Ashes to ashes:My mother said to get things done - You'd better not mess with Major Tom

Ten tekst był na blogu jakieś 8-9 miesięcy temu, ale pasuje mi do mojego ulubionego T.S Eliota i jego Środy Popielcowej (Ash Wednesday), a dzisiaj przecież Popielec.  

Czwartek z popielnika [M.I.A]

Because I do not hope to turn again

 Because I do not hope

 Because I do not hope to turn

T.S. Eliot Ash Wednesday

I.

ponieważ nie mam zamiaru powracać

ponieważ nie wracam

ponieważ nie powrócę w sposób zamierzony

nie w moich rękach łaska

nie w moich nadzieja

kto inny trzyma klucze i pogasi światła

odmówi pacierz za nieobudzonych

na czas zbyt krótki by przesiąkli nudą

ponieważ nie chcę wiedzieć

i nawet nie szukam

odpowiedzi na żadne z niezadanych pytań

ponieważ nie wiem czego właśnie nie wiem

to tylko ufam że się mijam z celem

i jakiś miałem na samym początku

kiedy zerwany ze snu lądowałem z krzykiem

na suchym brzegu poza moją matką 

i jeśli głos mam czasem zadziornie za głośny

ze strachu że się zdarzę jeden raz za dużo

to będę milczał aby nie pamiętać

by się nie przejąć wyciekaniem życia

z każdym oddechem świtem czy godziną

bo po nich sąd się zbierze i srogo ukarze

za niedotarcie we właściwe miejsce  

na pusty peron zapomnianej stacji

i niech się nikt nie modli za mnie teraz i w godzinę

i niech się nie nikt modli za nie swoje grzechy

II.

trzy czwarte życia – jak wzór na posadzce

w białe lamparty – lekko już wyblakły

a każdy fragment układanki błaga

o renowację albo choćby dotyk

włosia już dawno wyliniałej szczotki

w paninej ręce bo przecież dziewicza 

czystość gwarantem źle przespanych nocy

w których ożywa jeden fragment z kości

a w myślach mowie ale bez uczynku

przecudna krzyczy daj mi daj mi jeszcze

donner und blitzen fik miś fik miś fik miś

w białej sukience na weselnych stołach

pomiędzy tortem i pierwszym rosołem

wszystko na opak lecz z przewrotnym sensem

a potem panna och dziewica matka    

puchnie przez dziewięć przez dziewięć się mnoży

a gdy nadejdzie ostatnia godzina

 raz pierwszy w ciszy - po wiatyku - tyje

i tylko czuje gorzki strach nad ranem

że to co wyda będzie roztrwonione

a pierworodny każe nazywać się zbawcą

III.
widok ze schodów jest jak wywyższenie

tania parodia wniebowzięcia pełna

obaw o puentę bo zamiast paruzji

na śliskich stopniach czai się upadek

którego nie złagodzi nawet rym z rekinem

i ciemnością w języku szoła á szekspira

czy zgrabna zmiana rytmu która łatwo zmyli

mniej wprawne ucho widza nieboskich komedii

sensem jest rozpacz

ona bierze wszystko atu i blotkę

wysoką czy niską bez licytacji

bo nie ma przetargu

na nowe przyjście

sensem jest nadzieja

która nas okrada z resztek rozumu

dając głupie rady zamiast rozwiązań

i każe powtarzać bezduszne mantry

nie jestem godzien

nie jestem godzien

                     ale powiedz tylko słowo

                     nim padnie nam zasięg

IV.

baranek zaległ znowu na szerokiej drodze

z pękiem fiołków w pysku na trzy dni nie więcej

pod czujnym okiem kamer które od zła strzegą 

zjadaczy chleba z masłem wierzących w znaczenie

oglądalności boskiej i ludzkich sondaży

umiera wtedy kiedy nikt nie patrzy

nikt nie kupuje prochów na potencję

biegunkę kaca i kremów na zmarszczki

umiera kiedy nie oglądasz świata

jaki ci wciska spec od marketingu

a jego imię nosi każdy pocisk

i palec którym zręcznie zmieniasz kanał 

błogosławieni którzy nie widzieli

 i nie nabyli

oni z nim ułożą

ramówkę pełną samych dobrych nowin 

V.

nic nie zmieni świata nawet jeśli wróci

nawet jeśli zmieni swoje pierwsze słowo

bo już utraciło sens pierwotną siłę

możemy więc powtarzać załamując ręce

panie nasz panie cóżeś nam uczynił

panie nasz panie co ci zrobiliśmy

a w odpowiedzi wraca tylko fraza

sovegna vos gdy rozum zawodzi

i nic nie widać w mroku gdzie rodzi się piekło

ponieważ nie mam zamiaru powracać

ponieważ nie wracam

ponieważ nie powrócę w sposób zamierzony

ponieważ nie będzie już do czego wracać

pomiędzy zyskiem nadzieją i stratą

i jeśli głos mam czasem zadziornie za głośny

to nie od krzyku bo ostatnie słowo

ma tylko cisza która następuje 

jak słoń na grzbiety dźwiękom

gnając je na koniec

szczelnej komory wypełnionej gazem 

a teraz słowo niech wraca skąd przyszło

z niewielką adnotacją adresat nieznany  

--------------------

I suplemencik z popiołem w refrenie 

Do you remember a guy that's been

In such an early song

I've heard a rumour from Ground Control

Oh no, don't say it's true

They got a message

from the Action Man

"I'm happy, hope you're happy too

I've loved

all I've needed to love

Sordid details following"

The shrieking of nothing is killing 

Just pictures of Jap girls 

in synthesis and I

Ain't got no money and I ain't got no hair

But I'm hoping to kick but the planet it's glowing

Ashes to ashes, funk to funky

We know Major Tom's 4

a junkie

Strung out in heaven's high

Hitting an all-time low

Time and again I tell myself

I'll stay clean tonight

But the little green wheels are following me

Oh no, not again

I'm stuck with a valuable friend

"I'm happy, hope you're happy too"

One flash of light 

but no smoking pistol

I never done good things

I never done bad things

I never did anything out of the blue, 

Want an axe to break the ice

Wanna come down right now

My mother said

to get things done

You'd better not mess 

with Major Tom

Kilka moich wierszy na portalu "Świeccy Żydzi"

TU KLIKAĆ I CZYTAĆ

Bynajmniej nie arterioskleroza - czyli coś mojego w nowych "Arteriach"

W najnowszym numerze "Arterii" coś mojego/pobabarykowego. 

What gets left of a man amounts to a part. To his spoken part. To a part of speech.

List prokonsula 3 [krótkowzroczność]

Wiśniewskiemu i Brodskiemu

nigdy nie zrobię sobie fotografii z ręki

gdyż mam za krótkie oczy  taka mądra wada

która sprawia że kiedy zdejmę okulary

to czuję się mniej obco w moim własnym kraju

gdzie najlepiej jednoczy wspólny wróg i zawiść

czekanie na nadejście jakichś barbarzyńców

co pozbawią tubylców ciążącej wolności  

a wtedy tłum się zrodzi zbolałych mesjaszy  

z cierpieniem za miliony zgniłą europę

w przeciągach w konspiracji przy stole przy wódce

piszących konstytucje na mokrych serwetkach

a jeśli nie nadejdą jak wieszczył kawafis

to wielka katastrofa bo nic nie odwraca

uwagi od śmierdzącej brei w jakiej stoją

obywatele matki oberpospolitej

po kolana po szyję wpychając się głębiej

i życzliwie nawzajem z narodem na ustach

bogurodzicą w zębach honorem w przełyku

na koniec im zostaje bóg niezapisany

a wtedy konsternacja gdyż nie wiedzą wcale

czy ojciec to czy rzeka za którą są kresy

macierz i macierzanka pieśń co ujdzie cało

  

a jeśli nie nadejdą sięgną po piloty

bo może za granicą dzieje się coś złego

i będą uspokajać własnych barbaroi

tkwiących w chlewach z betonu radosnym widokiem

że gdzieś na jakimś placu wciąż płoną opony

że wolność właśnie wtedy kiedy zapominasz 

Urodziny Kurta. Memoria - and I don't have a gun.

Dzisiaj wspominkowo - bo 20.02.  to rocznica urodzin Cobaina. Wiersz z Aubade triste

Kurt nam odjechał

Fotografię na lodówce mam z jakiejś gazety

- dwa palce razem , kciuk udaje kurek,

w miejscu, gdzie skroń przylega lekko do dowcipu,

plamka, jako zapowiedź kolejnego ruchu.

Choć spod zarostu przebija się uśmiech,

strach wypełnia oczy (wypływa na wierzch)

i wszystkie tamte przeprosiny. Jasne.

Wie już, że można wypić szklankę do połowy

i poczuć pustkę zamiast nasycenia.

Kurt nam odjechał, tylko o tym nie wie.

Tej nieuwagi szczerze mu zazdroszczę.

---------------------

As I want you to be

As a friend, as a friend, as an old enemy.

Take your time, hurry up

The choice is yours, don't be late.

Take a rest, as a friend, as an old memoria

Memoria 

[...]

And I swear that I don't have a gun

No I don't have a gun 

Is like a woman amorous to be known; and man,whose here is alway worse than naught

Grawitacja  [zaimię 2]



po zmroku jesteś saskią malowaną w ciemno
skóra się nie dopina kiedy nago kroczysz
przez pokój wypełniony nagłą niedyskrecją
a ja mam tylko oczy cały jestem wzrokiem
nieważki i nieważny na niskiej orbicie
obciążony powietrzem niezręczny stręczyciel
słów zwykle niepotrzebnych mijających sedno

sednem jest grawitacja przyciąganie ciała
do ciała na uwięzi z uwolnionych zmysłów
i utajonych pragnień co brutalnie spala
tuż zaraz po scaleniu dwie połówki krzyku
dwie głowy na poduszce komedie nieboskie
lub ludzkie codzienności pchane bezsensownie
pod górę i wciąż miałkie niby rzeczywistość

jesteś saskią i idziesz napinając skórę
ja mam tylko powieki pod twoją obronę
do ciebie się uciekam kiedy orbituję
obnażony bezduszny pokraczny synonim
nagle stwardniałej skały zaledwie półpauza
wypierająca myślnik ale ciągle słabsza
typograficzna kreska której nie poczujesz

gdy cię zmaluje ciemność niedyskretną farbą
będę pocierał skrobał aż się stanie jasność

-------------------

I suplement - wierszowany i muzyczny

E.E.Cummings A Connotation Of Infinity

a connotation of infinity

sharpens the temporal splendor of this night

when souls which have forgot frivolity

in lowliness,noting the fatal flight

of worlds whereto this earth’s a hurled dream

down eager avenues of lifelessness

consider for how much themselves shall gleam,

in the poised radiance of perpetualness.

When what’s in velvet beyond doomed thought

is like a woman amorous to be known;

and man,whose here is alway worse than naught,

feels the tremendous yonder for his own—

on such a night the sea through her blind miles

of crumbling silence seriously smiles

I do not know what it is about you that closes and opens

Przeżegnanie [tracklesslicious]

Nowakowi 

prócz twoich kruchych powiek nic mnie nie zasłania

przed nadchodzącym śniegiem. zima, wciąż zachłanna,

ścina pobladłe mapy. na nich sine linie  

wyznaczają  nam drogi, a każda jest inna

i prowadzi donikąd jak skrzypiące schody

w spalonej kamienicy tuż zaraz za rogiem

ulicy, gdzie straciliśmy nie pamięć, lecz ogień,

a teraz nic nie trzyma, nic nas nie podgrzewa,

nie skłania do wybuchu. pora się przeżegnać

przed podróżnym rozstaniem z zagubionym wierszem,

który się wyprowadza i pewnie nie zechce

zejść znowu do suteren, ociemniały, ciężki

od nadmiaru procentów. my mieliśmy chęci,

by być dalej i wyżej, tam, gdzie jeszcze ciepło,

a potem się oswoić i w mroku zakrzepnąć,

niby rtęć, moc i gwiazda. dzisiaj wszystko jedno,

nic mnie już nie osłania i nic nie rozgrzewa

– prócz twoich kruchych powiek. pora się przeżegnać.

--------------------------

I suplemencik od Clan of Xymox

I never saw you like this before
Those eyes so weary, but that smile so steady
O, I never heard you, like this before
The words so heavy
The sound so dreary
O, they sound so dreary, hey

I never saw you
I never saw you
I never saw you
Like this before

I stumble and fall
Over your gaze and your call
I stumble and fall
It's dreary echoing, sounds in the static hall


How can I continue with this icy cube
You are putting in my head
You are putting in my head

I never saw you like this before
Those eyes so weary, but the smile so steady
O, the smile so steady

I never saw you
I never saw you
I never saw you
Like this before
I stumble and fall
Over your gaze and your call
I stumble and fall
It's dreary echoing
As it sounds in the static hall