Dwie relacje z wieczoru "Karmageddonowego" w Radomiu

Relacja nr 1- krótsza, fotorelacja

Relacja nr 2 - gazetowa

And everything was made for you and me

Pasażerowie

Dance to the beat of the livin dead

Lose sleep baby and stay away from bed

Iggy Pop Raw Power

to, co się w nas patrzy, iggy, jest martwicą mózgu,

gdy czekamy cicho na przyjazd pociągu

i śni się nam niebo jak dziadom podróżnym

zdrewniałym na ławkach w brudnej poczekalni.

pójdziemy do ziemi, iggy, po badziewne runo,

pomiędzy guziki i wczorajsze wieści,

wmawiając sobie, że smak jest potęgą,

a syn to nadzieja dla zapazurzonych,

złączonych przez ciemność, iggy, która niby snajper

namierza codziennie kolejne ofiary

- naiwniacy myślą, że są wybierani,

do życia wiecznego tuż przy wodopoju.

to, co się w nas parzy, iggy, wykipi o świcie,

kiedy zaszczekamy na dziadowską nutę,

przed samym odjazdem, niepewni powrotu,  

do miejsca narodzin pustego od dźwięków.   

   

Dam wam napalm na Walentynki !!!

14 lutego o godz. 18.00 w Radomiu odbędzie się 

mój wieczór autorski.

Miejsce: filia MBP przy ul. Kusocińskiego 13. 

Zapraszam

Wprawdzie "Karmageddon" na Walentynki, to jak umycie głowy płonącym napalmem zamiast szamponem, ale zawsze to jakieś oczyszczenie ;)
Taka moja wersja St. Valentine's Day Massacre :)

a tu oryginalna wersja wersja St. Valentine's Day Massacre

Uwięzić czas w czarnej dziurze i wszystkie wiersze o śmierci

Nenia

we śnie przychodzi do mnie matka.

przeprasza, że jej tutaj nie ma,

gdyż wyjechała nagle w podróż

bez planu i bez pożegnania.

pamiętam, w tamten mroźny ranek,

kiedy przez chwilę stała ziemia,

zły głos słuchawce przekazywał

wyrok, jak przepis na szarlotkę,

bo przecież taki odjazd w zimie

zakłóca białym picie kawy

w zaciszu melin pielęgniarskich,

więc trzeba skrócić komunikat

dopóki jeszcze ciepłe w kubku,

nieważne, że ktoś bliski spłynie,

wytrze się szmatą i po sprawie,

a potem wyda, co zostało.

złość pozostała, a w termosie  

z indyka zmiksowany wywar,

krem, mydło oliwkowe,

które kupiła babci wnuczka

i żal, na szarym końcu miasta,

że czasem pożegnalne słowa

trafiają w pustkę, gdyż adresat

się wymeldował bladym świtem.

 

  

Martwe jest za nami, martwe jest nad nami, martwe szczerzy do nas, różowymi kłami

  

Oktagon [trzy po trzy]

bóg ojciec kociak schrödingera

zamknięty w pozłacanej puszce

raz jest to znów go wcale nie ma

o cienką blachę ostrzy pazur

by nakłuć nasze czułe miejsca

a obok tkwi łasica matka

syn boży skryty jak rakieta

w skalnym silosie skąd wystrzeli

gdy zejdziesz od trzech aż do zera

śmierć jest owczarkiem o niemieckiej

sierści z cyklonu i płomienia

który się czuli do najświętszych

choć dla nieświętych co dzień śpiewa

o ptaku lepiej nic nie mówić

przecież on nie ma nic do tego   

----------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------
A na deser Scars on Broadway
Lets fuck the world with all its trend
They say its all about to end
They say its all about to end
They say they say

Teraz, kiedy zostaliśmy sami, możemy porozmawiać jak mężczyzna z mężczyzną

Praxis

  

chcę spać się nie obudzić gdzieś na górze z puchu

bo pod spodem nic nie mam wyczerpałem źródła

energii odnawialnej choć wyje paradoks

niby alarm po rajdzie na skostniałe miasto

bóg też przestał nadawać wyłączył anteny

została z niego garstka łzawych przypowieści

dziesięć płyt winylowych dla wiernych słuchaczy

wytłoczonych w wytwórni synaj i synowie

od dziś jesteśmy stale obecni w milczeniu

brakuje powołania ku głośniejszym stanom

barwi nas tania gorycz hartuje wspomnienie

z czasów kiedy nie było słowa ponad ciałem

chcę spać jak pisklę w puchu albo jak wahadło    

w pustej skrzyni zegara który już się mierzy

tylko drukiem kornika po zewnętrznej stronie

mam diament sól i łaskę chybazmartwychwstania   

za mało by utonąć za dużo by wzlecieć   

Come with me dance, my dear. Winter's so cold this year

Sonet glacière

Śniła się zima, ja biegłem w szeregu

Adam Mickiewicz Śniła się zima

odśnieżaliśmy zimę, jakby cały szereg

obowiązków poganiał między zimne muldy,

a obawę, że lukier wkrótce nas pogrzebie

nachalnie podkręcały zdurniałe koguty

i kury-pogodynki, wieszcząc rychłą klęskę

ludzkości pod puchowym trenem, więc za szufle

chwytaliśmy przed świtem, bo zamieć podstępnie

podchodziła pod progi, kiedy w nocy ufni

zamykaliśmy oczy, myśląc, że przez chwilę,

nie dosięgną nas fronty, prawa kriofizyki,

surowe kary boskie, a zima odpłynie

niby natrętny koszmar – nie odeszła nigdy.       

śniła się ostra zima. marzliśmy w szeregu

uchwyceni w lodowcu, niezdolni do biegu.