśli płaską linią, sam się ułoży w nowy wzór.

patos i wieczność nakładają solidny knebel, potem diament

upada prosto do studzienki kowanej ostro, prosto w ścieki,

którymi miasto sobie gada  z prawdziwym światem poprzez wodę.

zamykam okno, gaszę oko, wyjmuję kulę, stawiam mur.

Wczoraj była 183 rocznica urodzin Lewisa Carolla = 3 wiersze o Alicji

Z tomiku "Madafakafares" 

Poalicja

Alicja pełna piasku kołysze się wolno

jak czapla purpurowa nad brzegiem bagniska.

Deszcz ją przesiewa między korzeniami roślin,

wyczesując paliczki i większe fragmenty.

Każdy z nich opowiada osobną historię:

o zebrach skrytych między rzędami jabłoni  

czy brudnych fotografiach, które pastor robił  

trzem dziewczynkom na łódce przy Szalonym Moście,  

lustrzanej pannie z nożem oraz komu pięknie

szumi kot zakopany pod krzakiem jaśminu.

A gdy skończy bajdurzyć, zanurza się w mroku

i nie wychodzi stamtąd do nadejścia zbawcy.

Alicja się kołysze i szeleści sucho

jak łamigłówka z maku. Nawet mały fragment

może skaleczyć do krwi. Zanim ją ułożysz

do snu wietrznego, ziemia zgasi wzrok i oddech.

Mirra, kadzidło i ałun

wśród nocnej ciszy bóg się rozchodzi niby fale sejsmiczne

jedyny raz w roku – podśpiewuje Alicja – wtedy szczerze

wracam do zimy tam pod wartkim śniegiem biegnę

wtłoczona między pasażerów podmiejskich pociągów

a na peronie koczują królowie wioząc w walizkach

mirrę kadzidło i ałun by zatamować wyciek dobrych nowin

z jezusa który utknął po niewłaściwej stronie lustra

jak świerkowa igła wdeptana w dywan utkany z wełny

może ktoś zrobi zbawcy pożegnalny tatuaż z niskim numerem

zanim gorycz wytrawi ścieżki w skalistej wyżynie

lecz teraz po torach znów płynie do mnie światło 

gwiazdy z podkulonym ogonem canes venatici 

Litania do wielkości urojonej

Nie ma snów śnionych wspólnie

Stanisław Lem

Alicjo,

wieżo z kości skroniowej rozszczepionej strzałem

na drzazgi, które wpełzną pod brudne paznokcie

wyciągając najbardziej intymne zwierzenia

z oddechu zdradzonego o świcie przez głupich.

Alicjo,

panno łaskawsza zimą dla ziaren gorczycy 

szeleszczących w poduszkach ludzi bez sztywnego

kręgosłupa z głowami pustymi od trawy

wypalanej na wietrze skostniałym jak skowyt.

Alicjo,

matko pory deszczowej i śliskich kamieni,

ryb rysowanych gładko przez wiernych na maskach

samochodów płonących od rzutu butelką

pełną bliskiego wschodu albo złych skłonności. 

Módl się za nami, kiedy suchy opis

zabije czułość skrytą w zagłębieniu dłoni

i pozostanie tylko senne miejsce

po lewej stronie grzyba, które może zmniejszyć

świat do rozmiaru doskonałej próżni. 

------------------

In Mork We Trust

Napisany w zeszłym roku, przetrzymany, by hejterzy nie bzdurzyli o jego koniunkturalizmie.

Requiem dla Robina W. [kosmitą byłeś między nami]

I think you should be serious about what you do because this is it.

This is the only life you've got

Philip Seymour Hoffman

Śmiertelnie śmieszne filmy o poważnych sprawach

- to się musiało skończyć niewesoło, Robin.

I po co to zrobiłeś? Teraz  będą mówić,

że stchórzyłeś przed życiem, uciekając w miejsce,

gdzie nikt normalny nie chce trafić przed swym czasem.

Lecz jaki czas jest dobry, kiedy spędzasz życie   

na zabawianiu innych? Potem nam brakuje

pogody dla nas samych przy zgaszonym świetle

na pustym planie filmu „Życie jako skutek

niewybrednych dowcipów przenoszonych płciowo”.

Czy można lepiej przerwać taki senny stand-up?

Bezboleśniej i czulej? Przecież brak powietrza

nie może ograniczać nieodzownych kroków,

a stetryczały smutek spali nasze żarty,

podpowiadając widzom puenty – aż do tej ostatniej.

Zbyt dobrze cię rozumiem. Mieszkam w takim kraju,

gdzie na ołtarze pchają tromtadracki patos,

oraz ponurą dumę z własnego cierpienia

za grzechy świata tego, więc dopóki mogę,   

wchodzę na blat i milczę – żegnam się z Wietnamem

--------
A pożegnanie tu poniżej