jeż mi przebiegł drogę tuż przy błękitnym mieście

Salamandra

na papier wychodzi zwierzę i już tam zostaje

 – oddzielone ode mnie jak dym od powietrza.

pod skórą ma żwawą iskrę, która napędza pożar.

pomiędzy żebrami tłucze się przekonanie,

że tylko czułość ocaleje z próby bicia rekordu

w odwzajemnianiu pocałunków.

ćwiczymy obroty ciał, a ranek leczy z samotności,

wyciągając spod stóp ostatnie punkty podparcia.

nie sklejam mocno twoich palców,

jestem twardy niby jesienna wydma pełna suchych pragnień.

kiedy mówisz: jeż mi przebiegł drogę tuż przy błękitnym mieście

 – szukam w sobie miejsca na kolejną spację.     

Moja fraza

Wiedzieć o czymś to jedno, a mieć w ręku to zupełnie co innego. Dziś rano ze skrzynki wyjąłem nowy numer kwartalnika "Fraza" a w nim...kilka moich fraz. 7 wierszy - "Suk", "Nieśmiertelnik z Minotaurem", "Niepamięć", "Pierwsze stworzenie Anny", "Ogień w połowie drogi", "W koło idziemy nocą", "Anabaza".
Zdecydowanie poprawia to nastrój w jesienny -  szary i mglisty - poranek.

 

11.15 - Czy te oczy mogą kłamać?

KURTZ:
It's impossible for words to
describe what is necessary to those
who do not know what horror means.
Horror. Horror has a face. And
you must make a friend of horror.
Horror and moral terror are your
friends. If they are not, then
they are enemies to be feared.
They are truly enemies.

APOCALYPSE NOW REDUX
an original screenplay by John Milius and Francis Ford Coppola
Narration written by Michael Herr

E-120

posuń mnie za daleko to nie jest modlitwa

kobiet zabitych cichcem w martwych od słów wierszach

może to postrzał głowy z której wciąż wypływa

koszenila jak nektar w ostatnich dniach czerwca

i okrzyk palcie ołów w dni niezamierzone 

gdy świst łopat śmigłowców rozsypuje popiół

z ognisk co nagą ziemię zwęgliły pod szronem

brunatnym od dojrzałych ziaren kawy z boku

pułkownik cicho mruczy madafakafares

próbując zważyć napis namazany nocą 

na drzwiach chat pierworodnych przez gorliwe straże

pilnujące dzieciaków buszujących w zbożu

posuń mnie za daleko to spóźniony lament

chórzystów czuwających z palcami na spustach

w cieniu oliwnych gajów zanim mrok poplami

rozszerzone źrenice szkliste niczym judasz    

People are strange when you're a stranger

Alicja zasłania lustro

nie znam nawet połowy słów w twoim języku

 - jest bezradny i trzepie o wargi jak ryba,

 płastuga wywabiona z ukrycia przez zmiany

 snów albo stado wilków. głosy mam pod kloszem,

 brzmią, cudaczą, wołają o skrzydła, skrzydełka

 na rosół, jeśli zwiędną, to przypną nam nowe,

 zawiązane na plecach rękawy i w górę,

 pójdziesz w górę, odbiorą ci ciężar. pamięć

 to starzec, śpi przy zsypie, na kartonach, spytaj

 i nie budź więcej. szepcze: natnij mocno, z prostej

 ciekawości, weź natnij, a kiedy buchnie z żył

 światło – popłyniesz szybciej w stronę wielkiejnocy.

People are strange

chciałem ją zanurzyć w gorącej porcelanie

chciałem ją zanurzyć
w gorącej porcelanie

Karol Samsel  Meredith

Alicja już tu nie mieszka

Dokłada nowy kamień do stosu kamieni,

nachyla się w upale, sięga między grządki,

mamrocze, zrzędzi, gleba wciąż wypycha na wierzch,

pod rękę, niepotrzebne skrawki i kawałki,

które lśnią w słońcu słabo (jak oczy tej małej).

Zaciska ciasno dłonie, chwyta jakiś korzeń,

który wrósł nieporządnie między linie dyni,

pełznąc jak cienka linka od krzaku jałowca

przez klomb kwiatów niebieskich (jak oczy tej małej),

i czuje mdlący odór. Jakiś ptak tam leży,

co spadł, chyba przedwcześnie, nad dziobem dwa szkiełka

ciemne i zmatowiałe (jak oczy tej małej).

Pójdzie potem do ziemi, ona przyjmie chętnie.

Mimowolnie, na samo wspomnienie, spogląda

w kąt ogrodu, gdzie kopczyk kamieni ukrywa

(oczy tej małej) więcej. Potem mocno szarpie  

bladoostre łodyżki i wyrywa chwasty

- też chciały zdusić życie. Gumy rękawiczek

nic nie przetnie, a wtedy pewnie złapie wszystko,

co krzykiem może zburzyć harmonię ogrodu.

Rozgniata gniewnie w palcach jakiegoś owada.

Zostaje tylko smuga, czerwona, okruchy

chityny słabo błyszczą (jak oczy tej małej).

Lekko naciśniesz - trzaśnie, odejdzie, nie wróci,

a  kołysanka, skalny okruch, rośnie w ciszy.

Gasi melodię w głowie (jak oczy tej małej),

wstaje, prostuje plecy, a potem dokłada

- do stosu kamieni jeszcze jeden kamień.

Ja pokażę ci coś, co różni się tak samo od twego cienia

Dekalog z króliczej nory

unikaj krecich ścieżek sennych zapowiedzi

nocy stłuczonych odbić w szybach pustych domów

zamszu unikaj wściekłych marzeń i czerwieni

wilczej sierści i tego co zaciera tropy

w rybich głowach unikaj gniewnych spojrzeń kiedy

szepczesz do siebie w rękaw potłuczonych stopni

przebiśniegów i małych dorosłych unikaj

unikaj śpiewu wrzącej wody w tanich gwizdkach

świateł w lodówkach grzybów i grających kartek

kołder unikaj kwiatów dźwięków które słychać

przez papierowe ściany bierz mnie szybko wal mnie

i rżnij mocno unikaj piany co ubita

z solą dosypią zapach chleby już nie takie

świeże jak dawniej i wszelkich unikań unikaj

Nobody's diary

If I wait for just a second more,
I know I'll forget what I came here for,
My head was so full of things to say,
But as I open my lips all my words slip away

Alicja w zimie

Ten pies się nie domyka, cały biały, w śniegu,

trzykropki małych plamek na nim, jak zwietrzała ospa,

odpadną, gdy ukradniesz wilgoć, poszarzeją,

skurczą się i pies zniknie. Cisza jest bezbronna,

gdy ten krzyk, rozpostarty na moich ramionach,

tak faluje (przebiegam po zatartych śladach

wstecz głowy, gdzie tak łatwo w głosy się zaplątać).

Kto pan jest? W jakim celu? Tu się łatwo wpada,

trudniej wyjść tak do końca, do samego siebie.

Oni widzą i słyszą, wszystko, bez różnicy,

przez telefon i radio, nawet kaloryfer.  

W satynowych kagańcach przyjdą po mnie wilki.

Pisk opon przed blokiem,

wycie, będzie jazda.  

Nobody's Diary