Prawiem jak wieszcz, prawiem jak prorok

Taki sprzed dwóch lat , hm, ponad dwóch lat. Z maluteńką aktualizacją.

Chamlet. Wiersz Nikodema D.

w tym kraju żyć nietrudno, grać na mandolinie,

być prezydentem, zbijać bąki w parlamencie,

bo po co łamać głowę – niczym powiatowy

chamlet nad zawiłością zasad ortografii.

to wcale nie wymaga krztyny charakteru.

wystarczy łapać życie za pysk, a oksfordzkie

bubki brać pod obcasy i dla paparazzich

zrobić głupawą minę biegając za piłką

albo wynaleźć brata – przaśnego bliźniaka

­– poległego na chwałę zgniłej republiki

o niepewnym numerze. potem już do woli

można używać haseł i pojęć jak cepy.

frak leży na mnie zgrabnie. to tylko kaganiec,

pod którym sprytnie skryłem buraczane ciało.

w ustach mi szybko więdnie bóghonorojczyzna

– tuż za rogiem wawelu lub innych powązek,

gdzie mnie kiedyś położą na ojczyzny łono 

samogonnego mefista w leninowskiej kurtce

  

Born to run

Pojarzynowo, jeden z nowszych. 

Born to run

Where we really wanna go

And we'll walk in the sun

But till then tramps like us

Baby we were born to run

Bruce Springsteen Born to Run

w ażurach liści galopuje światło

sącząc żółcienie, wojsko po wsiach stoi,

to już ta pora, kiedy dzień się kurczy

tuż przed ucieczką na drugi brzeg roku,

gdzie możesz ze mną kochać się najbardziej

na całym świecie na śmierć telewizji,

odkąd pod kurzem zdechł wściekły odbiornik,

a w nim gromady wędrujących ludzi,

wyborcze gęby i złe wiadomości.

przez te koronki tętni szybkie światło

o barwie miodu, po wsiach stoi wojsko

i dni się łatwo, zbyt pospiesznie sypią,

kiedy mnie bierzesz w swój wykwintny nawias

żywcem wycięty z ciepłej kamasutry

poza zasięgiem wystrzelonych rakiet,

a ja się staram, by nie padło słowo,

które odbierze pokój i niepokój,

wprost nazywając nam słoneczną porę.

i prawie słychać to siarczane drżenie,

opada ażur, stoi wojsko po wsiach,

więc zastygamy w pozach do odlotu,

a to rozstają się z nami wspomnienia

z ciepłych poranków, gorących wieczorów,

co aż się proszą, by dobrze zrymować

i zgrabnie sparzyć żeńskie razem z męskim,

zanim zaniknie nam tak nieintymnie

światło w twych włosach pod moim dotykiem.

----------------------

And the night comes on

Kolejny zaległy, pokonkursowy.

Żeglując do Celebrity Splash

Of what is past, or passing, or to come

William Butler Yeats Sailing to Byzantium

I

ten kraj jest do niczego (czytaj: dla nikogo), młodzi

żeglują w inne miejsca, starzy pozostają

w swoich kątach, czekając aż ręce załamie

nad nimi jakiś zbawca, gdzieś tam, w wielkim świecie,

mijają pory roku, a bogurodzica

brzmi lepiej po remiksach lokalnych didżejów.

II

raz uwolnione zło powraca w kolejnych odbiciach,

przewidywalne do bólu, więc ściszając fonię

w cyfrowym odbiorniku przewidzisz dokładnie

treść kolejnych bajeczek, baśni i podsłuchów,

obiecanek-cacanek, a głupim wciąż radość,

że można bezkarnie zanurzać się w błocie

jak śmiertelnie ranne zwierzęta z pętlą drutu na szyjach,

a stopy wciąż drgają o cale nad ziemią, łopoczą

w rytm mazurka, choć nikt nie pamięta

więcej niż ze dwie zwrotki z echem póki póki.

III

o gaude mater, zwana potoczyście kurwą,

odmieniana przez wszelkie możliwe przypadki,

na sto głosów i więcej,

o wielki przecinku, boski przerywniku

myśli, mowy, uczynków, nasza wielka wino,

wyrzucie pszennoburaczanych sumień,

ty jesteś nigdzie, ty jesteś prawdziwą ubulandią

– ojczyzną słusznie znarowionych koni

i jeźdźców bez głowy, którym jakiś błazen

przyszył na plecach skrzydła, dla smutnego żartu,

a potem wypuścił do szarży na wiatraki.

boże młyny mielą w tobie najmniejsze dobro

na niestrawną papkę

pod okiem obojętnych na wszystko lekarzy.                          

IV

osmolona  kolebka ciągle się kołysze,

wiatr plecie smalone duby w postarzałe uszy

i słychać w tle dźwięk skrzypiec 

(skrzypi na nich chochoł w koronie cierniowej,

co miał chronić róże przed zbytnim wychłodzeniem),

lecz jest do niczego i dla nikogo całkiem

słomiana piosenka w zapustnej krainie,

a po niej rym się wsącza skradziony przykładnie:

co nie przeminęło, nie mija, nie minie. 

 ----------------------------------

Co nas nie zabije, to nas ułaskawi

Tym razem bez obrazka, bo nie znajduję dobrego komentarza do ostatnich ułaskawień.
Jeden z nowszych, sprzed kilku miesięcy.

Gaude mater

nie pytaj mnie za co jestem gotów umrzeć

spytaj raczej za co jestem gotów żyć

bo przecież są dwie ciemności

a każda ważniejsza i głośniejsza od siebie samej

mieszkanie w ciemnym ogniu ma swoje zalety

bo mogę stanąć obok i nie bywać z wami

na samotnym swoim w przycichłym pokoju

w granicach upadłego miasta gdzieś hen na mazowszu

od kiedy odciąłem kablówkę wymieniłem okna

rozróżniam coraz więcej odmian tego mroku

który spowija matczyznę tak jak dym pasiekę

tuż przed rabunkiem uli nim odejdą pszczoły

nie pytaj mnie bo odpowiedź może cię obrazić

A dzieci jak zwierzęta krzyczą nieśmiertelnie

Znów pokonkursowo jeden z nowszych

Allahu Akbar

A dzieci jak zwierzęta krzyczą nieśmiertelnie,

zdzierają boskie gardła, te jedwabne krtanie

by już za chwilę wiedzieć to na pewno,

to jedno, że zakopią i dzieci ich dzieci.

Anna Piwkowska Zakopią nas, zakopią, proch rozsypią

jak wysadzić niemowlę zanim się zakrzyczy

tak na śmierć nieprzytomnie dla cudzej rozrywki

niby bomba pułapka na świat przywabiona

przez nierozsądek matki i nagłe zderzenia

wprost na spotkanie z bogiem o tysiącu twarzy

który nas zakopuje na skraju pustyni

usypanej z milionów literowych ziaren

samych niedobrych nowin wprost z czary goryczy

nawet jeśli od smaku cierpną suche usta

nie mogąc nawet szepnąć zabierz ojcze  zabierz

bo przecież nikt nie słucha kiedy płacz się zmienia

w zagłuszany wybuchem lub wystrzałem skowyt

jedno jest nieśmiertelne strach w dziecięcym oku

bezrozumny w obliczu próby generalnej

mass mordu lub innego rodzaju endlösung

więc nic z nas nie zostanie po tym ramadanie

najwyżej garść odpadków zmiecionych pod dywan

Someday I hope to find you

Dla odmiany znów jeden z nowszych

Dziecinada

kiepsko się sypia, śni się niewyraźnie,

nie wiedzieć czemu tęskni nierozsądnie,

choć to dziecinne (przecież wczoraj właśnie

tak powiedziałaś), więc znów jestem chłopcem  

i w ręku ściskam przybrudzony sznurek,

(na jego końcu szarpie się latawiec,

jak rozwścieczony zimnym wiatrem kundel)

a niebo sunie poza własną krawędź

nie zabierając żadnych pasażerów,

bo jest donikąd i purenonsensownie

pobłękitniałe od brzegu do brzegu,

dwa razy dziennie bawi się w dwa ognie

z jedynym słońcem, taka zaś wyłączność

jest zbyt jaskrawa i wpada w przesadę

całkiem dziecinną, mocno niewygodną.       

niedobrze śni się, sypia niedokładnie.

--------------------------------------




-------------

Simon Dupree & The Big Sound
Kites

I will fly a yellow paper sun in your sky
When the wind is high, when the wind is high
I will float a silken silver moon near your window
If your night is dark, if your night is dark

In letters of gold on a snow white kite 
I will write "I love you"
And send it soaring high above you 
For all to read

I will scatter rice paper stars in your heaven
If there are no stars, if there are no stars
All of these and seven wonders more will I find
When the wind is high, when the wind is high

In letters of gold on a snow white kite 
I will write "I love you"
And send it soaring high above you 
For all to read

Kraina ostów - wiersz dla skacowanych powyborczo

 Jeden z nowszych (dla odmiany).

Kraina ostów [Requiem dla Pana Cogito]

Cogito dawno umarł, może nigdy nie żył,

bo w tej ziemi osobnik o mądrym obliczu

nieodmiennie wygląda jak niesmaczny dowcip

lub pawie pióro wpięte w berecik z antenką.

Nigdy nie żył, dlatego lokalni Chińczycy

w swoich klitkach z betonu trzymają się mocno

wszystkiego co najbardziej, najzwyczajniej spsiałe,

wybierając nad wolność krany z ciepłą wodą.

Cogito by nie przeżył ani pół minuty,

w swojskiej krainie ostów: ene due rabe,

gdzie kwestię smaku grzebie łaciński przecinek

wpychany między słowa jak skarpeta w sandał.

Nawet kredowe koło na startym chodniku

to szubieniczna pętla, w której by zawisnął

grając w te same klasy i bezradnie płacząc  

nad śmiercią filozofa przy zgaszonej lampie,

więc nigdy go nie było – z naciskiem na ergo.