Gonna break my rusty cage and run

Jeden w miarę nowy

Czekając [achmiesłów]

pociągi z objęć stacji suną w rdzawy pejzaż,

ginąc między ostami na skraju wrzosowisk.

nikt ich nie będzie szukał, chociaż na peronach

wciąż kręcą się mężczyźni o podłych zamiarach

poumawiani z nocą na daleką drogę.

więc nie śpij laleczko.

książęta w poczekalniach, na twardych siedziskach,

drzemiąc zniżają głowy aż do ud księżniczek,

do pereł i kawioru. smartfony w ich garściach

świecą niby ogarki dla cyfrowych diabłów,

dymi się czas gubiony w przyjaznych taryfach.

więc nie śpij laleczko. 

koczuję wraz z pamukiem i nie mogę wrócić

do właściwego świata, gdzie rdza się zsypuje

przez gardła megafonów, a –ąc –ąc nabiera

zupełnie nowych znaczeń przy automacie   

z kawą, batonikami, tuż po zapowiedzi

powrotnego pociągu. więc nie śpię laleczko.   

------------------------------

The time for sensibility was past, gentleness was outdated, and feeling need not come again till the unfeeling job was over

I znów sprzed prawie roku

Krzycząc [mare monstrum monsarratum]

oko zanurza się w gardło – aż po samą krtań

– i wciąż nie widzi dźwięku, tylko strzęp, gasnący

jak transatlantyk z gwoździem, wbitym przez uboota

wprost w lewy bok, bakburtę, oddając się wodzie

wraz ze stadem rozbitków, a rozlana ropa

ściga ich po powierzchni, liże smukłym ogniem,

w którym błyszczy inskrypcja z frazą navigare.

idzie nasz pan po falach, wrzuca w koszyk głowy,

otwarte niby muszle wywłaszczone z głosu,

i będzie je przetaczał do swojej winiarni,

potem porzuci w kadzi – może dadzą zaczyn,

ferment czegoś ważnego lub tylko happening:

dwunastu gniewnych ludzi bez uległych kobiet,

co językami z ognia lizałyby rany

do samej rdzy ostatniej, oddając się chętniej

w przedsionkach, wirydarzach, ciemnych wieczernikach

za jedno słowo zgrabnie wydobyte z krtani

spoza zasięgu oka, bo na nim marynarz

uważnie wypatruje śladu peryskopu,

co jak wąż się wysuwa nad zszarzałe lustro,

gdy pod szkłem cień szykuje nowe porcje gwoździ,

by je wbić, raz kolejny, między kostne wręgi,

bez dźwięku, wypełniając krtań niewdzięczną ciszą.  

Trust in me and fall as well

Ma ponad rok

In vitro veritas

I am just a worthless liar.
I am just an imbecile.
I will only complicate you.
Trust in me and fall as well.

Tool Sober

wszyscy jesteśmy z ciała. ono nie jest tanim

bibelotem upchniętym w kartonowym pudle.

nie mieści się w granicach, nie mieści się  w głowach,

wypływa na wierzch w wersach i komunikatach

słanych wprost z linii frontu: dopuszczalne straty,

rozpoznanie przebojem, przebóg miła, przebóg.

zapładniam cię do słowa, a wtedy odczuwam

satysfakcję, że byłem chociaż zapalnikiem

wtłoczonym między żebra na okładce płyty

i słyszę głos maynarda, który mnie rozrywa

tym zdaniem o trzeźwości, więc upadam w kielich

skruszony i drobniutki – lipny gen zazdrości,

czy pastisz przemienienia, bo nosi się ciało

jak kapelusz, woalkę, czasem całkiem za nic,

bezpodstawnie i cicho. chociaż nie ma grzechu

w spokojnej niewinności, kiedy wąż się pręży

pryskając życiodajnym jadem w grządki arrheniusa,

to zza kulis dobiega szept ojca-suflera:         

wszyscy jesteśmy z chleba i płynie w nas wina.

____________________________________________

Kilka moich wierszy w nowym "Autografie"

And I'm floating in a most peculiar way and the stars look very different today

Kolejny, który przeleżał się ponad rok. 

Space Absurdity

Here am I floating round my tin can
Far above the moon
Planet Earth is blue
And theres nothing I can do

David Bowie Space Oddity

uczucia nie mają wieku, zawsze mają czas

najwyższy. mówisz wiek ma rozum,

a ja mówię nigdy i nigdzie, bo czy mógłbym bardziej,

kochać cię w jakieś wtedy albo nowsze tutaj

i w jakie czulsze miejsca zabrać to, co zostanie

z nas po zderzeniu na najniższej z orbit.

zbiegną się tory sieroce na trasie w nieznane

i z głów się będzie kurzyć, kiedy jakieś norad

odpali w nas wielogłos z wielogłowicowych

rakiet wypełnionych najzdrowszym rozsądkiem,

to i tak możemy, choć tylko przez chwilę,

toczyć się w zaślepieniu na najniższej z orbit.  

i jeśli gdzieś po drodze będzie nagłe zwarcie

w obwodach tak niezbędnych nam do podtrzymania

temperatury wewnątrz lądownika lub tylko ciepłoty

ciał  najzwyklejszych i po ludzku głodnych

uczuć, które nie zapewniają  nic oprócz pewności,

że będzie po nas miejsce na najniższej z orbit. 

a wtedy usłyszymy śmiech majora toma:

niżej jest tylko wnętrze pogniecionej puszki

z resztką popiołu na dnie i nie ma powrotu.  

--------------------

Ponownie gramy poezję - czyli: w sobotę w Olkuszu

Ponownie gramy poezję z Pawłem Matrackim i Jarkiem Zarychtą. Tym razem w Olkuszu. Gdybyście byli przypadkiem w sobotę w Olkuszu, zapraszamy na 17:00 do GSW na Szpitalnej.

Niewymawialne (bo i po co?)

Kolejny bardzo zaległy.

Rdza Węglowska na załączonym obrazku. 

wiersz , którego nigdy nie przeczytam na głos

rdest – to jest słowo nie do powiedzenia,

za nim rabarbar albo rurka z kremem

(wtedy rzeżączka już się uniewinnia

w cichym niewymówieniu).

są rzeczy zwykłe i bardzo boleśnie

nadostateczne, gdyż po nich zabiera

głos i to wszystko, co jeszcze kochamy,

rdza, łuszcząc nędzne resztki.   

na dnie suchego oka osadza się obraz,

powidok z czasów, kiedy ktoś za rękę

wiódł nas do parku na niedzielny spacer

(karmić rude wiewiórki).

rdest, rdza i karma – nasze przeznaczenie

wymawia skąpe słowa pożegnania.

niedopowiedzenie jest tylko nawiasem,

w który wejdziemy bez żalu i reszty

jak wdowi grosz  z zupełnie innej przypowieści.