Jestem dzisiaj dzikie zwierzę - latam se w helikopterze!

Trochę wierszy nowych i najnowszych w kolejnym numerze "Helikoptera"

TU KLIKAĆ !!!

Just So You Know

 Kolejny remanencik

all it was was something beautiful

when tides and dreams dont seem so tall at all

Największy, chłodny sklep [superlativus]

Larkinowi

przed burzą niebo dymi poparzone czernią

a ja się wtedy boję że już nie poczuję 

niczego oprócz chłodu w wypasionym sklepie

z pełną klimatyzacją w najlepszej galerii

handlowej w centrum miasta gdzie tłum tak pulsuje

w sobotnie popołudnie jakby koniec świata

miał nadejść z wyprzedaży w dajwersie haemie

lub innej tajemniczej marce odzieżowej 

z tysiąca jednej nocy z milionem drobiazgów 

tuż obok kawy lodów do taktu muzaka

gdy w górze dymi niebo i pnie się nad dachem

spłaszczonym od popytu w mariażu z podażą

a ja się ciągle boję że zaginę w chłodzie

i już mnie nie odszukasz zabiorą mnie schody

niebezpiecznie ruchome przebiegłe granice  

pomiędzy naszym życiem i tym co je kończy

wtedy nagle przystaję bo śmierć z wyprzedaży

przywodzi na myśl szorstki powszedni materiał

-----------------

The number of the beast? 777

Kolejny zapóźniony, zapomniany, zaczekany wiersz.

Syndrom sztokholmski [z krótszego]

oto cis, oto łaska nawiedzenia duszy

– domu bez drzwi i okien, a księżyc, jak drzazga,

utkwił, wbity pomiędzy wygięte gałęzie,

i coś się sączy ponad dachami miasteczka

przy szosie ekspresowej z nadmiarem siódemek,

a przecież to na szczęście, dobry znak i omen.

powyżej cisu  niebo i zachłanna wieczność

– w niej szeroko zamknięte, gorejące oko

z odklejoną siatkówką, co schwytała grzechy

rzekome i prawdziwe, gdyż musi utrzymać

sztokholmskich niewolników w dzbanie zbyt pojemnym,

by z dna mogli dosięgnąć do zbawczego brzegu,

zanim ich nie przybiją rachunki sumienia,

do powszedniego krzyża – jedno ramię śmierci,

a drugie ramię seksu, reszta się przyklei

samą wiarą w nadejście jakichś lepszych czasów,

kiedy na numer konta, podany w rubryce,

wpłynie choć mały procent z rozliczeniem rocznym.

  

jest jedna najpewniejsza droga ocalenia:

zamknąć drzwi, kupić bilet i nigdy nie wracać,

nawet dobrą pamięcią, bo tu na rogatkach

diabeł otwiera wrota smutnego miasteczka

z nadzieją, że przyjedziesz mocować się z bogiem,

który codziennie wlewa między uda matek

kielich pełen goryczy.

So what difference does it make?

Kolejny sprzed roku. Remanencik. W tym tempie do aktualnych dojdę za jakieś dwa lata. Po miesiącu niechęci do publikowania czegokolwiek.

Trawa

za dużo gadam i głównie do siebie

o rzeczach, które wcale nie obchodzą

ciebie i reszty ocalałych ludzi,

a wokół lipiec w nieprzyjaznym ogniu,

tuż za nim sierpień i miasto się zburzy,

jak brudna piana bita po próżnicy.

gadam do siebie już tylko po cichu,

brzęczę gdzieś w głowie, klatce bez pamięci,

pustej, bo przecież nie ma o czym mówić

w lipcowy weekend i nie ma do kogo,

gdy noc się wędzi w lepkim letnim dymie

bez słowa skargi, czekając na chłody.

masz przecież rację – jestem tym, czym gadam

i o czym gadam, reszta jest dodatkiem,

a język tylko znakiem przestankowym,

zastygłym śladem pradawnej erupcji

pośrodku miasta, martwego kredensu

pełnego nagle umilkłych słoików.

 ------------------
 

We don't read and write poetry because it's cute. We read and write poetry because we are members of the human race.

Niewiarygodne, ale to już rok od śmierci Robina W. Powtarzam  więc ten wiersz.

Requiem dla Robina W. [kosmitą byłeś między nami]

I think you should be serious about what you do because this is it.

This is the only life you've got

Philip Seymour Hoffman

 

Śmiertelnie śmieszne filmy o poważnych sprawach

- to się musiało skończyć niewesoło, Robin.

I po co to zrobiłeś? Teraz  będą mówić,

że stchórzyłeś przed życiem, uciekając w miejsce,

gdzie nikt normalny nie chce trafić przed swym czasem.

Lecz jaki czas jest dobry, kiedy spędzasz życie   

na zabawianiu innych? Potem wciąż brakuje

pogody dla nas samych przy zgaszonym świetle

na pustym planie filmu „Życie jako skutek

niewybrednych dowcipów przenoszonych płciowo”.

Czy można lepiej przerwać taki senny stand-up?

Bezboleśniej i czulej? Przecież brak powietrza

nie może ograniczać nieodzownych kroków,

a stetryczały smutek spali nasze żarty,

podpowiadając widzom puenty – aż do tej ostatniej.

Zbyt dobrze cię rozumiem. Mieszkam w takim kraju,

gdzie na ołtarze pchają tromtadracki patos,

oraz ponurą dumę z własnego cierpienia

za grzechy świata tego, więc dopóki mogę,   

wchodzę na blat i milczę – żegnam się z Wietnamem

A ci, co nieśli gwoździe, spóźnili się trochę

Jeden facet umieścił w internecie wiersz, który miał niby być nawiązaniem do tego wiersza, a ja przy okazji przypomniałem sobie, jak ten wiersz lubię. :)

A ci, co nieśli gwoździe, spóźnili się trochę

I

A ci, co nieśli gwoździe, spóźnili się trochę.

Tłum zgęstniał napowietrznie, straże dzielą ścieżki,

spychając ciała gapiów przesiąknięte potem

(patrz: zaraz tutaj przyjdzie, potem będą nieśli

stipes, bo dla skazańca jest trochę przyciężki),

przekupnie przekrzykują gwar „tu słodkie figi,

winogrona, daktyle, siekane orzeszki”

obok znowu dzieciarnia raźno kręci frygi,

podpłomyki się pieką, palenisko dymi,

kot przemyka w cień chłodny posuwistym krokiem,

skwar, handlarz drobiu pluje pestką z dyni

w koguta, który w klatce dopadł właśnie kwokę

(„jajek z tego nie będzie, nie na harce pora”),

w słońcu mętnieją łuski ryb prosto z jeziora.

II

W słońcu mętnieją łuski ryb prosto z jeziora,

karpie, wyborne sumy i świeżutkie brzany,

szarpie ostro postronkiem wychudzona koza

– „weź to bydlę, bo zaraz przewróci stragany”

krzyczy handlarz, za chwilę lecą z trzaskiem dzbany

i kosze pełne ozdób, tkanin zwiewnych bele,

rzemyki od sandałów i perskie dywany

– towar za tysiąc szekli na ziemi się ściele,

już złapali za kije, krew się w żyłach grzeje

krzyk w gardłach rośnie dźwiękiem lekko przykurzonym,

padły pierwsze przekleństwa, rzucono kamienie,

gdy miedzianym jękiem wszystko przytłoczyły trąby.

Tłum na kordon napiera, trzeszczą w ścisku żebra

skazaniec wraz z asystą w podróż się wybiera.

III

Skazaniec wraz z asystą w podróż się wybiera

(czy jest chociaż przystojny, powiedz, czy go widzisz

– ciekawska z tyłu tłumu głośno się wydziera),

wszyscy chcą bliżej, tłoczniej, nikt już się nie wstydzi,

pchają, jęczą i suną, jakby wzięci w tryby

zapachu krwi, amoku, niewzruszony wcale

odbija ludzką falę straży kordon sztywny,

konwój w ostatnią drogę przesuwa się dalej.

Już ci o słabszych łokciach gdzieś z tyłu zostali,

złodzieje umykają, niosąc pełne mieszki

w zupełnym rozgardiaszu sprawnie urzezane,

pobity handlarz zbiera z ziemi garnków resztki

(zgięty za brzuch się trzyma, zanosząc się szlochem).

A ci, co nieśli gwoździe, spóźnili się trochę.

I'm more like a silver bullet and I'm like a gun, not easy to hold

Zaległy (od ładnych paru miesięcy).

Psalm salemowy

dziś po mnie przyszło miasto, konieczne jak sporysz,

i w sziszy bóg się bujał zaczepiony w kłębie

konia, co nagle przykląkł do błogosławieństwa

zanim włożą mu w chrapy dym z cedrowych igieł.

mówiłaś mi­ – nie wychodź, w górze wiedzą lepiej,

czy jest pisane dymić, czy też tylko błysnąć

na pierwszym skrzyżowaniu zatłoczonych ulic,

gdzie ruch zmienia się w rzekę i w pętlę powietrze.

a kiedy przyszło miasto, bóg wypełznął z bucha,

zacisnął nam na gardłach swoje starcze szpony

i kazał słuchać dźwięków płynących z przebitych

drogowskazów na rogach zapomnianych ścieżek.

teraz znów zasypiamy – dzieci wielośladów,

celofanowych sklejek i szybkich montaży,

a w sziszy ojciec szemrze, przerasta jak sporysz

skłębione końskie grzywy, gdy mnie błogosławisz.    

---------------------------------