I am the man from the planet Marzipan

Kolejny wiersz "uwolniony" pokonkursowo. Ty razem przez Ernesta Brylla :).

-ajka

Król i królowa, nadzy, nie przy stole,

a jej gronostaj łysy jak jasna polana,

a jego berło miękkie niby zgasła kość.

Poodkładali na bok sporne terytoria

i poszli do pościeli wyławiać narybek,

i dotarli gładko na skraj nocnych koszul.

Król i królowa, zmarzli, nie przy winie,

a jej się marzy łóżko ciepłe jak Maroko,

a jemu śnią się grzechy pełne młodych ciał.   

Poukładani, cisi, na osobnych brzegach,

bez wspólnych czułych pragnień, zapatrzeni w lata

bezczelne, leniwe, pełne gier i kłamstw.    

Tak umieramy z wolna, gdy kończy się bajka

i  morał nas dopada tuż za okładkami. 

I don't know just where I'm going but I'm gonna try for the kingdom, if I can

Oremus

o panny galerianki, o błogosławione,

które posiądą ziemię wraz z całym bogactwem

usług wpisanych w pakiet sieci komórkowych,

i będą lizać rany po ostatnich ucztach,

a cień będzie im  świecić jak cynowa misa.

o panny galerianki, o panny łaskawe,

co połykają noce nabrzmiałe od chęci

lub choćby wyobrażeń na temat znaczenia

usług wpisanych w pakiet sieci komórkowych,

bo z nimi jest bogactwo i mosiądz w bilonie.  

o panny galerianki, o ptaki na drutach

ciągnące wprost z pakietu sieci komórkowych

- niech nie odwraca twarzy władca dobrych taryf,

szybkiego wybierania i łatwych numerów,

kiedy panny uklękną do nowej modlitwy

za wszystkie grzechy świata, niedomyte winy.  

Hey you, standing in the aisles with itchy feet and fading smiles

Tren XVII i pół

Pańska ręka mię dotknęła,

Wszytkę mi radość odjęła

Jan Kochanowski Tren XVII

Pan dotknął mnie swą ręką, odbierając radość.

Osobno odszedł ojciec i samotnie matka.

Jestem jak pusty peron rozjaśniany słabo

przez kilka brudnych lampek w tandetnych oprawach.

Skąd ten mrok się wylewa, czemu go nabieram

więcej z każdym oddechem i czemu tak łatwo

światło oddaje pole, a cała energia

uchodzi bezpowrotnie, opuszczając ciało?

Jeśli to Pańska ręka, dlaczego tak ciężka

i mało sprawiedliwa? Przecież nie chcę więcej

niż potrafię pomieścić w dziurawych kieszeniach

albo może udźwignąć ogrzane powietrze.

A może sprawiedliwość tylko nieco ślepa,

bo zestarzał się Pasterz i kij, który trzyma,

to jedyny argument, więc na moich plecach

używa go do woli, ucząc dyscypliny.

Jeżeli Pan mnie dotknął, odbierając radość,

mianował nowym Hiobem, to nie chcę się zbudzić

wcale ze snu wiecznego, bo może zbyt mało

wie o tym, jak samotny jest bez bliskich smutek. 

Gravity. No escaping gravity. Gravity. No escaping... not for free

SWAK [List prokonsula 2]

Grawitacja wciąż słabnie. W tym kraju mnie trzyma

jedynie stos rachunków – za światło, gaz, wodę.

Głuchnę za każdym razem, gdy otwieram uszy,

ślepnę, kiedy niebacznie włączę telewizor.

Przechodząc obok księgarń widzę tylko rzezie,

katastrofy lotnicze i twarze rejtanków,

co z gównem na ustach wykrzykują imię swej ziemi ojczystej.

Owa preambuła wiary, nadziei, miłości napełnia mnie obrzydzeniem

przy stojakach w saloniku prasowym.

Tam królują stada małychmadzi z matkami

tuż obok noworodków utopionych w bagnach. 

Kto pisze się nie zabija

– tak twierdził w wierszu jakiś idiota.

Nie miał krztyny racji.

Śmierć jest odtrutką na niesmak tej ziemi,

której oblicze oszpecone trądem,

i nie przyniesie ulgi czuły pocałunek

w płytę lotniska po wylądowaniu.      

Tacyt już nie pomaga. Tacyt liczy gwiazdy,

a może go nie było i ten cały podział,

złota harmonia jest tylko milczeniem

w chwilach, gdy brak grawitacji

skłania do odlotu.

--------------------------

Skojarzyło się jakoś z tym 

Coming up beyond belief 

On this coronary thief 

More than just a leitmotif 

More chaotic, no relief 

I'll describe the way I feel 

Weeping wounds that never heal 

Can the savior be for real 

Or are you just my seventh seal? 

No hesitation, no delay 

You come on just like special K 

Just like I swallowed half my stash 

I never ever want to crash 

No hesitation, no delay 

You come on just like special K 

Now you're back with dope demand 

I'm on sinking sand 

Gravity 

No escaping gravity 

Gravity 

No escaping... not for free 

I fall down... hit the ground 

Make a heavy sound 

Breathe underwater, I'm comin' up for air!

Odkrywka [Podwodna Ameryka]

Czy nie zechciałby pan mnie odkryć?

cytat z gazety netowej

  

boisz się, że zostaniesz ponownie odkryta

- podwodna ameryko. ostatni wzwód słońca

nad  twoim nagim ciałem będzie się szamotał

niby para kochanków w toalecie pubu

do rytmu taniej muzy. żar rozjarzy okna,

a potem nagle zmięknie i przestanie wzbudzać

jakąkolwiek namiętność, gdy skończy się lato.

przyjdzie jesień, wywróci kieszenie larkinom,

trzeźwośpiącym w kapliczkach, i gromko obwieści

nadejście nowej ery, w której każdy kolumb

dostanie karawelę, a zanim wyruszę 

odkrywać cię po zmierzchu, na kuchennym stole

zostawię astrolabium i kilka wskazówek 

dotyczących powrotu do codziennej ziemi.

jesteś jak zawrót głowy, bo kto rano wstaje,

by znowu cię odkrywać, kręci się przeciwnie 

do kierunku obrotu całej reszty świata.

drażniące przyjemności, które mi podsuwasz

pod niecierpliwe dłonie, są jak czuły balast

- lekki i tymczasowy, więc opróżniam płuca,

nie czując wcale lęku, gdy idę pod wodę.  

Lithium, Prozac. When's it gonna end?

Tak jak wczoraj - nadrabiam wielomiesięczne zaległości w publikowaniu wierszy.

Lithium, Prozac. When's it gonna end?

Anthony 'Tony' Soprano Sr. 

It wasn't like it was friggin' Cobain! It was just a little suicidal gesture, that's all.

Anthony 'Tony' Soprano Sr.

Wiersz dla Tony’ego Soprano

Jamesowi Gandolfiniemu

kaczki z basenu dawno odchowały młode,

depresja się podkrada, by dopaść nas rankiem

i nie ma po co wstawać z łóżka albo z martwych.

jesteśmy tylko czasem, a czas nie chce służyć

i nie chce wcale wstawać z łóżka albo z martwych.

jego wewnętrzną pustkę napędzają błyski

niskiego słońca w tafli chlorowanej wody.

jeżeli po niej pójdziesz, nowina się wzniesie

aż po ostatni sezon, w betonowym dżersi,

że jest gdzieś  takie miejsce z rezerwacją dla nas

- lato, na które braknie ludzkiej wyobraźni. 

In a Manner of speaking I just want to say

Matka wszystkich moich wojen [szepcze cymbał brzmiący]

gdybym nie poznał ciała tej starej kobiety,

lecz tylko innych kobiet, byłbym potępiony.

gdybym za nią nie poszedł na ostatnią drogę,

musiałbym oddać lustra w bardziej ludzkie ręce.

gdybym nie umiał płakać, przyklejałbym znaczki

na kopertach pełnych patetycznych wierszy,

darmo rozdając wszystkim moje posiadłości.

jestem nią całe życie i nie jestem wcale,

hen od nocy poślubnej do nocy żałobnej.

mam tylko twardą pamięć pełną niepokoju,

która podąża tropem niedzielnych obiadów,

spacerów z psem na molo (zanim grad go zabił).

teraz reszta nie milczy – wciąż słyszę brzęczenie

z cierpkim miedzianym smakiem i nie śpię po nocach.

za dnia mylę twarze jeszcze żywych krewnych.

--------------------------------------------------------

Skojarzyło mi się z piosenką Tuxedomoon.

In a Manner of speaking
I just want to say
That I could never forget the way
You told me everything
By saying nothing

In a manner of speaking
I don't understand
How love in silence becomes reprimand
But the way that i feel about you
Is beyond words

O give me the words
Give me the words
That tell me nothing
O give me the words
Give me the words
That tell me everything

In a manner of speaking
Semantics won't do
In this life that we live we live we only make do
And the way that we feel
Might have to be sacrified

So in a manner of speaking
I just want to say
That just like you I should find a way
To tell you everything
By saying nothing.

O give me the words
Give me the words
That tell me nothing
O give me the words
Give me the words
Give me the words