She is the angel with the scabbed wings

babarycznie

Oh my darling Columbine

We are dead and tomorrow's canceled
Because of things we did yesterday

Marilyn Manson Cruci Fiction In Space

przed kolejnym ujęciem sharon stone zdejmuje

ciało, jakby to mogło pomóc w zrozumieniu

sceny w nagim instynkcie – szpikulec od lodu

i szeroko rozwarte uda, między które wbija

wzrok gromada facetów na komisariacie

w amerykańskim mieście. oto dziki zachód,

drze się uliczny mesjasz, więc dano nam lufy

pełne drobinek prochu i w proch obrócimy

ciało tej dziwki z filmu. sharon zrzuca skórę,

potem wygładza fałdy, rozstępy, cellulit

przy pomocy żelazka ze stopą z teflonu

i uderzeniem pary sto trzydzieści gramów

na ostatnią minutę, zanim w kadr się wepchnie

namiętny dekorator wnętrza mojej głowy,

sugerując wymianę obić. chwila, przecież

obić, to jest wulgarna przemoc przy użyciu

pięści, prawa i pałki, a ja mam chęć strzelać,

gdy tylko was zobaczę. subtelnieję z wiekiem.

---------------

--------------

Nie uwierzę, nie uwierzę - latam se w helikopterze!

LINK HELIKOPTER

I powietrza drżące strugi jak z anielskiej strzechy dym

I znów pokonkursowo

Wiersz, który nie rapuje się z niczym

Kolejny dzień jak palę ogniem wilczura pysk

Lao Che Barykada

Słońce jest w znaku lwa, więc ognista grzywa

podpala wszystko – już płonie i Wola,

pałacyk Michlera, pamiątki rodzinne,

a złoty kurz się sypie na pola pszenicy

z dala od tego miasta. Tabliczka na szorstkim

murze kamienicy, to ślad, że stąd wyszli

i już nie wrócili. Ktoś może powiedzieć:

śmierć jak dwa miesiące wakacji pod ogniem,

plus szybkie miłości, śluby i rozwody,

chrzty z krwi, a nie z wody, piekielna Hurghada,

w niej toczą się czaszki, gada zburzone miasto,

zaś kneble barykad duszą oddech w ulicach,

nie słychać nic innego – papieros papieros

skanduje tłum pod sceną i to ślad kolejny,

po tych, co odeszli, ale nie zginęli.

I wear this crown of thorns upon my liar's chair

I znów pokonkursowo

Mówcie: Amen

dla lt. col. W.E. Kurtza

i niech się stanie mięso, skoro nasz bóg lubi

patrzeć jak cudze matki wypłakują oczy,

a kiedy ukrzyżują w świetle reflektorów

resztki ciał pozbieranych z kapuścianych liści,

ktoś nam znowu opowie o sensie cierpienia

lub krwawym obmywaniu z grzechów pierworodnych.

a kiedyś wystarczyło zwykłe pomazanie

krwią drzwi niechcianych dzieci, teraz każda plaga

musi mieć jak najlepszy target pod reklamy,

zamiast minuty ciszy zabełkocze ekspert,

a po nim dyplomata i po paru chwilach

jest nam lżej, bo sumienia lubią gładkie słowa,

choć chce się rzucić w przestrzeń pospolite kurwa,

zamiast dobrej nowiny, bo pęka nam szkliwo

od zaciskania zębów w gorzkiej bezradności

na widok smugi gazów cieknących z dysz rakiet

przebijających niebo, spod którego spada 

mięso upakowane w cienką malezyjską puszkę

na kapuściane głowy. niech im ziemia będzie 

ciut lżejsza od powietrza, a drink i modlitwa

jest nadal all inclusive – nawet kadisz jatom.

-------------------------------
I hurt myself today,
To see if I still feel.
I focus on the pain,
The only thing that's real.
The needle tears a hole,
The old familiar sting.
Try to kill it all away,
But I remember everything.

What have I become?
My sweetest friend.
Everyone I know
Goes away in the end.
And you could have it all,
My empire of dirt.

I will let you down.
I will make you hurt.

I wear this crown of thorns
Upon my liar's chair.
Full of broken thoughts
I cannot repair.
Beneath the stains of time
The feelings disappear.
You are someone else,
I am still right here.

What have I become?
My sweetest friend.
Everyone I know
Goes away in the end.
And you could have it all,
my empire of dirt.

I will let you down.
I will make you hurt.

If I could start again
A million miles away.
I would keep myself.
I would find a way.
--------------------------------

Spotkanie autorskie w Radomiu - P.Podlipniak & P. Podlipniak

Nadszedł czas na wspólny wieczór z córką.

"Autor: Adrian Szary
Serdecznie zapraszam 22 października 2014 roku o godzinie 17.00 do Radomskiego Klubu Środowisk Twórczych i Galerii – „Łaźnia”, przy ul. Żeromskiego 56, na wieczór literacki Pawła Podlipniaka – absolwenta VI LO im. Jana Kochanowskiego, bizantynisty, dziennikarza, anglisty, poety, autora tomików: „Aubade Triste” i „Karmageddon”, laureata konkursów literackich oraz jego córki Pauliny Podlipniak – uczennicy VI LO im. Jana Kochanowskiego,  uczestniczki warsztatów literackich, prowadzonych przeze mnie w Stowarzyszeniu Centrum Młodzieży - „Arka”.
 Podczas spotkania zatytułowanego „P. Podlipniak & P. Podlipniak”, które będę miał przyjemność prowadzić, wystąpi zespół „Motion de Louvre”, w którym gra m.in. Kamil Dziekoński - uczeń PG nr 23 w Radomiu. Gościem specjalnym będzie Karolina Wojdat – uczennica VI LO, która niedawno wystąpiła w popularnym programie telewizyjnym „The Voice of Poland”, przechodząc do kolejnego etapu."

Naked to see, walking on air. Hunting by the rivers

Smutnik [dekady] 

Of what is past, or passing, or to come

W.B.Yeats Sailing to Byzantium

dla I.Curtisa

Zanim się zapomina martwy pies w ogrodzie

i młodzi idą wolno do wtóru muzyki,

niosąc na barkach brzemię – puste szklane czółno,

którym upływa ciało nad ciemnym dnem rzeki

jak spopielony papier prosto w jasną noc.

I pętla się zaciska nad krzesłem, a w pętli 

zawisa haust powietrza przed ostatnim lotem

– za nim już tylko przestrzeń przystrojona w pióra,

odpustowa nagroda dla wierzących w bajki

o tym, że ludzkie ciało się przemienia w czas.

A on się nie upłynnia, choć upływa w żyłach

i sam się zapomina, zaciskając węzeł

na sznurze wyplecionym w kraju dla nikogo,

lecz martwy pies w ogrodzie będzie obszczekiwać

kolejnych młodych głupców w rytmie gdzieś ty był.

Bo jest tylko Itaka i właśnie jej nie ma - dwa sonety

Itaka [i tamta]. Sonet Odysa

Brodskiemu

rzadko powracam w miejsca, w których mnie nie było,

gdzie na rozgrzanych dachach smaży się w południe

stado puszystych kotek, a w podcieniach miłość

rozmieniają, jak talent, w pośledniej walucie.

może to szczera prawda, że nie wolno wracać

bez żadnej zapowiedzi, z pustymi rękoma,

cichcem do swego domu po dwudziestu latach,

kiedy już się natkała na sąsiedzkich krosnach.

powrót to czysty nonsens, który doprowadza

do szału wszystkich bogów, więc uparcie mnożą

przeszkody, bym nie dotarł w miejsce, gdzie itaka

zapomniała się wiernie z każdą penelopą.

nawet blad’ brzmi niezgrabnie w takiej sytuacji,

jeśli jesteś niebylcem z zakazem przyjazdu. 

I tamta [item, i temu]. Sonet Penelopy 

Kiedyś powrócisz do kraju - no właśnie
Zobacz, czy jesteś tu potrzebny komuś

Josif Brodski *** (Kiedyś powrócisz)

nie masz do kogo wracać, dokąd także zblad’ło. 

nie dla ciebie przy pirsie powitalne mowy,

skoro sam się wybrałeś w rejs ku nowym światom

z miasta, gdzie za drutami marzły archanioły.

drut to tylko przenośnia, bo nie ma powrotu

do miłości, do ludzi, którzy się rozpełźli

po matuszce jak pluskwy, a ty, patrząc z boku,

nie możesz się nadziwić, że już zapomnieli.

możesz obwiniać bogów, niestałość kobiecą,

przeklinając pod nosem – blad’ taka owaka.

nieobecny jest martwy i nic w tym dziwnego,

gdyż najwspanialsza pamięć nie zastąpi braku.

szukasz nowego gniazda? – to płonna nadzieja,  

bo jest tylko Itaka i właśnie jej  nie ma.

---------
I suplemencik

Hey little girl is your daddy home
Did he go away and leave you all alone
I got a bad desire
I'm on fire

Tell me now baby is he good to you
Can he do to you the things that I do
I can take you higher
I'm on fire

Sometimes it's like someone took a knife baby
Edgy and dull and cut a six-inch valley
Through the middle of my soul

At night I wake up with the sheets soaking wet
And a freight train running through the
Middle of my head
Only you can cool my desire
I'm on fire
-----------