But I'll miss you most of all, my darling, when autumn leaves start to fall

Po konkursie w Brzezinach

Drugie czytanie z Pawła [październik]

równaj się z ziemią – jesień do mnie mruczy

– jest w dole miejsce na zrzucone ciało

i na gaśnięcie, chociaż wokół świecą

ogniste liście i sypie się płomień

na nasze głowy, wyprzedzając popiół

o kilka kartek zdartych z kalendarza.

równaj się z ziemią? to jedyny poziom,

jaki utrzymam jeszcze w kilku wersach

przez złe miesiące opadania w wilgoć,

ckliwą zgniliznę napędzaną chłodem,

po której palcem, jak na wielkiej szybie,

będzie ktoś pisać o tobie i o mnie.

po mnie napisze, po tobie i szybie,

bo po jest ponoć ostatecznym miejscem

do pożądania oraz podążania.

jeśli go nie ma, zamruczy pochodnia,

słabiutko błyszcząc wyczerpanym światłem

nad warstwą ziemi obłej niby jabłko.

ciemność rozszerzy zdumione źrenice,
że raz kolejny ma mnie w swojej garści.

-------       

Dzień Niepodlezłości

Kolejny remanencik 

Raport z oblężonej Bolonii [list prokonsula 4]

Z.H.

to się nie skończy szybko, znów trwa oblężenie.

nadeszli barbarzyńcy o rannej godzinie

po szosach ekspresowych i autostradach

pod mur naszego miasta,

stukają do bram.

jestem ściśnięty w pewnych rozsądnych granicach

z moimi rodakami i dzielę ich myśli

pełne najszczerszej troski co ich  sąsiad robi

w łóżku i z kim oraz ile zna nieprzyzwoitych

pozycji, które nie przystoją  szczerym wyznawcom

wiary w najzwyklejszy donos, w siłę pancernych łokci i pojemność płuc

- to umożliwia zbicie krzykiem wszystkich argumentów,

przepłoszenie rozsądku i oddaje władzę

najbardziej krzykliwym karkom nad karkami.

i nawet nasze świnie, o bolońskie świnie,

wybrane nierozsądnie przez tępych wieśniaków,

reagują kwikiem, na nieśmiałe próby

odpędzenia od koryta -  racja po ich stronie,

pomimo barbarzyńców, mimo oblężenia

czy festiwalu mimów i głupawych min

na widok baby z brodą czy człowieka-słonia.  

więc wzywają pomocy boskiej matki i boskiego ojca,

wskazując na niesprawiedliwość, kiedy brudny gumiak

utrafi nazbyt celnie w rozpędzony ryj. 

i tylko nie wiem czemu co dzień o poranku              

bolacy mają smutne, zmiętoszone twarze

pełne dzikiej zawiści.

ich jutrznia się zaczyna łacińsko od krzywej

 z wykrzyknikiem, potem

benedictus dominus deus israel  z ust wyciskają niby pastę z tuby,

zapominając się do puenty o sparszywiałych pejsach.

na koniec hymn pochwalny co stawia na nogi

marsz marsz bolonia  ty dzielny narodzie.

czasem tylko ktoś stęknie z nagłym bólem w głosie

wzywając świętego zbigniewa kawafisa lecz po chwili

pieśń im podsuwa chochoł, sypiąc sieczką z głowy,

więc kołyszą się nucąc, że nic się nie stało.

pod koniec mruczanki zostaje im nic

odmieniane przez wszelkie przypadki nieznane gramatykom.

małe, słodkie nic.

to się nie skończy nigdy, chociaż barbarzyńców

za murem nikt nie widział, nawet nocne straże.

zgiełk tutaj nie milknie nawet na minutę

i strzepią się języki rozgrzane od słów.

sami się oblegamy. 

She is the angel with the scabbed wings

babarycznie

Oh my darling Columbine

We are dead and tomorrow's canceled
Because of things we did yesterday

Marilyn Manson Cruci Fiction In Space

przed kolejnym ujęciem sharon stone zdejmuje

ciało, jakby to mogło pomóc w zrozumieniu

sceny w nagim instynkcie – szpikulec od lodu

i szeroko rozwarte uda, między które wbija

wzrok gromada facetów na komisariacie

w amerykańskim mieście. oto dziki zachód,

drze się uliczny mesjasz, więc dano nam lufy

pełne drobinek prochu i w proch obrócimy

ciało tej dziwki z filmu. sharon zrzuca skórę,

potem wygładza fałdy, rozstępy, cellulit

przy pomocy żelazka ze stopą z teflonu

i uderzeniem pary sto trzydzieści gramów

na ostatnią minutę, zanim w kadr się wepchnie

namiętny dekorator wnętrza mojej głowy,

sugerując wymianę obić. chwila, przecież

obić, to jest wulgarna przemoc przy użyciu

pięści, prawa i pałki, a ja mam chęć strzelać,

gdy tylko was zobaczę. subtelnieję z wiekiem.

---------------

--------------

Nie uwierzę, nie uwierzę - latam se w helikopterze!

LINK HELIKOPTER

I powietrza drżące strugi jak z anielskiej strzechy dym

I znów pokonkursowo

Wiersz, który nie rapuje się z niczym

Kolejny dzień jak palę ogniem wilczura pysk

Lao Che Barykada

Słońce jest w znaku lwa, więc ognista grzywa

podpala wszystko – już płonie i Wola,

pałacyk Michlera, pamiątki rodzinne,

a złoty kurz się sypie na pola pszenicy

z dala od tego miasta. Tabliczka na szorstkim

murze kamienicy, to ślad, że stąd wyszli

i już nie wrócili. Ktoś może powiedzieć:

śmierć jak dwa miesiące wakacji pod ogniem,

plus szybkie miłości, śluby i rozwody,

chrzty z krwi, a nie z wody, piekielna Hurghada,

w niej toczą się czaszki, gada zburzone miasto,

zaś kneble barykad duszą oddech w ulicach,

nie słychać nic innego – papieros papieros

skanduje tłum pod sceną i to ślad kolejny,

po tych, co odeszli, ale nie zginęli.

I wear this crown of thorns upon my liar's chair

I znów pokonkursowo

Mówcie: Amen

dla lt. col. W.E. Kurtza

i niech się stanie mięso, skoro nasz bóg lubi

patrzeć jak cudze matki wypłakują oczy,

a kiedy ukrzyżują w świetle reflektorów

resztki ciał pozbieranych z kapuścianych liści,

ktoś nam znowu opowie o sensie cierpienia

lub krwawym obmywaniu z grzechów pierworodnych.

a kiedyś wystarczyło zwykłe pomazanie

krwią drzwi niechcianych dzieci, teraz każda plaga

musi mieć jak najlepszy target pod reklamy,

zamiast minuty ciszy zabełkocze ekspert,

a po nim dyplomata i po paru chwilach

jest nam lżej, bo sumienia lubią gładkie słowa,

choć chce się rzucić w przestrzeń pospolite kurwa,

zamiast dobrej nowiny, bo pęka nam szkliwo

od zaciskania zębów w gorzkiej bezradności

na widok smugi gazów cieknących z dysz rakiet

przebijających niebo, spod którego spada 

mięso upakowane w cienką malezyjską puszkę

na kapuściane głowy. niech im ziemia będzie 

ciut lżejsza od powietrza, a drink i modlitwa

jest nadal all inclusive – nawet kadisz jatom.

-------------------------------
I hurt myself today,
To see if I still feel.
I focus on the pain,
The only thing that's real.
The needle tears a hole,
The old familiar sting.
Try to kill it all away,
But I remember everything.

What have I become?
My sweetest friend.
Everyone I know
Goes away in the end.
And you could have it all,
My empire of dirt.

I will let you down.
I will make you hurt.

I wear this crown of thorns
Upon my liar's chair.
Full of broken thoughts
I cannot repair.
Beneath the stains of time
The feelings disappear.
You are someone else,
I am still right here.

What have I become?
My sweetest friend.
Everyone I know
Goes away in the end.
And you could have it all,
my empire of dirt.

I will let you down.
I will make you hurt.

If I could start again
A million miles away.
I would keep myself.
I would find a way.
--------------------------------

Spotkanie autorskie w Radomiu - P.Podlipniak & P. Podlipniak

Nadszedł czas na wspólny wieczór z córką.

"Autor: Adrian Szary
Serdecznie zapraszam 22 października 2014 roku o godzinie 17.00 do Radomskiego Klubu Środowisk Twórczych i Galerii – „Łaźnia”, przy ul. Żeromskiego 56, na wieczór literacki Pawła Podlipniaka – absolwenta VI LO im. Jana Kochanowskiego, bizantynisty, dziennikarza, anglisty, poety, autora tomików: „Aubade Triste” i „Karmageddon”, laureata konkursów literackich oraz jego córki Pauliny Podlipniak – uczennicy VI LO im. Jana Kochanowskiego,  uczestniczki warsztatów literackich, prowadzonych przeze mnie w Stowarzyszeniu Centrum Młodzieży - „Arka”.
 Podczas spotkania zatytułowanego „P. Podlipniak & P. Podlipniak”, które będę miał przyjemność prowadzić, wystąpi zespół „Motion de Louvre”, w którym gra m.in. Kamil Dziekoński - uczeń PG nr 23 w Radomiu. Gościem specjalnym będzie Karolina Wojdat – uczennica VI LO, która niedawno wystąpiła w popularnym programie telewizyjnym „The Voice of Poland”, przechodząc do kolejnego etapu."