Złote tarasy i inne brudy powszednie

Złote tarasy

Jest tylko wiara, nadzieja i wiedza.

Sny rozgwieżdżone i niepokój nieba.

Agnieszka Kuciak Ballada o perle

mój piękny książę, małe pantofelki

i cały zestaw miękkich świdrygułek,

perełki, wsuwki, różowy komplecik

- wraz z dzidzią lalką hajskul ponykucyk,

i głos anioła, potem mister perfect

z gatunku pitta albo dżordżi klunej

mniej piękny książę, choć taki co zechce

i em jak ciało (koniecznie z języczkiem)

mebelki, skóra z ikeą w komplecie,

na naszej klasie, wklei się lub wyśle,

w tunezji dzieci, palma, ładne zdjęcie,

a ten mostowiak to tak czule tuli

mrok, spity książę pokazuje plecy,

ciało jak balast (weźmie, potem przyśnie),

dzieci usłyszą jak kanapa trzeszczy,

przystojny brunet dyskretny, intymnie,

to body z triumfa i krem na rozstępy,

jutro solarium lub lampy na smutek

Papier-mache. Wiersz brudny.

Kalekie dziecko w nędznej telewizji

jest głosem Boga. Cóż, to kwestia gustu,

a może braku? Bóg ma tysiąc odmian –

głupiec, polityk, bóg-precel na wózku,

sangwinik, kibic lub żywa pochodnia.

Jedna twarz mniej czy więcej nie robi różnicy

- te sztuczne bożki można aż do skutku

mnożyć, a potem rzucać w kąt , więc nie uchwycisz

niedorzeczności wiary w sens ludzkiego smutku.

Niepowtarzalność masek jest zbyt monotonna.

Bóg – papier-mache, które nakładamy

na nasze twarze zamiast makijażu.

Pod nim jest nic.

Subiektywna Lista Przebojów Poezji Współczesnej. Notowanie 16.

Od prezesa Piotra Mosonia.

1. Sławomir Płatek „bez uprzedzeń” (180) 2 III
2. Bogdan Prejs „sympathy for joseph” (153) 4 IV
3. Bożena Barda „Czy ktoś już dla ciebie tak umierał?” (126) - I
4. Piotr Kuśmirek „Wrocław-Kraków” (122) - I
5. Krzysztof Ciemnołoński „Kobieta wąż z obrazu bez tytułu” (111) 1 II
6. Andrzej Sosnowski „Honi Suit” (105) - I
7. Justyna Krawiec „Krew wypływa zawsze z lewej aorty” (102) 3 III
8. Maciej Woźniak „Leonard Cohen śpiewa o nocy w hotelu Chelsea” (99) 8 XI
9. Aleksandra Kocur „Okrągłe” (89) - I
10. Wojciech Roszkowski „Nokia connecting people” (82) 6 VI
-------------------------- -------------------------- -------------
11. Joanna Fligiel „Trzecia” (80)
12. Paweł Sarna „Czarny Ojcze Nasz” (73)
13. Michał Piętniewicz „Święto zmarłych” (64)
14. Mark Ford „Brydżystko z turniejów międzynarodowych” (49)
15. Norbert Kulesza „Mój ląd” (42)
16. Karol Maliszewski „Miłość” (39)

There is no dark side of the moon really... matter of fact it's all dark

z tomiku "Aubade Triste" 

El armario de carradina

czemu wciąż piszesz czernią, nie korzystasz

z tych wszystkich możliwości, odcieni, niuansów?

co cię przybiło, nisko, tak nisko, że czujesz

tylko cierpki chłód ziemi, zapach martwych zwierząt?

dlaczego drapiesz rany, zamiast pilnie czekać

aż się zabliźnią, zajdą mgłą lub się zapomną?     

gdzie zgubiłeś barwy?

czy znalazłeś już kogoś, kto w razie potrzeby

przetnie nić ponad węzłem i owinie głowę  

w płótno, powie dwa zdania (z sensem), potem zgarnie

zawartość szaf i szuflad? dokąd spłyną ze ścian

jasne plamy po świętych obrazkach, krzyżykach?

jaka siła wyciągnie zardzewiałe gwoździe?

i czy będzie światło?

czemu znowu rzucasz chleb na wody płynące,

skoro dostajesz kamień zamiast odpowiedzi?

http://www.youtube.com/watch?v=KhidH2gtSYI

I widzisz poza każdą twarzą coraz głębszą pustkę

granat i aksamit

O ciemno ciemno ciemno. Wszyscy odchodzą w ciemność…

T.S. Eliot East Coker

nie zdążyłeś odpowiedzieć na pytanie,

co z nas zostanie, kiedy spadnie niebo.

słyszałem tylko, jak mruczysz ‘zgroza…zgroza…’,

a słowa wolno zataczały koła

(niektóre głowy tak lubią się toczyć). 

napełniłeś mnie słomą, wpadłem prosto

w rzekę spuchniętą od nadmiaru piany.

pod spodem świeciły: pies, kamień i gwiazda.

wyżej na jednej kresce bujało się niebo.

zabrakło nitki, by się przeprowadzić

z ciemności w ciemność, na krótko przed chwilą,

gdy wybuchł język, sypiąc odłamkami frazesów

o bliskości (to gorycz wyrwała zawleczkę).

Mayday, mayday, mayday! (vol.1)

Ave Lancastria gratia plena!

Na wysokościach, gdzie była chwała, wywar

piliśmy z popiołu, piołunu, szaleju. My, dzieci

Gadareńczyków skryte w ptasich brzuchach.

Łapali nas w strugi światła i ściągali na dół,  

a wtedy sypaliśmy iskry wprost z glinowych żagwi. 

Pod nami buzowała ziemia, kiedy tak na oślep

wymierzaliśmy wyrok wrogim mrówkom.

Termit topił tysiące kopców w zwartą bryłę.

W mroku śmierć miała kolor i gładką fakturę

bursztynu. Tak krzycząc zastygały miasta.

Na ich kamienne głowy zrzucaliśmy z siebie

całą nienawiść, choć przecież ktoś inny

powołał nas do życia w szeregu i wtłoczył

w świńskie skóry z naszywkami. Szloch

wysysał tlen z masek przed powrotem do życia.

Pod spodem mieliśmy grozę, wewnątrz jedno

imię dla wszystkich. W smyczach interkomów

hulał głos wskazujący ścieżki do gniazd.

Tarliśmy brzuchami o ziemię i czasem

dawało się zasnąć bez pacierza mejdej, mejdej.  

Pierwsze stworzenie Anny

Pierwsze stworzenie Anny

with the stranger's seed blooming

into the flower called Horrid

Anne Sexton 45 Mercy Street

Musiała mieć smukłe palce, smukłe aż do bólu

kości, które łamała, łapiąc równowagę

pomiędzy wydartą frazą a kolejną porcją

danielsa (mógłbym chyba tak to zapamiętać).

Lecz przecież znam ją tylko od słowa do ostatniego

haustu dozowanego przez skrzętny tachometr

buicka. Na tylnym siedzeniu kołysze mnie

wolno wraz ze starym Kurtzem, szepcząc: horrid, horrid.

I jest w tym ten cudowny zgrzyt zamka,

co wkręca się w brzuch za każdym razem,

gdy muszę wyjść z mojej skrzyni. To kobieca

torebka wypełniona po brzegi całym światem.

Logos nas spuścił ze smyczy, jak graniczną rzekę,

a po trzech dniach porzucił, zabierając wiosła.

Enter Sandman

a teraz ułóż mnie do snu (wiktoriańska galeria pośmiertna)

mamy otwarte oczy, ale nie sięgamy wzrokiem

głębiej niż na paznokieć. za to oni widzą

nieuchwytne oznaki zmierzchu. te uśmiechy,

pełne zakłopotania, kiedy ślizgamy się po powierzchni

życia, jak cicha rtęć zastygająca na szklanych płytkach.

rankiem zdejmiemy odciski z własnych śladów.

jedyne co nas oddziela od wspólnych, niedzielnych spacerów,

to soczewka i rozbłysk magnezu w wąskiej szczelinie,

szelest martwych koronek, metalowy stelaż.

resztę zgasi sztywna cisza. stracimy ją bezpowrotnie,

gdy tylko otworzymy usta. otwór na klucz lub żeton.

obraz jest czysty, mówi: śmierć to miejsce, nie czas.


http://www.youtube.com/watch?v=K2jfV1DzcuQ&feature=related