If I were called in to construct a religion - I should make use of water

Sezon konkursów poetyckich kończy się i wiersze powoli "zjeżdżają na bazę". Wczoraj pierwszy, a dziś kolejny. Reszta w miarę rozstrzygnięć.  

Nad rzekami [psalm niedorzeczny]

Rozlałem dzisiaj wodę. Krzyczała jak ogień,

bo miała wypisane na skórze imiona,

których używasz wtedy, kiedy jesteś ze mną,

kiedy żegnamy czule krew, ciało i rozum.

Rozsypałem garść soli z martwego jeziora,

by przynieść pecha pechom i odczynić urok,

którym cię obdarzyła matka wszystkich genów

na moje pokuszenie po drodze do nocy.

Rozdeptałem opłatek, chleb rzuciłem w błoto,

by słowo się nie stało, osaczył je patos,

który nie daje nabrać dystansu do chwili

najbardziej niedorzecznej, najmniej niepotrzebnej.

Podobno ci, co proszą, w końcu otrzymają,

jeśli więc choć na chwilę zapomnę o tobie,

niech język trwale przyschnie mi do podniebienia  

nim rozkrzyczaną wodę uspokoi ogień.


---------------------------------------------------------------------------

I tak mi się skojarzyło jakoś

Hey little girl is your daddy home.
Did he go away and leave you all alone.
I got a bad desire.
I'm on fire.

Tell me now baby is he good to you
Can he do to you the things that I do
I can take you higher
I'm on fire

Sometimes it's like someone took a knife baby
Edgy and dull and cut a six-inch valley
Through the middle of my skull

At night I wake up with the sheets soaking wet
And a freight train running through the
Middle of my head
Only you can cool my desire
I'm on fire
------------------------------------------

Sprzeczne fragmenty mówią o tym, że się umiera, kiedy przestaje się pragnąć

pokonkursowo

Kaliban Drugi [hiperkataleksa]

byliśmy nadzy gdy przybiegły wilki

i świt się sączył pomiędzy zaspami

wśród nocnej ciszy na śnieżnym obrusie

jak reńskie wino z upadłej butelki

którą przewrócił niewymowny pośpiech 

zderzenie planet po sierocych torach

i połączenie pięknej z głodną bestią we mnie

blat był nam łóżkiem i na nim cię zjadłem

na nim wypiłem zanim zdarłaś skórę

z mojego grzbietu zostawiając w zamian 

bezwstyd i czułość pomiędzy udami

a w górze oddech rozpięty do krzyku

przez c najwyższe niby grot katedry

co mocniej przybił bestię do zgłodniałej pięknej 

i świt się sączył i ranek się zaspał

pomiędzy bielą czerwieniała wina

że tyle trzeba ostatnich wieczerzy

by zderzyć ciała niebieskawe w blasku

wysokich okien za którymi czuwa

dyskretna ciemność i czule umieści

spragnioną piękna bestię u stóp sytej pięknej 

October's rust bisecting black storm clouds

Dziś zestaw jesienny z kilku lat , a na koniec piękna jesienna piosenka.

Odlot córek. Cynamon

Tak. Ptasia perspektywa narasta jesiennie,

w lotną perzynę pierza obracając wszystko.

Jako zbędny rekwizyt lata zostawi nam  

skrawki brązowej skóry, twoje drobne stopy

w paski - od tych sandałów przywiezionych z Grecji

(Korynt? Korfu? Kawala?). Negatyw tamtego

słońca - i tyle. Chłodne ranki, świerszcze, rosa.

Schnie jeszcze wszystko. Sierpień wchodzi gładko

w ogień, w łodygi rabarbaru, knedle ze śliwkami.

Potem ucieka między szklane słoje pełne

ogórków. Moje włosy  znowu pojaśniały

cynamonowo - mówisz. Kasja - odpowiadam.

Prawie jak ulubione imię, smak i zapach

ryżu z jabłkami, cisza. Możesz już szkicować

węglem i kredą. Stoję obok, a żurawie

zbierają się leniwie na kartce brystolu.

Dym i jabłka

W powietrzu już czuję dym

(jezu jak uwielbiam ten zapach)

jeszcze wszystko będzie zielone

przez chwilę, potem

przejrzę się w pękających kasztanach

i te chmury na moją głowę

niżej strach suchy, owadzi

że nie doczekam lata

I to wszystko takie nie wprost

powolna śmierć traw i wrzos

mnie mniej o ćwierć

coś mocnego na sen

przed skokiem

do skrzynki jabłek winnych

może bardziej trochę

niż ja i wszyscy inni

Według  Chagalla

Koza skacze przez księżyc, gdzieś ponad dachami

na kozim grzbiecie chłopiec, ściska w ręku  precel,

precel jest sam jak księżyc, słabym światłem świeci,

sypie z nieba okruchy -  nocne lęki karmi.

Pełne mleka są piersi sarniookich madonn,

w korowodzie do studni (skwar łoźnieński parzy),

potem każda przeniesie w dzbanie chłodne szalom

zasłuchana w muzykę studziennych żurawi,

co się z łańcucha zrywa, leci nad gontami,

a za muzyką pomkną wronie stada skrzypków,

zakołują, zajęczą, końskim włosiem szybko

szarpną, bez kalafonii, z nerwem nad nerwami.

Łupiny z spadną dźwięków, a wtedy dziewczynka

zbierze je, schowa w koszu między płomieniami

dzikojesiennych liści i w jarzębin kiściach,

w obrazkach kwaskowatą żółcią wyklejanych,

zanim nuty na popiół lisi ogień strawi.  

Cisza drze się cisza, jak pierze z sypanej poduchy,

słychać głos zagniewany – „Menuhiiii, Menuhiiii”,

lecący w stronę skrzypków (gdzieś ponad dachami).

Struny zabrzęczą słodko, klarnet zaklangorzy

i dziewczynka zadrobi do taktu stópkami,

kosz rzuci, potem ruszy w taniec księżycowy

między stosami precli makiem obsypanych.

woda śpi chłodno w wiadrach, lęk się srebrem nadął  

chłopiec marzy o piersiach sarniookich madonn

Mruczanka jesienna [piosenka]

To złoto nie przyniesie nam niczego

nie opłaci ni rachunków codziennych,

biletów na Majorkę, czy do Vegas

przychylności adwokatów i świętych

Mały taki jest jesieni to kaprys,

co niechybnie poszybuje ku ziemi

w brązy będzie się na chłodno przetapiać

nim go słotny spłucze szybko październik

Między kasztanów szorstkie pnie

poszedłbym z tobą w taki dzień

patrzyć jak babie lato w dal

powietrze z dymem ognisk pcha

lecz nie ma cudów i nadziei na cud nie ma

pajęcze nici ulatują jak marzenia

(I nie myśl głupi, że dla niej znaczysz

więcej niż we włosach wiatr)

To życie ma więcej kolców niż kasztan

potem pęka łatwo tak, tak bezbronnie

nie ma dubli, w montażu nie poprawisz

dni jak klatki przemijają ulotne

bez mejkapów, bez kostiumów, dublerów

stańmy nadzy tak, w jesiennej scenerii,

odegrajmy choć raz w życiu z uczuciem

„Polowanie na złocisty październik”

Między kasztanów szorstkie pnie

Poszedłbym z tobą w taki dzień

Zgubić to, co się zgubić da

Odnaleźć utracony czas

W jesiennym dymie duszą się marzenia,

gdy nie ma cudów i nadziei na cud nie ma

(I nie myśl głupi, że dla niej znaczysz

więcej niż we włosach wiatr)

To co wybucha dla nas pod kołami

Noc nie wie nic o śpiewach nocy.

Wallace STEVENS - Ponowna deklaracja romansu

I pojedziemy razem, a z nami ta droga

- lejąca się pod koła, szorstka, karbowana

(Król Jaszczur w czarnej skórze? imitacja boga?),

a każdy słupek przy niej niby inwokacja,

punkt odniesienia, karma i metempsychoza.

Zbyt wiele słów zbyt trudnych? A jeszcze ta droga

wciąga nas, więc dociskasz: gaz i mnie, i siebie,

niedorzeczna historia, kiepsko wymyślona

(dekoracje ukryte w migotliwym świetle,

gdy bezlistne ogrody płoną na poboczach).

Na drodze jest od rana dla nas niebezpiecznie

- po szrotach straszą zgnioty zbitej jak pies blachy,

spiętrzone kopulują, zanim rdza je zeżre.

Gaz do dechy, maleńka! jeszcze szansę mamy,

jeszcze czas, by się wymknąć z obławy, odlecieć.

Zasadzki już za nami - domy, praca, dzieci.

Pod kołami wybucha niecierpliwa jesień.

Anabaza

i wtedy przyjdą jesienni barbarzyńcy.

potną nas dłutami na cienkie płaty,

napełnią gardła piaskiem i słomkami

- ich pieśń będzie mleczna,

pełna ptasiego wrzenia.

pod jego wpływem świt rozbije szyby.

spytasz - czyim okiem jest okno,

zasłonięte dymem zegarów,

i kto za kim stoi, przytulając twarz

do czułego miejsca między łopatkami.

to nasłuch pierwszych godzin,

kiedy oddech rwie się na strzępy.

we wrześniu z ptaków pozostaną pióra.

resztę wycisną wprost do szkolnych ławek,

a my będziemy patrzeć, jak żar wznosi

smukłą  konstrukcję z osmalonych dzwonków.

przepłyniemy pod nią, nim stępią się dłuta

na ostrych krawędziach liter.  

Moje wiersze w "Toposie" jako Kajki pokłosie [tytuł beznadziejny]

Tytuł taki, że nic dodać, nic ująć. Strony 210-212.

Trzeci raz w 'Toposie". Miło mi.  

Rozpocznij od początku... a później czytaj, póki nie dotrzesz do końca: wtedy przestań czytać

Wiersz zaplanowany jako zakończenie kolejnego tomiku. 

Potrzask/zatrzask

zamknij się, zatrzaśnij! – żegna mnie Alicja.

- jeśli aż tu dotarłeś, to prawdziwy koniec

kolejnej opowieści. przeszedłeś przez lustro

i teraz przeczuwasz, że każde odbicie zabiera

cząstkę odbitego, tak jak fraza wiersza 

pomniejsza wagę słowa o kolejne gramy,

a gdy nas nazywają, miast rosnąć – karlejemy,

miast tyć - tracimy wyporność i brakuje wody,

której moglibyśmy się wyprzeć z nieczystym sumieniem.

umywam ręce. to podobno na chwilę pomaga.

potem kropka zgasi resztę. przemówi biel.

Lody dla ochłody. Wiersz zawiera lokowanie produktu.

Letnich wykopków archeologiczno-poetyckich cd. Tak stary, że aż strach. Wziął się od byka ortograficznego strzelonego przez jednego z bejowych grafomanów. Słowo tak mi się wtedy spodobało, że powstał wiersz.


Uwieżymy



uwieżymy słodkie bryły katedr
gotykiem, który skręca się – nie strzela
– z łuków napiętych niknącym ciężarem,
pozostawiając gdzieś na podniebieniu
rozkosznie zimną kropelkę słodyczy.
mmm – powiesz – kiedy szybko obliżę
twoje palce (zanim cofniesz rękę).

po uwieżeniu przyjdzie pora na rozety
na kratownice chrupkich, lekkich wafli,
co od wilgoci nieporęcznie miękną,
lecz prześwietlone ostrym światłem słońca
jaśnieją brązem, udając piaskowce.
kiedy wnętrze skapnie i do reszty spłynie,
szepniesz zalotnie w ucho – karpidżjani.

Podlipniak & Lublin TV

Fragmencik wieczoru autorskiego 
w ramach festiwalu Lublin Miasto Poezji 2013