I do not know what it is about you that closes and opens

Przeżegnanie [tracklesslicious]

Nowakowi 

prócz twoich kruchych powiek nic mnie nie zasłania

przed nadchodzącym śniegiem. zima, wciąż zachłanna,

ścina pobladłe mapy. na nich sine linie  

wyznaczają  nam drogi, a każda jest inna

i prowadzi donikąd jak skrzypiące schody

w spalonej kamienicy tuż zaraz za rogiem

ulicy, gdzie straciliśmy nie pamięć, lecz ogień,

a teraz nic nie trzyma, nic nas nie podgrzewa,

nie skłania do wybuchu. pora się przeżegnać

przed podróżnym rozstaniem z zagubionym wierszem,

który się wyprowadza i pewnie nie zechce

zejść znowu do suteren, ociemniały, ciężki

od nadmiaru procentów. my mieliśmy chęci,

by być dalej i wyżej, tam, gdzie jeszcze ciepło,

a potem się oswoić i w mroku zakrzepnąć,

niby rtęć, moc i gwiazda. dzisiaj wszystko jedno,

nic mnie już nie osłania i nic nie rozgrzewa

– prócz twoich kruchych powiek. pora się przeżegnać.

--------------------------

I suplemencik od Clan of Xymox

I never saw you like this before
Those eyes so weary, but that smile so steady
O, I never heard you, like this before
The words so heavy
The sound so dreary
O, they sound so dreary, hey

I never saw you
I never saw you
I never saw you
Like this before

I stumble and fall
Over your gaze and your call
I stumble and fall
It's dreary echoing, sounds in the static hall


How can I continue with this icy cube
You are putting in my head
You are putting in my head

I never saw you like this before
Those eyes so weary, but the smile so steady
O, the smile so steady

I never saw you
I never saw you
I never saw you
Like this before
I stumble and fall
Over your gaze and your call
I stumble and fall
It's dreary echoing
As it sounds in the static hall

It's nothing to you, but it keeps me alive like a Valentine's Day, it's a Valentine's heart, anyway

Zaimię [śniąca się] 

        
o tobie pachnie ciepłem każdy sen nad ranem
i z ciebie się spowiada kolejny zaimek
likwidator ckliwości, zwłaszcza zapisany
małą, skromną literą, synonimem taktu,
po której nawet kropka puszy się, nadyma
jak montgolfier z papieru tuż przed pierwszym wzlotem.

to imię we mnie milczy niby tajemnicza
fraza i doprowadza do początku koniec
- wynajdujemy koło, potem dom i ogień,
wojny, sojusze, kpinę z takiego rozsądku,
co wciąż  nas redukuje do potrzeb pierwotnych,
a przecież dobrze wiemy, że jeszcze jest w górze.    

liryka małych liter i czułość nazw własnych,
to dopełnienia godne jakiejś epopei,
a tu jest ciepłe łóżko, pachnąca poduszka
i na niej twoja głowa śniąca się imiennie,
osobiście i  smacznie, a przy niej najmniejszy,
najmniej ważny zaimek – całe moje ja.

-------------------------------------------------------------------------

I suplement słowno-muzyczny

If I was a Londoner, rich with complaint

Would you take me back to your house

Which is sainted with lust and the listless shade

If I could have held you once more with that light

It's nothing to you, but it keeps me alive

Like a Valentine's Day, it's a Valentine's heart, anyway

The king and the ages, they fall by the plan

It's always the tired and the ordinary man

(It's the) challenge it's funny and such

I want to see you again

I want to see you again

It's so simple and plain

But I'll come back and see you again

The lie is the angel, it doesn't exist

I tell you it's funny but you like just to twist all my words

It's a shame you're so young

My word, it's a shame I'm so dumb

I figure a house with the smoke and the fence

The people round here would be pleased

Take my word on this

I would believe just in you, just believe in you

And five days to catch me around with my ring

As I visit the friendships which meant everything to the girl

With the clown's face, to the girl with the clowns face, round here

Salt, sweat, sugar on the asphalt. Our hearts littering the topsoil

Get laid or die trying 

[Jacek Podsiadło pisze wiersz o wolności dla Teresy Orlovsky]

pewnego pięknego dnia wypierdolą nas z pracy […]

i znowu staniemy się wolni

Jacek Podsiadło Mimo że mamy wstać rano do pracy

zamiast spać wspominamy niezwykłe zdarzenia

pewnego pięknego dnia wypierdolą nas

i wtedy wspomnienia o marzeniach stracą

wszelkie sensy (konieczna liczba mnoga

która bierze mocno w nawias bez żadnych sprośności

z niemieckim dubbingiem) a wolność będzie wolna  

jak najbardziej w stylu chujcka norrisa lub innego finna

bo przecież jest tylko jedna strona łóżka i ma szybki numer

albo profesjonalny adres w sieci z intymną kamerką

chociaż nagie ciało jest mało intymne

dlatego zdechniemy sami w sobie z żalu że tamte marzenia

o kobietach

o przepięknych   

z nutką nieśmiałości i mięty wyczuwalnej z gumy

jedynie do żucia gdzieś się zagubiły

w zakamarkach kieszeni lub mieszkań na kredyt

za szwajcarskie srebrniki a wtedy nadejdzie jezus z trąbą

matką teresą orlovsky czy innym aniołem

będą się dziać rzeczy śmieszne aż strach

i śmiech nam umrze na wargach chociaż warg też szkoda

i znów staniemy się wolni bo po co nam szybko

kiedy meta jest bliższa niż koszula tamtym ciałom

na szkolnym boisku

---------------------
I'm not alone cause the TV's on yeah.
I'm not crazy cause I take the right pills everyday.
And rest, clean your conscience, clear your thoughts with speyside with your grain.
Clean your conscience, clear your thoughts with speyside.

Salt, sweat, sugar on the asphalt.
Our hearts littering the topsoil.
Tune in and we can get the last call.
Our lives, our coal.

Salt, sweat, sugar on the asphalt.
Our hearts littering the topsoil.
Sign up it's the picket line or the parade.
Our lives.

I'm not alone cause the TV's on yeah.
I'm not crazy cause I take the right pills everyday.
And rest, clean your conscience, clear your thoughts with speyside with your grain.
Clean your conscience, clear your thoughts with speyside.

Salt, sweat, sugar on the asphalt.
Our hearts littering the topsoil.
Tune in and we can get the last call.
Our lives, our coal.

Salt, sweat, sugar on the asphalt.
Our hearts littering the topsoil.
Sign up it's the picket line or the parade
Our lives.

(I bled the) greed from my arm.
Won't they give it a rest now?
(give it a rest now now now now)

Salt, sweat, sugar on the asphalt.
Our hearts littering the topsoil.
Tune in and we can get the last call.

Salt, sweat, sugar on the asphalt.
Our hearts littering the topsoil.
Sign up it's the picket line or the parade.

Moje nowe wiersze na stronie Zeszytów Poetyckich

Tu WIERSZE

Rivers run red

Kolejny niepublikowany  z 2013 r. 

Eau de Barthes


Moja żałoba jest żałobą relacji miłosnej, a nie organizacji życia. 
Nachodzi mnie za sprawą słów pojawiających się w mej głowie
Roland Barthes Dziennik żałobny



Jestem w stanie przedśmiertnym już od urodzenia.
Jestem – zbyt duże słowo – ale się nie boję
szklanej kruchości ludzi, którzy dookoła
budują barykady z nietrwałych religii.

Tak bałem się utraty, a kiedy nadeszła,
jak tania prostytutka z podrzędnej speluny,
przyniosła w darze pewność, że nie pozostawię
po sobie nazbyt wiele i nic nie zabiorę.

Choć nie umarłem z matką, czuję jednak kamień
zawieszony u szyi, to zwykła żałoba,
bo rozpacz się nie mieści w normalnych rejestrach
i nie ma wcale sensu, nie osusza oczu.

Czas mnie tylko oddziela od nieba z betonu
i zawieszonych w górze papierowych wspomnień.
Jestem  - zbyt krótkie słowo, aby dobrze nazwać,
przedśmiertność urodzenia źle wliczoną w koszty.

-----------------------

I got the razor at my wrist

'cause I can't resist

I've got this fever burnin' fist

That does as I wish

But when I get downtown

And see what's around

I just know there's got to be

A better place to be found

I said oh, come on baby, oh, come on

The river runs red and I think I'm dyin'

Well I knew there'd come a day

When my mind would say 'hey are you afraid'

Well all I know is that I been down here tryin'

Well, I'll bleed on through the night

I suppose I'll be dead by the morning light

No don't be surprised if you mind when you find me

The river runs red and I think I'm dyin'

The river runs red and I think I'm dyin'...

It'll End in Tears

Kolejny zaległy wiersz sprzed kilku miesięcy i kolejny utwór zamiast obrazka.

Sutra Hatifnaty

październik to rdza. aurora płonie

przy samym brzegu, gdzie ziemia się kończy,

a wyżej tylko krzaki obdzierane z liści

przez wiatr gwiżdżący na skostniałych palcach.

nieregularna pora z połamaną frazą

– może jest coś powietrzu, co unosi grozę

kolejnych miesięcy, jakiś reumatyzm

myśli i ciała, milczenia i mowy.

rdza jednak płonie i gwiazda się topi  

przy samym brzegu, gdzie ziemia nie kręci.

tam wilgoć wspina się na drzewa,

gdy przyklękają przed procesją cieni.

w korowodzie są łazarz, łaska i łasica,

dalej inne wspominki, chłody, zamyślenia.

może odgadnę sposób odchodzenia z dumą

wpiętą w kark – boleśnie – jak strzał.

--------------------

Fond affections are never said.
They're only sung in songs.
I never was naive enough to know when I was wrong.
There's no light at the end of it all.
Let's all sit down and cry.
There's no light at the beginning.
Let's all sit down and cry.

Now it's time to say goodbye.
Now it's being forced upon you.
It's just the person by your side remaining distant.
Now the winter's growing close.
The days are getting older.
I can tell by your face
that your heart is getting colder.
There's no light at the end of it all.
Let's all sit down and cry.
There's no light at the beginning.
Let's all sit down and cry.

And when I touched her skin my fingers ran with blood

Kolejne zaległe wiersze z 2013 r. tym razem od razu okraszone muzyką - zamiast tradycyjnego obrazka. Piosenka pochodzi z  rewelacyjnego serialu kryminalnego "True Detective". W rolach głównych: Matthew McConaughey i Woody Harrelson. Piosenka zespołu The Handsome Family "Far From Any Road".
Pod nią dwa wiersze o zagadce Orlando.

 

List do Orlando

A to, czego nie wiesz, to jedyne, co wiesz
[…] A tam, gdzie jesteś - nie ma ciebie wcale. 

T.S.Eliot East Coker

Mówisz, że wiara nie wymaga oka

i mógłbyś widzieć nawet jako ślepiec

lub przedstawiciel innej grupy płciowej,

nie goniąc wcale za boskim absurdem,

ani pozłotą świątynnych obrazów,

lecz przecież w domu twym króluje lustro

i czas nadyma w bufiastych rękawach.

Może to oko nie wymaga wiary,

a przecież księga każe je wyłupić,

gdy tylko spojrzy w niewłaściwą stronę

i międzywersiu znajdzie nowe światło,

znacznie jaśniejsze od iluminacji,

którą nam zsyła przez usta kapłanów

byt bezimienny o wielu obliczach.

Może więc oko nie wymaga oka

i nic nie widzi, a całe złudzenie

polega na tym, że nas wcale nie ma,

a każdy ślepiec jest błogosławionym

twórcą iluzji – wiary w samą wiarę,

bo przecież ona też nie potrzebuje

niczego więcej, nawet samej siebie.

I mnie też nie ma, chociaż czasem piszę

zamiast palcami tylko Atlantykiem,

lwem i powodzią, zamykając bestię

na okamgnienie do niewiarygodnej   

klatki za mostkiem i przy każdym skurczu

czuję obawę, że się nagle wyrwie,

roznosząc światło niby czarną ospę.   

List od Orlandy

Tak więc siedział Orlando i czytał – człowiek nagi

Virginia Woolf Orlando

Jestem taka przejrzysta w nieśmiałej nagości,

że biel mnie nie dotyka i umykam oczom,

z każdym kolejnym słowem, które po papierze

mknie niby zebra gnana przez zgłodniałe koty,

bowiem dagerotypia to rodzaj choroby

dotykającej tylko wierzchniej strony ciała,

a wtedy wiara waży więcej od rzeczywistości.

Czy możesz mi powiedzieć jaki/jaka jestem,

jeśli znasz kilka kadrów z mojej opowieści,

a oko okłamuje mózg i najbezczelniej

nie chce stanąć naprzeciw własnej ułomności,

nim je pochwyci ciemność w zmatowiałe sieci,

przenicowane strachem przed ostatnią nocą,

co nas całkiem obnaży, czyniąc bezbronnymi.

Nie wierzę w zmartwychwstania, bo wolę dotykać,

wolę być dotykana przez dotykanego,

a kiedy dookoła krążą sami ślepcy,

to mrok nie potrzebuje niczego innego

niż ciepła mego ciała, by wydobyć prawdę

o mojej niewinności, gdy tak naga leżę

wydając się na pastwę zgłodniałym domysłom.

Musimy być w tych czasach tak bardzo ostrożni,

gdyż usta zbyt skwapliwie okłamują uszy,

a oczy zastępują rozum niedowiarkom

w chwilach kiedy prawdziwe jest tylko złudzenie,

że jestem obok ciebie i że mam znaczenie

większe od szczypty soli, a gdy braknie przyczyn,    

skoro mam na coś umrzeć – wybieram przejrzystość.     

------------------------

From the dusty May sun
Her looming shadow grows
Hidden in the branches of the poison creosote
She twines her spines up slowly
Towards the boiling sun
And when i touched her skin
My fingers ran with blood

In the hushing dusk under a swollen silver moon
I came walking with the wind to watch the cactus bloom
And strange hands halted me, the looming shadows danced
I fell down to the thorny brush and felt the trembling hands

When the last light warms the rocks
And the rattlesnakes unfold
Mountain cats will come to drag away your bones

And rise with me forever
Across the silent sand
And the stars will be your eyes