I dalej trwa niechlujna krzątanina, okropna ale pełna otuchy

mała amy szuka domu

ogień trzymamy w piwnicach, a nasze miasta papierowe

nadzy prowadzą ślepych, zanim dzień podniesie

głowę, w której szeleszczą synkopy jak liście

albo wyschnięte łodzie na piaszczystym brzegu 

a bliżej dźwięki, cichnąca melodia, unoszona

do ust i ucha ciężką od fraz ręką, zanim poszuka

miejsca na spóźniony odwyk, pójdzie za grubą kreską

od maksa faktora w snop kopert podszytych bluszczem

mrok trzyma w uściskach, miasta koszą błyski

fleszy oraz latarek wściekłych nocnych straży

suche zapałki drżą w spoconych dłoniach

głos małej amy ciągle szuka domu

Ostatni wiersz z "Aubade Triste"

Król owocowych galaretek

Hej, jestem królem owocowych galaretek

tego co półprzejrzyste i stanowi wejście

pomiędzy obce dykcje, stępione języki,

słowa, w których na chwilę zastyga zdumienie.

Hej, jestem panem kolażowych niepewności,

przyczepiam się zbyt łatwo do powierzchni, sunę,

nie dotykam istoty, sklejam nieporadnie

strzępki nic nieznaczących smaków i obrazków.

Hej, jestem władcą bakaliowych przyjemności,

ledwie chwilowy, płaski, ciążę w asymetrii

ku brakom znaczeń, zbitkom pustych dźwięków, gdy głos

wewnętrzny każe ulec melodii bezradnych

pozytywek, a wtedy przytupuję w rytmie

dżez drze beton, dżez drze beton, dżez drze beton.

Eulogia dla ołowianego żołnierzyka

  

Dobre słowo

Brianowi Turnerowi

kiedyś wyślą poetę zamiast astronauty

by opowiedział wszystkim jak to jest

naprawdę kiedy się balansuje na poręczy świata

schodząc między skroplone cząsteczki oddechu

kiedyś wyślą poetę zamiast żołnierzyka

aby opisał wszystkie odcienie ołowiu

tuż przed wpuszczeniem kuli zanim spuchnie

głowa od emocji zaszytych w torbach na ciała

kiedy wyślą poetę niech nie liczą na to

że wróci zza bariery wyznaczonej ściśle  

przez oficjalne raporty czy przecieki z gazet

reszta nie jest milczeniem nawet woda płynąca

z przebitego boku

ty znasz jedynie stos pokruszonych obrazów, i słońce tam pali...

Kevin Carter po raz ostatni pakuje walizki

modlitwa przed posiłkiem, rozłożenie skrzydeł,
kilka rubasznie niezgrabnych podskoków
w takt starej piosenki tłoczonej z ipoda
i kiedy trzask migawki deformuje refren,
to słyszę su-ssusudan zamiast su-sussudio
- a na zaschniętym błocie skwar podaje obiad.
 
jestem drapieżnym ptakiem i tym, na co patrzę,  
walizki mam spakowane na wszelki przypadek.
zanim wypełznie ze mnie świadek ostatniej wieczerzy,
wyskoczę szybko z zapomnianych wojen,
nie będąc dotkniętym bardziej niż wypada
- to cudze ręce rozdają nagrody.  
 
patrzenie nie jest złe, a dar obserwacji
chwytania chwil, gdy bóg zapada
w zabójczy letarg i pozory prawdy
sączą się w nasze usta z połamanych słomek,
to samooczyszczenie związkiem węgla z tlenem,
akt desperacji, kiedy zgrzeszy oko
 
- wydłub je  

Kto dziś płacze po Hemingwayu

Kto dziś płacze po Hemingwayu

włóż sobie w usta lufę i naciśnij spust

wyssij od razu to co tak w nas wchodzi

z każdym otwarciem oczu niedzielnego ranka

w mieście na które szkoda nawet małej bomby

kryzys kubański mamy już za sobą

w żyłach brązowy cukier i gorzkie kakao

zlepki gorących zapewnień że tylko

w zimnych silosach kostnieją zmarznięte rakiety

na zawsze dobrze wychodzi na zdjęciach

i wyprzedażach kiedy można poczuć

więcej niż haczyk wbity w górną wargę 

nim z resztek sensu okradną nas słowa

Subiektywna Lista Przebojów Poezji Współczesnej - Notowanie nr 37

N---1---1. Patryk Chrzan „Wyprawa na Północ” (155)
1---2---3. Wojciech Brzoska „Na granicy światów wyrastają włosy” (134)
3---3---2. Ivan Blatny „Wariacje” (129)
5---4---8. Anna Tomaszewska „Zima w M.” (122)
6---5---2. Czesław Markiewicz „mam czas” (121)
N---6---1. Elżbieta Lipińska „Nasi dobrzy Niemcy” (114)
2---7---5. Wisława Szymborska „Identyfikacja” (113)
8---8---2. Mariusz Grzebalski „Legenda” (110)
N---9---1. Joanna Dziwak „Skurcze” (106)
10-10---2. Alicja Wilczyńska „kibelek i gruszka” (99)

Nie wiem i nie będę wiedział, to zdanie mnie zdradza

prima luce

rankiem gołębie turkocą jak koła

wózków ciągniętych przez psotne kucyki

płosząc skupionych zamiataczy ulic

w nich senne miasto ma rachunek sumień

saldo przed pierwszym podniesieniem rolet

i jest nabożnie kiedy tak turkocą

drepcąc gorliwie iskają chodniki

z wilgotnych kruszyn wczorajszego słońca

nim je poderwie zgrzyt pękniętej bramy

z której powietrze zdarło rdzawą skórę

na wieży fary przysiadły odblaski

po nich się wspina wskazówka godzinna

w starych zaułkach chłodem pachną mury

jutrznię wybija zabłąkana cisza

gołębie tropią nasze nieme ślady